อดีตแฟนสาวคุกเข่าขอร้อง

“นายท่านครับ... หน่วยสืบราชลับระดับสูงตรวจสอบพบการเคลื่อนไหวของ 'องค์กรเงาเทพ' ที่คุณตามหาแล้วครับ และตอนนี้... พวกมันกำลังยืนอยู่ด้านหลังคุณแล้วครับ” เสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังดังขึ้นจากหูฟังบลูทูธไร้สาย ลู่เฉินไม่ได้หันกลับไปมองทันที นิ้วเรียวยาวของเขายังคงเคาะลงบนโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิทในห้องประธานบริหารชั้นสูงสุดของตึก 'ลู่กรุ๊ป' ที่เพิ่งกว้านซื้อกิจการมาหมาดๆ แววตาของชายหนุ่มทอประกายเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก พลังลมปราณหมอเทวะแรงก์ SSS ในร่างหมุนวนอย่างเชี่ยวกรากจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเล็กน้อย เขายกชาเขียวขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง “ปล่อยให้พวกมันเข้ามา... ข้ากำลังรอต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่พอดี” *ปัง!* ประตูห้องทำงานกระจกนิรภัยหนาพิเศษถูกถีบจนกระเด็นหลุดจากวงกบ แรงกระแทกมหาศาลทำให้เศษกระจกกระจายเกลื่อนพื้น ร่างของชายฉกรรจ์สามคนในชุดสูทสีดำสนิท สวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับไอสังหารที่แผ่พุ่งออกมาอย่างไม่ปิดบัง พวกมันคือมือสังหารระดับ S จากองค์กรเงาเทพที่ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหด ทว่า ลู่เฉินกลับไม่แม้แต่จะชายตามองพวกมันด้วยซ้ำ สายตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ ที่ซึ่งเบื้องล่างของตึกระฟ้าแห่งนี้ มีร่างระหงของหญิงสาวคุ้นตาคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อย “ลู่เฉิน! ได้โปรด... เปิดโอกาสให้ฉันอีกครั้งเถอะนะ!” เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจของ 'พราว' อดีตแฟนสาวที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาอย่างไร้เยื่อใยดังทะลุผ่านกระจกกันเสียงเข้ามาเบาๆ ภาพในอดีตย้อนกลับมาในหัว วันที่เขาเป็นแค่ฮีลเลอร์แรงก์ F ไร้ค่า นอนจมกองเลือดหลังจากทำภารกิจกวาดล้างดันเจี้ยน เธอกลับเดินควงแขนอยู่กับโจวฮ่าว ทายาทมหาเศรษฐี พร้อมกับโยนเงินสดจำนวนไม่กี่ใบใส่หน้าเขาแล้วพูดว่า *“คนไร้อนาคตอย่างนาย มันก็เป็นได้แค่เครื่องมือระบายความใคร่และความสงสารเท่านั้นแหละ อย่ามาเกาะแกะฉันอีกเลย!”* แต่วันนี้... หญิงสาวผู้เย่อหยิ่งคนนั้นกำลังก้มกราบลงกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและสำนึกผิด เมื่อเธอเพิ่งรู้ความจริงว่า 'ลู่เฉิน' ฮีลเลอร์ที่เธอเคยทิ้งอย่างไร้ค่า บัดนี้คือนายใหญ่ผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งหนึ่งของประเทศ และเป็นเจ้าของตึกที่เธอกำลังคุกเข่าร้องขอชีวิตอยู่ “แกยังกล้าสนใจคนข้างล่างอีกงั้นเหรอ? สนใจศัตรูตรงหน้าก่อนเถอะไอ้สวะ!” หนึ่งในมือสังหารขององค์กรเงาเทพคำรามลั่น มันชักดาบสั้นเคลือบพิษสีม่วงเข้มออกมา พุ่งเข้าใส่ลู่เฉินด้วยความเร็วแสง เป้าหมายคือการตัดศีรษะเขาให้หลุดจากบ่าในดาบเดียว ลู่เฉินแค่นเสียงหึในลำคอ “รำคาญเสียจริง...” *วูบ!* ร่างของลู่เฉินหาย and ไปจากเก้าอี้ทำงานราวกับภูตผี ความเร็วนั้นเหนือกว่ามือสังหารระดับ Sเสียจนพวกมันเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่มือหนาข้างหนึ่งจะคว้าเข้าที่ลำคอของหัวหน้ามือสังหารอย่างแม่นยำ พลังหมอเทวะย้อนศรถูกส่งผ่านฝ่ามือ ทะลวงเข้าสู่เส้นชีพจรและจุดตายของอีกฝ่ายในพริบตา “อึก... แก... เป็นใครกันแน่...” มือสังหารผู้ไร้พ่ายพยายามดิ้นรน แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาป เลือดดำทะลักออกมาจากปากและจมูก “พวกแกส่งคนมาตามล่าฉันนับครั้งไม่ถ้วน... แต่กลับไม่รู้เลยว่าคนที่พวกแกกำลังล่า