งัดไม้เด็ดฟาดหน้านางเอกแสนดี

"ถ้าคิดว่าเงินหลักล้านจะซื้อศักดิ์ศรีของตระกูลเราได้ล่ะก็... เธอคงประเมินค่าความอัปยศที่เธอก่อไว้ต่ำเกินไปแล้วล่ะค่ะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเจือแววดูถูกเหยียดหยามดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดของห้องรับรองวีไอพีในห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง ธนพงศ์พยายามยืดอกขึ้นเพื่อกู้หน้า หลังจากที่เขาเพิ่งโดนฤทธิ์เดชความรวยของหญิงสาวตรงหน้าตบเข้าฉาดใหญ่จนหน้าชา ทว่าเม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายเต็มขมับกับริมฝีปากที่สั่นระริก กลับฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความขบขันและประกายตาระยับราวกับแมวตัว Sassy ที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อตัวกระจิ๋วหลิว เธอยกปลายนิ้วเรียวยาวขึ้นปัดปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มอย่างใจเย็น ก่อนจะเบือนสายตาคมกริบไปยังร่างของ 'พิม" นางเอกสาวแสนดีผู้สวมชุดเดรสสีขาวราวกับนางฟ้าบริสุทธิ์ ซึ่งตอนนี้กำลังยืนบีบมือตัวเองแน่น น้ำตาคลอเบ้าทำท่าทางน่าสงสารอยู่ข้างหลังธนพงศ์ "ศักดิ์ศรีเหรอคะคุณธน... น่าแปลกจังนะคะ คนที่เอาแต่เกาะผู้หญิงกินแถมยังเคยคุกเข่าขอเงินฉันใช้เมื่อเดือนก่อน กล้าใช้คำนี้ด้วยเหรอคะเนี่ย" น้ำเสียงหวานใสทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้งบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังจนหน้าชาแถบแถบ ธนพงศ์หน้าซีดเผือดลงไปอีก เขากัดฟันกรอดด้วยความอัปยศอดสู ทว่าในเมื่อเงินในบัญชีของเขาตอนนี้มีไม่ถึงเศษเสี้ยวของหญิงสาวตรงหน้า เขาจึงทำได้แค่เพียงกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง ศิลาที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างรินรดามาโดยตลอด ขยับกายเล็กน้อย แผ่ไอสังหารเย็นเยียบออกมาจากร่างสูงใหญ่จนคนในห้องถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง ดวงตาคมดุภายใต้กรอบแว่นสายตาดูลึกล้ำและอันตราย เขาเอื้อมมือหนามาโอบเอวบางของภรรยาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ สัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่านเนื้อผ้าทำให้รินรดาเอียงคอมองสามีหนุ่มด้วยรอยยิ้มพึงใจ "เมียผมพูดความจริงนี่ครับ หรือคุณอยากจะให้ผมช่วยรื้อฟันปลอมของคุณออกมานับใหม่ด้วยดีล่ะ" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทรงพลังกดดันจนธนพงศ์ต้องถอยหลังกรูดไปสองก้าว "พิม... เราไปกันเถอะค่ะ ที่นี่บรรยากาศไม่น่าอยู่เอาเสียเลย มีแต่คนไม่มีมารยาทคอยแต่จะใช้เงินหยามเกียรติคนอื่น" พิมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนอย่างน่าเวทนา สมบทบาทนางเอกผู้แสนดีที่ถูกรังแกได้อย่างไร้ที่ติ เธอมองรินรดาด้วยสายตาตัดพ้อแกแกมเจ็บปวด "รินคะ... ถึงพวกเราจะเคยเป็นเพื่อนกัน แต่พิมไม่คิดเลยว่าเธอจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ เพียงเพราะเธอรวยขึ้นมาเหรอคะ ถึงได้เหยียบย่ำความรู้สึกของคนอื่นแบบนี้" โอ้โห... บทละครน้ำเน่าชั้นดีนี่มันช่างน่าคลื่นไส้เสียจริง รินรดาลอบกลอกตาในใจอย่างนึกขัน เธอไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับหยาดน้ำตาจอมปลอมนั่นเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกลับรู้สึกสนุกเสียยิ่งกว่าดูละครหลังข่าว พิมกำลังเล่นบทเหยื่อเพื่อเรียกคะแนนความน่าสงสารจากผู้คนที่เริ่มทยอยมามุงดูเหตุการณ์หน้าห้องเสื้อแบรนด์หรูแห่งนี้ "อุ๊ย ตายจริง!" รินรดาอุทานเสียงหวาน แสร้งทำเป็นยกมือทาบอกด้วยความตกใจ "พูดเรื่องน้ำใจเพื่อนฝากันตอนนี้ มันไม่ดูตลกไปหน่อยเหรอคะคุณพิม? ตอนที่ฉันถังแตก ถูกพวกคุณสองคนร่วมมือกันหลอกเอาเงินไปลงทุนโปรเจกต์ผีๆ จนเกือบหมดตัว ฉันจำได้แม่นเลยนะคะว่าคุณพิมนี่แหละที่เป็นคนบอกว่า 'คนโง่ย่อมเป็นเหยื่อของคนฉลาด' ประโยคนี้ยังติดอยู่ในความทรงจำของฉันไม่รู้ลืมเลยค่ะ" ใบหน้าหวานของพิมเผือดสีลงทันตาเห็น