วิญญาณกุนซือในร่างหลานสาวคนรอง

กลิ่นอับชื้นของกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าผสมกับกลิ่นสาบของบ้านไม้ทรุดโทรมในมณฑลทางเหนือ ช่างแตกต่างจากกลิ่นหอมของหมึกจีนชั้นดีและควันกำยานในตำหนักย우หยางเสียเหลือเกิน "สามสิบหยวน... เงินจำนวนนี้ ถือว่าพวกเราซื้อขาดตัวนังเด็กนี่เพื่อไปขัดดอก ค่าข้าวค่าปลาที่พ่อแม่มันกินล้างผลาญบ้านฉันมาหลายปี ถือว่าหักล้างกันไปก็แล้วกัน!" เสียงกระแทกกระทั้นของป้าสะใภ้ใหญ่ 'จางซิ่วอิง' ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าอิ่มเอิบที่พยายามซ่อนแววโลภเอาไว้ไม่มิด นางสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีตุ่นลายดอกไม้ตามสมัยนิยมยุคปลายทศวรรษแปดสิบ ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ ยิ่งพิจารณาจากภาพสะท้อนในกระจกเงาบานเก่าที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่น ข้า—หลินเฟยหลาน ในร่างของเด็กสาววัยสิบแปดปี ยิ่งตระหนักว่าชะตากรรมของนางในภพนี้ช่างน่าขันสิ้นดี ในอภิมหาศึกชิงบัลลังก์เมื่อหลายร้อยปีก่อน นางคือหลินเฟยหลาน กุนซือหญิงผู้กุมแผนยุทธศาสตร์พลิกแผ่นดิน ผู้ซึ่งอยู่เบื้องหลังความสำเร็จของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ นางเคยชี้เป็นชี้ตายคนนับแสนด้วยปลายพู่กันเพียงด้ามเดียว ไฉนเลยจึงต้องมานั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นปูนซีเมนต์เย็นเฉียบ รอให้เฒ่าหัวงูจากตำบลอื่นมาลากตัวไปเป็นภรรยาแลกกับหนี้สินไม่กี่หยวนเช่นนี้เล่า? "ป้าใหญ่... เรื่องนี้ พี่ใหญ่กับน้องเล็กยังไม่รู้ ท่านทำเช่นนี้เกินไปหน่อยกระมัง" เสียงของร่างนี้สั่นเครือเล็กน้อย เจือด้วยความอ่อนแอที่หลินเฟยหลานต้องรีบปัดทิ้งด้วยการสูดลมหายใจเข้าลึก ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลทะลักเข้ามาดั่งกระแสน้ำป่า เด็กสาวผู้มีใบหน้ารูปไข่ละมุนละไม แม้จะสวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อจนซีดจาง แต่โครงหน้าและนัยน์ตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววเฉลียวฉลาดเกินวัย บิดามมารดาเพิ่งด่วนจากไปเพราะอุบัติเหตุในโรงงานทอผ้า ทิ้งภาระหนี้สินมหาศาลไว้ให้พี่น้องสามคน และป้าสะใภ้ผู้เห็นแก่ตัวรายนี้ก็ฉวยโอกาสสวมรอยเป็นผู้ปกครอง เพื่อขายเธอให้กับเฒ่าตระกูลหวัง เศรษฐีใหม่เจ้าของเหมืองถ่านหินผู้มีภรรมามาแล้วสามคนและอายุคราวพ่อ "เกินไปอันใดกัน! เลี้ยงพวกแกมากินข้าวเปลืองบ้านฉันจนผอมโซขนาดนี้ นับว่าฉันใจบุญมากแล้วที่หาทางออกที่ดีให้แกได้ไปเสวยสุขในเมืองหลวงเขตเหนือ!" จางซิ่วอิงถลึงตาใส่ พร้อมกับผลักอกร่างบางจนเซถลาเกือบล้มลงไปกระแทกกับขอบเตียงไม้ หลินเฟยหลานไม่เอ่ยวาจาโต้ตอบ นางเพียงแต่ก้มหน้าลงซ่อนประกายตาวาวโรจน์ดุจคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก *ยุค 80 งั้นหรือ?