ผู้ล่าในเงามืด

กลิ่นอายของสีอะคริลิกและคราบกาวร้อนบนโต๊ะทำงานไม้สักทองในสตูดิโอส่วนตัว ยามนี้กลับเจือจางลงถนัดตา เมื่อถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกของบรรยากาศรอบกายที่เปลี่ยนไปอย่างไร้สัญญาณเตือน พรรัมภากลืนก้อนสะอื้นเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวที่กำลังถือพู่กันเบอร์ศูนย์สั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหนาวเหนียวของเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ด้านหลัง ที่ปรากฏร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้ไม่ควรมีตัวตนอยู่ในพื้นที่นี้… และไม่ควรมีสิทธิ์เหยียบย่างเข้ามาในอาณาจักรที่เธอสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและศักดิ์ศรี "คุณเข้ามาได้ยังไง รปภ. ด้านล่างปล่อยให้คุณขึ้นมาได้ยังไงกัน อินทัช!" น้ำเสียงของพรรัมภาแหบพร่าแต่มั่นคง เธอวางพู่กันลงกระทบขอบจานสีเสียงดัง *กริ๊ก* ก่อนจะหมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก ส้นสูงของเธอจิกพื้นไม้แน่นเพื่อคานอำนาจความหวาดหวั่นที่กำลังตีตื้นขึ้นมาจุกอก อินทัช อัศวเหมินทร์ สร้อยนามสกุลที่เธอเคยท่องจำด้วยความรัก แต่วันนี้มันกลับฟังดูคล้ายเสียงคำรามของอสรพิษร้ายที่พร้อมฉกกัดทุกเมื่อ ชายหนุ่มในชุดสูทสีชาโคลเข้ารูป ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อสีแทนภายใต้ร่มผ้า เขากำลังก้าวช้าๆ เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ ราวกับพญาเสือที่กำลังเดินตรวจตราอาณาเขตของเหยื่อ แววตาคมกริบสีนิลคู่นั้นทอดมองเธอด้วยประกายระยับที่อ่านไม่ออก ระหว่างความเหี้ยมเกรียมกับความกระหายใคร่รู้ "รปภ. ของคุณเหรอคะ คนของคุณคงหลับไปนานแล้วล่ะ... หรือไม่ก็ฉลาดพอที่จะไม่ขวางทางคนที่มาจ่ายเงินเดือนให้พวกเขา" เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนบรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดจนเบาบางลง อินทัชหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นและบุหรี่ราคาแพงลอยเข้าแตะจมูก พรรัมภาผับมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนก "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะเข้ามาตามอำเภอใจ เชิญออกไปก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจ" "แจ้งสิคะ... ให้พวกเขารู้ว่าดีไซเนอร์คนเก่งของ 'กุลเกียรติ ดีไซน์' กำลังจะฉ้อโกงเงินลงทุนหลายสิบล้านจากบริษัทในเครืออัศวเหมินทร์" รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึกของเขา มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมสำเร็จ พรรัมภารู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่ ความโกรธพุ่งพล่านจนเลือดในกายสูบฉีดแรงกล้า "คุณพูดบ้าอะไร! ฉันไม่เคยเซ็นสัญญาอะไรกับบริษัทคุณทั้งนั้น โครงการประกวดนั่น ฉันถอนตัวไปตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว!" "ถอนตัวเหรอคะ พรรัมภา..." อินทัชทวนคำ เสียงกระซิบของเขาต่ำพร่าจนน่ากลัว เขายื่นมือหนาออกมา ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ผ่านปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนของเธออย่างถือวิสาสะ พรรัมภาสะบัดหน้าหนีสุดแรง แต่ว่องไวเกินกว่าที่เธอจะคาดคิด มือใหญ่อีกข้างกลับคว้าหมัดเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอ รั้งเข้าหาร่างหนาแนบชิดในพริบตา จนแผ่นอกกว้างปะทะเข้ากับทรวดทรงอิ่มเอิบผ่านเนื้อผ้าบางเบา