รอยยิ้มและคราบน้ำตาเกือบจะรักษาฟอร์มไว้ไม่อยู่ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกวาบหนึ่งก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนให้กลับมาน่าสงสารดังเดิม "ริน... พูดอะไรคะ พิมไม่เห็นเข้าใจเลย" "ไม่เข้าใจไม่เป็นไรค่ะ สมองคนเราจุได้ไม่เท่ากันอยู่แล้ว" รินรดาตัดบทอย่างไม่ไว้หน้า ก่อนจะหันไปสบตากับผู้จัดการห้องเสื้อชั้นนำระดับโลกที่ยืนตัวลีบอยู่มุมห้อง "คุณผู้จัดการคะ ชุดแต่งงานคอลเลกชันพิเศษลิมิเต็ดอิดิชั่นที่ 'คุณพิม' เขาอุตส่าห์จองคิวแรกเอาไว้ด้วยน้ำลาย... ตอนนี้ยังมีสิทธิ์ซื้ออยู่ใช่ไหมคะ?" ผู้จัดการหนุ่มรีบก้าวเข้ามาโค้งให้อย่างนอบน้อมด้วยความเกรงกลัวในบารมีของตระกูลอภิมหาเศรษฐีที่เพิ่งกว้านซื้อหุ้นของห้างนี้ไปครึ่งหนึ่งเมื่อชั่วโมงก่อน "อ่า... เรียนคุณรินรดาครับ ชุดนั้นคุณพิมเพิ่งจะวางเงินมัดจำจองไว้เมื่อเช้า แต่... แต่ถ้าทางคุณรินรดาสนใจ..." "ฉันซื้อค่ะ" รินรดาตัดบททันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดราวกับประกาศิต "ไม่สิ... ฉันไม่ได้หมายถึงแค่ซื้อมาใส่หรอกนะคะ" เธอหันไปสบตากับพิมที่กำลังมองมาด้วยความงุนงงระคนหวาดระแวง รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างงดงาม ทว่าแววตากลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ฉันจะซื้อ 'ห้องเสื้อ' สาขานี้ทั้งหมด พร้อมกับลิขสิทธิ์ดีไซน์ชุดนั้นแต่เพียงผู้เดียว... ในเมื่อคุณพิมอยากได้ชุดนี้เพื่อใส่ไปงานแต่งงานในอีกสามวันข้างหน้าจนตัวสั่น งั้นฉันก็คงต้องใจดี ซื้อตึกนี้แล้วสั่งห้ามไม่ให้ใครก็ตามที่ชื่อ 'พิมรตา' ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบที่นี่อีกตลอดกาล... ดีไหมคะ?" ความเงียบกริบปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ชั่วขณะหนึ่งราวกับเวลาหยุดเดิน ธนพงศ์อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก ส่วนพิมถึงกับเซถอยหลังไปชนราวแขวนเสื้อจนร่างสั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด ไม่คิดว่าอดีตคุณหนูตกอับที่เธอเคยเหยียบย่ำ จะพลิกโฉมกลายมาเป็นปีศาจสาวสายเปย์ผู้มีอำนาจเงินมหาศาลจนสามารถซื้อตึกทั้งหลังได้ด้วยปลายนิ้ว "เธอ... เธอจะทำแบบนี้ไม่ได้นะรินรดา! นั่นมันชุดที่ฉันเลือกไว้! ฉันจะฟ้อง..." พิมกรีดร้องออกมาด้วยความสติหลุด ลืมภาพลักษณ์นางเอกผู้แสนดีไปจนหมดสิ้น "ฟ้องเหรอคะ? เชิญตามสบายเลยค่ะ" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างเย้ยหยัน เธอยื่นมือไปรับการ์ดสีดำสนิทฝังเพชรจากมือของศิลามาถือไว้ "จำไว้นะคะคุณพิม ของบางอย่าง ต่อให้คุณพยายามตะเกียกตะกายไขว่คว้าแค่ไหน ถ้าไม่มี 'ปัญญา' และ 'เงิน' มากพอ... ต่อให้คุณคุกเข่าอ้อนวอน มันก็ไม่มีวันเป็นของคุณหรอค่..." *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคารในมือถือของพิมดังขึ้นตัดจังหวะ ท่ามกลางความเงียบงัน พิมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทรา หน้าจอแสดงข้อความจากระบบของห้องเสื้อว่า *'คำสั่งซื้อของคุณถูกยกเลิก เนื่องจากสิทธิ์การครอบครองลิขสิทธิ์ถูกโอนย้ายไปยังเจ้าของรายใหม่'* พิมทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที น้ำตาแห่งความคับแค้นใจพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจกลั้น รินรดายิ้มรับความสะใจ เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากห้องเสื้อแห่งนี้เพื่อไปช้อปปิ้งต่อให้หนำใจ ทว่าจู่ๆ เสียงปรบมือช้าๆ แฝงความเยียบเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง *แปะ... แปะ... แปะ...* "เล่นสนุกพอหรือยังครับ... คุณภรรยา" รินรดาชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ เมื่อหันกลับไปมอง เธอกลับพบกับบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพ้นเงาสลัวของทางเดินวีไอพีออกมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ ทว่าดวงตากลับลẫกซึ้งและเต็มไปด้วยความลับที่เธอยังไม่เคยล่วงรู้... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "ชาเขียวแก้วร้าย"เสมอนะคะ!