* ยุคสมัยแห่งความเปลี่ยนแปลง การเปลี่ยนผ่านจากเศรษฐกิจวางแผนสู่ตลาดเสรี ยุคที่ใครกุมกลไกการค้าผู้นั้นคือกษัตริย์ไร้บัลลังก์ สำหรับอดีตกุนซือผู้มองเกมขาดทะลุปรุโปร่ง ยุคสมัยนี้ไม่ได้น่ากลัวแม้แต่น้อย หากแต่เป็นกระดานหมากรุกที่น่าสนุกเสียยิ่งกว่ายุคโบราณเสียอีก การจะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ นางไม่จำเป็นต้องใช้กำลังแม้แต่น้อย ขอเพียงมี "สมอง" และ "จังหวะเวลา" ทุกอย่างก็ย่อมพลิกผันได้ ในขณะที่มือหยาบกร้านของนายหน้าค้ามนุษย์กำลังจะืเอื้อมมาคว้าข้อแขนของนางเพื่อลากตัวออกไป ทันใดนั้นเอง— เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่น ทรงพลัง และเยือกเย็นจนทำให้บรรยากาศภายในห้องที่อบอ้าวพลันลดอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น "ใครมาวะ? บอกแล้วไงว่าตอนนี้ไม่สะดวก..." จางซิ่วอิงส่งเสียงบ่นพึมพำอย่างขัดเคืองขณะเดินไปกระชากประตูไม้เก่าๆ ให้เปิดออก ทว่า วินาทีที่บานประตูเปิดกว้างออก ป้าสะใภ้ผู้ปากจัดกลับสะดุ้งเฮือกจนก้าวถอยหลังไปสามก้าวโดยไม่รู้ตัว ผู้ที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูไม่ใช่ชาวบ้านละแวกนั้น และไม่ใช่คนงานเหมืองถ่านหินของเฒ่าหวัง แต่เป็นบุรุษร่างสูงโปร่งในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิทตัดเย็บอย่างประณีต เนื้อผ้าชั้นดีรับกับไหล่กว้างและสัดส่วนสง่างามราวกับรูปสลัก ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาทุกคู่ให้อยู่กับที่ คือใบหน้าคมคายดั่งหินผาและนัยน์ตาสีดำสนิทที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยไอสังหารเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจนแทบหยุดหายใจ เขาคือ 'จ้าวหานตง' — อดีตแม่ทัพผู้เหี้ยมโหดในภพก่อน ผู้บัญชาการกองทัพผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ ผู้ซึ่งในภพนี้คือเจ้าของกลุ่มอุตสาหกรรมตระกูลจ้าวผู้ทรงอิทธิพลแห่งมณฑลบูรพา บุรุษผู้กุมอำนาจทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังในยุคสมัยที่บ้านเมืองกำลังเปลี่ยนผ่าน จ้าวหานตงไม่ได้ชายตาแลจางซิ่วอิงแม้แต่น้อย สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดผ่านความโกลาหลภายในห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของหลินเฟยหลานที่นั่งอยู่ริมเตียง มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา ทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "สามสิบหยวนสินะ..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ฉันให้สามพัน... แลกกับการที่เธอต้องเดินออกไปจากที่นี่ในฐานะ 'ภรรยา' ของฉัน" ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันช็อกระงับ จางซิ่วอิงอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้า ส่วนหลินเฟยหลานเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หัวใจที่เคยสงบนิ่งมาตลอดกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น—ดวงตาที่นางคุ้นเคยยิ่งกว่าเงาของตนเอง ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยวาจาใดๆ ออกมา จ้าวหานตงกลับยกเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาสะบัดเบาๆ ในมือ พร้อมกับเอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้เกมกระดานนี้พลิกผันไปชั่วพริบตา "และหนี้สินทั้งหมดของบ้านหลิน... ตอนนี้ ฉันเป็นผู้ซื้อไว้ทั้งหมดแล้ว" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตากรรมไปพร้อมกับข้าในตอนนี้นะครับ