แรงปะทะนั้นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ความใกล้ชิดที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับปีปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนบางอย่างในกายให้ตื่นขึ้น ความโกรธเกรี้ยวตีรวนปะปนกับความหวามไหวที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่ยังหลงเหลือมันอยู่ "ปล่อยฉันนะ!" เธอขู่ลอดไรฟัน มือเล็กทุบลงบนลาดไหล่กว้างแต่มันไร้ความหมายสำหรับเขา อินทัชโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเคียดแค้น "คิดว่าสัญญามูลค่าสิบล้านนั่น ฉันทำขึ้นเล่นๆ หรือไงคะ รัมภา... คุณเซ็นมันด้วยมือตัวเอง ตอนที่บริษัทคุณกำลังจะล้มละลาย เมื่อสามวันก่อน" ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ สมองของเธอหมุนวนย้อนนึกถึงเอกสารกองโตที่ถูกส่งมาให้เซ็นอนุมัติงบด่วนจากหุ้นส่วนรายใหม่... หุ้นส่วนที่ซ่อนตัวอยู่หลังนอมินี และไอ้สารเลวคนนั้นก็คือเขานี่เอง! "คุณมัน... สารเลวอินทัช!" "ใช่ค่ะ ฉันมันเลว... และคุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าคนเลวอย่างฉันเวลาอยากได้อะไรจนตัวสั่น เขาจะทำวิธีไหนเพื่อให้ได้มันมา" น้ำเสียงของอินทัชเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและดุดันขึ้น ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจดจ้องริมฝีปากสั่นระริกของเธอนิ่งนาน ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังประเมินชิ้นเนื้อโอชารส ร่างกายของเขาร้อนผ่าวจนแผ่ซ่านไออุ่นทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามา สัมผัสที่บีบกระชับบริเวณเอวสอบเริ่มหนักหน่วงและคุกคามมากขึ้น นิ้วโป้งของเขาเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยริมฝีปากล่างของเธอแผ่วเบา แต่หนักแน่นด้วยอำนาจครอบงำ พรรัมภารู้สึกเหมือนสติกำลังจะหลุดลอย ความใกล้ชิดนี้อันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่พยายามสร้างกำแพงเหล็กขึ้นมาปกป้องตัวเองมาตลอดห้าปี กลิ่นกายของเขา รสสัมผัสของเขา และความทรงจำอันเร่าร้อนในอดีตที่เคยผูกพันกันอย่างลึกซึ้งกำลังกัดกินเกราะป้องกันของเธอทีละน้อย "ถ้าไม่อยากให้สตูดิโอของคุณ กลายเป็นแค่เศษกระดาษในพริบตา... และไม่อยากให้ฉันยึดทุกอย่างที่คุณรักไปจนหมดตัว..." อินทัชกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดซอกคอขาวผ่องจนเส้นขนลุกชันไปทั่วร่าง เขากระชับร่างบางให้แนบแน่นยิ่งขึ้น จนไม่มีช่องว่างระหว่างกันแม้แต่น้อย ก่อนจะฝังรอยจູບหนักหน่วงลงที่ลาดไหล่เปลือยผ่านคอเสื้อกว้างของเธออย่างถือสิทธิ์ พรรัมภาสะท้านเฮือก เผลอครางผ่าวในลำคอด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือดอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ "ข้อเสนอของคุณคืออะไร..." เธอถามเสียงสั่น พยายามดึงสติเฮือกสุดท้ายกลับคืนมา แม้เสียงของเธอจะขาดห้วงด้วยแรงปรารถนาที่เขาจงใจจุดไฟเผาผลาญ อินทัชหยุดการกระทำชั่วขณะ เขาก้มลงสบตากับเธออีกครั้ง รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะกระซิบคำตอบที่ทำให้โลกทั้งใบของพรรัมภาร่วงหล่นลงสู่เหวลึกแห่งกิเลสและพันธนาการ "แต่งงานกับฉัน... แล้วฉันจะยอมเซ็นยกหนี้ทั้งหมดให้... คืนนี้ บนเตียงนี้ หรือที่ไหนก็ตามที่คุณเลือก พรรัมภา... คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธฉันทั้งนั้น" *** ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในกรงเล็บแห่งความเสน่หาด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