คือผู้สร้างกฎเกณฑ์แห่งความเป็นความตายของโลกใบนี้” ลู่เฉินกระซิบเสียงเย็นเยียบข้างหูมัน ก่อนจะสะบัดมือทิ้งร่างไร้ชีวิตนั้นลงกับพื้นราวกับขยะเปียก สายตาคมกริบกวาดมองมือสังหารอีกสองคนที่เหลือที่ยืนตัวสั่นเทา ดาบในมือร่วงหล่นลงพื้น เสียงเหล็กกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องห้องทำงานอันเงียบสงบ “บอกหัวหน้าของพวกแก... ว่าถ้ายังไม่อยากให้องค์กรเงาเทพกลายเป็นเพียงแค่ชื่อในประวัติศาสตร์ เตรียมหัวมารอฉันไว้ได้เลย ไสหัวไป!” สองมือสังหารไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รีบหันหลังวิ่งหนีตายออกไปจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้ลู่เฉินยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางเศษซากความพินาศ เขาก้าวช้าๆ กลับมาที่หน้าต่างบานเดิม สายตาทอดมองลงไปเบื้องล่างอีกครั้ง พราวอยังคงคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟาย ผู้คนรอบข้างต่างซุบซิบนินทา บ้างก็สมเพช บ้างก็สมน้ำหน้า เธอกำลังรอปาฏิหาริย์ รอให้ผู้ชายที่เธอเคยเหยียบย่ำใจร้าย เมตตาเธอบ้างสักนิด ลู่เฉินหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมา กดต่อสายหาผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยส่วนตัวด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ซื้อมา “จัดการไล่ผู้หญิงที่คุกเข่าอยู่หน้าตึกออกไปให้พ้นสายตาฉันซะ... แล้วก็ บอกพนักงานต้อนรับด้วยว่า ต่อไปนี้ ห้ามปล่อยให้ขยะเปียกพวกนี้เข้ามาเหยียบบริเวณตึกของฉันอีกเป็นอันขาด” เขาวางสายโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเธอลดลงเลยแม้แต่นิดเดียว สำหรับเขาในตอนนี้ พราวก็เป็นเพียงแค่อดีตอันน่ารังเกียจที่ถูกปัดกวาดทิ้งลงถังขยะไปนานแล้ว ทว่า ในจังหวะที่ลู่เฉินกำลังจะหันหลังกลับไปสะสางงานเอกสารกองโตบนโต๊ะ หน้าจอโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องที่ถูกเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทด้านในกลับสั่นสะويนขึ้นมาอย่างรุนแรง มันเป็นระบบสื่อสารฉุกเฉินระดับสูงสุดที่เชื่อมต่อกับ 'หลินม่านม่าน' หญิงสาวเพียงคนเดียวที่กุมหัวใจและเป็นแสงสว่างในชีวิตของเขา หน้าจอแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าร้านกาแฟที่ม่านม่านกำลังนั่งรอเขาอยู่... และภาพนั้นทำให้ดวงตาของลู่เฉินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวระดับมหันตภัยแผ่พุ่งทะลักออกมาจากร่างจนกระจกทุกบานในห้องสั่นระรัว ชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาคนหนึ่ง กำลังยืนค้ำหัวหลินม่านม่าน พร้อมกับใช้มือหนากระชากผมเธอยกขึ้น ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและรอยฟกช้ำ และชายคนนั้น... คือ 'โจวฮ่าว' ศัตรูเก่าที่ควรจะล้มละลายกลายเป็นขอทานไปแล้ว! “ลู่เฉิน... แกคิดเหรอว่าแกจะชนะฉันได้ง่ายๆ? ผู้หญิงของแก... ตอนนี้อยู่ในการควบคุมของฉันแล้ว อยากให้เธอรอด ก็เอาหุ้นทั้งหมดของลู่กรุ๊ปมาแลกซะ!” เสียงหัวsalahเยาะเย้ยของโจวฮ่าวผ่านระบบสื่อสารตัดเข้ามาขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของหลินม่านม่านที่ดังลอดเข้ามาในสาย *เคร้ง!* แก้วชาเขียวในมือของลู่เฉินแหลกละเอียดคามือ เศษแก้วและน้ำชาผสมปนเปไปกับเลือดสีแดงสดที่ไหลรินลงสู่พื้น รังสีอำมหิตแผ่กระจายปกคลุมทั่วทั้งตึกระฟ้าจนฮันเตอร์ระดับสูงชั้นล่างต่างพากันเข่าทรุดด้วยความหวาดกลัว “โจวฮ่าว... แกเลือกทางที่เจ็บปวดที่สุดให้ตัวเองแล้วนะ” ลู่เฉินยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มของมัจจุราชที่แท้จริง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