ศพปริศนาใต้ถุนวัด

“ถอยออกมา ดร.อคิน กลิ่นแบบนี้ไม่ใช่กลิ่นศพเน่าธรรมดา มันคือกลิ่นของ ‘คำสาป’ ที่ถูกกักขังมานานเกินกว่าที่ทฤษฎีมานุษยวิทยาใดจะอธิบายได้ครับ” เสียงทุ้มต่ำและติดกวนประสาทเล็กน้อยดังมาจากชายหนุ่มผู้สวมเสื้อเชิ้ตสีมอซอ มือหนึ่งถือเข็มทิศทองเหลืองเก่าคร่ำ อีกมือหนึ่งชี้ไปยังความมืดมิดใต้ถุนกุฏิไม้สักเก่าแก่ที่โย้เย้ราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ ดร.อคินชะงักฝีเท้า แว่นสายตากรอบบางบนใบหน้าของเขาเลื่อนลงมาเล็กน้อยด้วยแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ อคินไม่สนคำเตือน เขากระชับไฟฉายคาดหัวให้แน่น แสงสีขาวนวลพุ่งผ่านความชื้นแฉะใต้ถุนวัดทะลุเข้าไปในเงามืด กลิ่นสาบดินโชยเข้าจมูกรุนแรงจนน่าคลื่นไส้ แต่นั่นยังไม่สู้สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า “ไม่มีร่องรอยการฆาตกรรม ไม่มีบาดแผลจากการต่อสู้ ไม่มีการสูญเสียเลือด…” อคินพึมพำขณะย่อตัวลง ใช้เครื่องมือวัดค่าความชื้นและอุณหภูมิในอากาศ “แต่ศพนี้กลับแข็งค้างในท่าทางที่ผิดธรรมชาติ ร่างกายถูกบิดเกลียวจนกระดูกแทบทุกชิ้นแหลกละเอียดจากภายใน… ธันวา คุณเห็นนี่ไหม? กล้ามเนื้อของเขาไม่ได้ตายจากการถูกกระทำจากภายนอก แต่มันหดเกร็งจนฉีกขาดเพราะระบบประสาทถูกสั่งการด้วยคลื่นความถี่บางอย่าง” ธันวาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นกำยานจางๆ ลอยออกมาจากตัวเขากลบกลิ่นสาบใต้ถุนวัดไปชั่วขณะ เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะที่หน้าผากของศพชายปริศนาที่สวมชุดจีวรเก่าสีซีด ก่อนจะดึงมือกลับทันทีราวกับถูกไฟลวก “ดร.ครับ วิทยาศาสตร์ของคุณอาจจะบอกว่ามันคือคลื่นความถี่ แต่สำหรับผม มันคือ ‘อาคมที่ตอกย้ำลงไปในระดับจิตวิญญาณ’ คนคนนี้ไม่ได้ตายเพราะถูกใครฆ่า แต่เขาตายเพราะ ‘พยายามมองสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรเห็น’” ธันวาแค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววหยั่งรู้ “คุณเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยเครื่องมือวัด ผมเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยเลือดและศรัทธา แต่ในวินาทีนี้ เรากำลังมองดูศพของคนที่ถูกคำสาปกลืนกินจนกลายเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่มนุษย์แล้วครับ” อคินขยับแว่นอย่างใช้ความคิด เขาไม่เชื่อเรื่องไสยเวท แต่ความจริงที่วางอยู่ตรงหน้า—ศพที่ถูกบิดเบี้ยวผิดรูปจนเป็นไปไม่ได้ในทางกายวิภาค—กำลังสั่นคลอนรากฐานความเชื่อของเขาอย่างรุนแรง เขาหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาเก็บหลักฐานอย่างใจเย็น แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวที่พยายามสะกดไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม “ผมจะตรวจหาหลักฐานทางชีวภาพให้ชัดเจนที่สุด หากนี่เป็นคดีลวงโลกตามที่ข่าวลือว่าไว้ คนที่ลงมือทำต้องใช้เทคนิคที่ซับซ้อนมาก และผมจะกระชากหน้ากากคนคนนั้นออกมาเอง ไม่ว่ามันจะเป็นคนหรือเป็นสิ่งที่พวกคุณเรียกว่าวิญญาณก็ตาม” “ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้เตรียมใจไว้หน่อยนะครับ ดร.” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบพลางมองไปยังความมืดมิดที่ลึกเข้าไปอีก “เพราะสิ่งที่อยู่ในใต้ถุนวัดแห่งนี้ ไม่ได้มีแค่ศพเดียว และดูเหมือนว่า... ‘เจ้าของอาคม’ จะรู้ตัวแล้วว่ามีคนแอบเข้ามาดูละครฉากสำคัญของเขา” ทันใดนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ฟังดูคล้ายเสียงสวดมนต์ในภาษาที่ไม่คุ้นหูก็ดังขึ้นรอบทิศทาง แผ่นดินสั่นไหวรุนแรงจนอคินเสียหลักล้มลง แสงไฟจากเครื่องมือวัดของเขาดับวูบลงพร้อมกันโดยไม่มีสาเหตุ ในความมืดมิดที่เข้าปกคลุม อคินรู้สึกถึงไอเย็นเยียบที่พุ่งผ่านลำคอ ราวกับมีบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังยืนประชิดอยู่ข้างหลัง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยในหูของอคินดังขึ้นกะทันหัน—ไม่ใช่เครื่องมือวิทยาศาสตร์ของเขา แต่มันเป็นเสียงที่ไร้ที่มา ทว่าชัดเจนราวกับตะโกนใส่สมอง [ตรวจพบการสั่นพ้องของพลังงานระดับลึกลับ: ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS ถูกปลดล็อก] [คำเตือน: หากท่านไม่ทำลายจุดเชื่อมต่ออาถรรพ์ภายใน 300 วินาที ร่างกายของท่านจะถูกสังเวยแด่พิธีกรรม] [ศัตรูที่มองไม่เห็นกำลังขยับเข้ามาใกล้ในระยะ 1 เมตร...] อคินหันไปคว้าแขนธันวาในความมืด แต่สิ่งที่เขาคว้าได้กลับไม่ใช่ผิวหนังที่อบอุ่นของมนุษย์ แต่มันคือสัมผัสที่เย็นเยียบและหยาบกร้านเหมือนผิวไม้แกะสลักเก่าๆ ขณะที่ดวงตาคู่หนึ่งสีแดงก่ำค่อยๆ ลืมขึ้นในความมืดเบื้องหน้าพวกเขา ทั้งกว้างและลึกเกินกว่าจะเป็นของมนุษย์ทั่วไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปไขปริศนาลี้ลับครั้งนี้กับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