ตื่นในกระท่อมผุพัง

“ถ้าอยากจะตายนัก ก็เชิญนอนเน่าอยู่ในกระท่อมนี้คนเดียวเถอะ ไม่ต้องหวังว่าฉันจะส่งข้าวส่งน้ำให้เธออีกแม้แต่คำเดียว!” เสียงกระแทกประตูไม้ผุพังดังสนั่นจนฝุ่นเกาะหนาบนขื่อบ้านร่วงกราวลงมาปะทะใบหน้า ความสั่นสะเทือนนั้นปลุกให้สติที่เลือนลางของหลินซูเหยาค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนสำลักกลิ่นอับชื้นของฟางเก่าและไม้ผุที่อบอวลไปทั่วบริเวณ ซูเหยาไม่ได้กรีดร้องโวยวายอย่างที่ควรจะเป็นหลังจากถูกทิ้งให้อยู่ในสภาพกึ่งซากปรักหักพัง เธอเพียงแค่ยกมือขึ้นเช็ดคราบดินปนฝุ่นบนใบหน้า สายตาคู่คมกริบกวาดมองห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่แทบไม่มีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นไหนสมประกอบ มีเพียงฟูกเก่าที่ส่งกลิ่นเหม็นอับกับเตาถ่านที่มอดดับไปนานแล้ว “นางร้ายที่น่าเวทนา...” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นแหบพร่าแต่กลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่แม้แต่เจ้าตัวยังแปลกใจ ในความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก หลินซูเหยาคนเดิมคือนางร้ายไร้สมองที่คอยแต่จะโวยวาย เรียกร้องความสนใจ และตามจองเวรคนรอบข้างจนทุกคนต่างเอือมระอา โดยเฉพาะ 'เจียงเฉิง' สามีที่เป็นนายทหารหนุ่มผู้เงียบขรึมและเย็นชาดั่งก้อนหิน เขาไม่ได้แต่งงานกับเธอเพราะความรัก แต่เป็นเพราะหน้าที่และพันธสัญญาที่บีบบังคับ เธอยันกายลุกขึ้นจากฟูก ความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าเตือนให้รู้ว่าร่างนี้เพิ่งผ่านการทำร้ายตัวเองเพื่อประชดชีวิตมาหมาดๆ ซูเหยาเดินโซเซไปที่หน้าต่างไม้ผุที่ปิดไม่สนิท แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านช่องว่างเผยให้เห็นสภาพแวดล้อมภายนอก กระท่อมหลังนี้ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวท้ายหมู่บ้าน ล้อมรอบด้วยพงหญ้าที่รกชัฏและอากาศที่หนาวเหน็บจนเกือบจะถึงกระดูก *โครก...* เสียงท้องร้องโหยหวนดังขัดจังหวะการสำรวจ ความหิวโหยในร่างนี้รุนแรงเสียจนเธอมองเห็นภาพหลอน แต่แทนที่จะตื่นตระหนก ซูเหยากลับเหยียดยิ้มที่มุมปาก เมื่อสัมผัสได้ถึง 'บางอย่าง' ที่สั่นไหวอยู่ในจิตใต้สำนึก—พื้นที่สีเขียวขจีที่กว้างสุดลูกหูลูกตา อุดมไปด้วยพืชพรรณและวัตถุดิบชั้นเลิศที่ไม่มีวันหมดสิ้น ‘มิติฟาร์มงั้นหรือ?’ เธอเลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยันโชคชะตา ‘โชคชะตาที่เล่นตลกกับนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ ดูท่าจะเลือกคนผิดเสียแล้ว’ ในขณะที่เธอเตรียมจะเพ่งสมาธิเข้าสู่มิติลับเพื่อหาของประทังชีวิต เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็หยุดลงที่หน้ากระท่อม ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของชื่อเจียงเฉิงก้าวเข้ามาในระยะสายตา เขาอยู่ในชุดทหารสีเขียวเข้ม ร่างกายกำยำขวางกั้นแสงแดดเสียจนมิดชิด ใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยไร้อารมณ์นั้นไม่ได้แสดงความเห็นใจแม้แต่น้อย “ฉันเอาของแห้งมาวางไว้ที่เฉลียง” เสียงของเขาต่ำทุ้มราวกับเสียงบดของหินกรวด “อย่าได้คิดจะใช้มุกเดิมๆ มาเรียกร้องความสนใจจากฉันอีก หลินซูเหยา นับจากนี้ไปต่างคนต่างอยู่ ถ้าเธอไม่ทำตัวเป็นภาระ ฉันก็จะไม่ยุ่งกับเธอ” ซูเหยาไม่ตอบคำถามนั้น เธอเพียงแค่ยืนพิงขอบประตู สายตามองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสนใจใคร่รู้ ร่างกายที่แข็งแกร่งและแววตาที่ซ่อนความอ่อนล้าเอาไว้ลึกๆ นั่น... ช่างเป็นตัวหมากที่น่าสนใจยิ่งนัก “ถ้าฉันไม่ทำตัวเป็นภาระ...” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงความหยอกเย้า “แล้วถ้าฉันทำตัวเป็นประโยชน์เล่า? คุณจะเลิกมองฉันเหมือนมองขยะเปียกๆ นั่นไหม?” เจียงเฉิงชะงักไปเล็กน้อย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววไม่เข้าใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที “เธอไม่มีทางทำอะไรเป็นหรอก นอกจากสร้างเรื่อง” เขาหันหลังเตรียมจะจากไป แต่ในจังหวะนั้นเอง กลิ่นหอมฟุ้งที่เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นไอระเหยออกมาจากภายในกระท่อมกลับทำให้เขาต้องหยุดกึก! มันไม่ใช่กลิ่นของแห้งเก่าๆ ที่เขานำมาวางไว้ แต่มันคือกลิ่นของเนื้อตุ๋นเครื่องเทศที่ผ่านการเคี่ยวจนเปื่อยยุ่ย แทรกด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรสดและเครื่องปรุงรสที่โชยออกมาจากหลังกำแพงไม้ผุๆ นั้น กลิ่นที่ยั่วน้ำลายจนแม้แต่ทหารผู้ผ่านศึกมาอย่างโชกโชนอย่างเขายังต้องลอบกลืนน้ำลาย ซูเหยาเดินออกมาจากความมืดมิดของกระท่อม ในมือของเธอมีชามกระเบื้องใบเก่าที่เต็มไปด้วยซุปเนื้อร้อนฉุนเตะจมูก ควันหอมฟุ้งลอยกรุ่นขึ้นมาท่ามกลางอากาศหนาว เธอไม่ได้สนใจใบหน้าที่ตื่นตะลึงของคนตรงหน้าแม้แต่น้อย เพียงแค่ช้อนซดน้ำซุปคำหนึ่งอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยวนว่า... “อยากลองชิมไหมคะ? หรือจะเอาแต่ยืนมองให้เสียเวลา?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับการเริ่มต้นครั้งใหม่ของซูเหยานะคะ!