วิศวะขาเกรียนกับแม่ค้าข้าวกล่องมือใหม่

เก้าอี้พลาสติกสีแดงถูกกระแทกลงกับพื้นเสียงดัง *โคร้ง!* จนน้ำแข็งในแก้วชาไทยของใครหลายคนกระฉอกออกมาเลอะเทอะ แต่เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวกรรมสีเลือดหมูยับยู่ยี่กลับไม่ได้สนใจสายตาขุ่นเคืองนับสิบชีวิตที่หันมามองเลยสักนิด อาทิตย์ยักไหล่กว้างอย่างไม่ยี่หระ เขาทิ้งตัวลงนั่งแผ่หลาบนั่งตักเบียดโต๊ะยาวกลางโรงอาหารคณะบริหารธุรกิจอย่างถือวิสาสะ มือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อขึ้นลวกๆ ปากก็เอ่ยปากสั่งเพื่อนสนิทที่เดินถือถาดอาหารตามมาติดๆ "ไอ้ก้อง มึงรีบวางถาดตรงนี้เลย ก่อนที่โต๊ะตัวนี้จะโดนพวกมนุษย์ต่างดาวคาบไปแดก" "โห ไอ้อาทิตย์ มึงดูรอบข้างดิ สายตานี่พร้อมจะรุมประชาทัณฑ์พวกเรามากนะเว้ย" ก้องบ่นอุบอ่วย พรางกวาดสายตามองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง เพราะโต๊ะตัวยาวริมกระจกใสนี้ขึ้นชื่อว่าเป็น 'เขตหวงห้าม' ของแก๊งดาวคณะบัญชี และดูเหมือนว่าความซวยจะมาเยือนเร็วกว่าที่คิด เมื่อร่างบางในชุดนักศึกษาเข้ารูปกระโปรงพลีทสีดำยาวคลุมเข่า กำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยท่าทางเอาเรื่อง แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสจ้องเขม็งมาที่โต๊ะตัวเดียวกันเป๊ะ "ขอโทษนะคะ..." เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ทว่าเต็มไปด้วยกระแสความหงุดหงิดที่พยายามสะกดกลั้นไว้ พริ้มยืนกอดอกแน่น ถาดข้าวกล่องหน้าตาน่ากินในมือสั่นน้อยๆ ด้วยความโมโห อาทิตย์เงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของเสียง เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นช้าๆ ตามนิสัยขี้เล่นที่แก้ไม่หาย "อ้าว น้องคนสวย มานั่งด้วยกันสิครับ โต๊ะยังว่างอีกตั้งครึ่ง... อ๊ะ หรือว่าเขิน อยากนั่งตักพี่เหรอ?" "ใครจะอยากนั่งตักคุณคะ!" พริ้มสวนกลับทันควัน หน้าเนียนขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ "นี่มันโต๊ะประจำของกลุ่มฉันค่ะ! พวกคุณนั่นแหละที่หน้าด้านมาแย่งที่คนอื่นหน้าตาเฉย ลุกออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!" "โอ้โห แรงมากแม่" ก้องแกล้งทำเป็นอุทานมือทาบอก พร้อมกับสะกิดแขนเพื่อนรักยิกๆ "ไอ้อาทิตย์ น้องเขาเอาจริงว่ะ หน้าตาน่ารักซะเปล่า ทำไมดุจังวะ" "ดุตรงไหน เมีย... เอ้ย น้องเขากำลังทักทายพี่อย่างเป็นกันเองต่างหาก" อาทิตย์ลอยหน้าลอยตาตอบ เขายังคงนั่งนิ่งไม่ยอมขยับเขยื้อน แถมยังเลื่อนถาดข้าวของตัวเองไปขวางกลางโต๊ะหน้าตาเฉย "เก้าอี้ตัวอื่นมีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องมาไล่พวกพี่ด้วยล่ะครับน้องคนสวย ข้าวกล่องในมือคือน่ากินมากนะเนี่ย ทำเองเหรอ? เลี้ยงพี่สักคำสิ แล้วจะยอมลุกให้ดีไหม" พริ้มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติไม่ให้เอาแกงเขียวหวานในกล่องราดหัวไอตี๋หน้ามึนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด ชีวิตช่วงนี้ของเธอยิ่งระส่ำระสายอยู่ ไหนจะเรื่องหนี้สินของครอบครัวที่ต้องมารับผิดชอบ ไหนจะต้องมาหารายได้เสริมด้วยการทำข้าวกล่องขายส่งเพื่อนๆ ที่คณะ แล้วยังต้องมาเจอผู้ชายกวนประสาทประเภทนี้คั่นเวลาชีวิตอีกเหรอเนี่ย! "ถอยไปนะคะ!" พริ้มหมดความอดทน เธอวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะกระแทกเสียงดังปัง จนอาทิตย์ต้องยอมชักมือกลับ "ฉันบอกให้ลุกไงคะ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ หรือต้องให้แปลเป็นภาษาสัตว์ป่า ถึงจะเข้าใจ!" "อื้อหือ ปากคอเราะร้ายใช้ได้เลยนี่หว่า หน้าตาก็ออกจะหวาน แต่ทำไมใจร้ายจังวะ" อาทิตย์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขายิ่งชอบเวลาที่เห็นแม่โฉมสะคราญตรงหน้าหูแดงและพองขนใส่เหมือนลูกแมวขู่ "บอกชื่อมาก่อนสิครับ แล้วพี่จะยอมย้ายก้นลุกให้แต่โดยดี" "ไม่จำเป็นค่ะ!" พริ้มตอบเสียงแข็ง เธอจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง "แล้วก็จำไว้เลยนะ นาย... นายวิศวะหน้ามึน ว่าอย่าหวังว่าจะได้เหยียบโต๊ะตัวนี้อีก!" พูดจบ พริ้มก็คว้าถาดข้าวกล่องของตัวเองแล้วสะบัดหน้าพรืดเดินหนีไปทันทีด้วยความหัวเสีย ทิ้งให้อาทิตย์นั่งมองตามแผ่นหลังบางนั้นจนลับตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ คลี่กว้างขึ้นอย่างปิดไม่มิด "โห ไอ้อาทิตย์ กูว่ามึงเจอของแข็งเข้าแล้วว่ะ" ก้องส่ายหัวเบาๆ "น้องเขามองมึงเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อขนาดนั้น มึงยังจะไปยั่วโมโหเขาอีก" "เปล่าหรอก..." อาทิตย์พึมพำเบื้องหน้าเบาๆ สายตายังคงมองค้างไปยังทิศทางที่หญิงสาวเดินหายไป ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังตีวนอยู่ในอก หัวใจดวงโตเต้นแรงขึ้นกว่าปกติอย่างไม่มีเหตุผล "กูไม่ได้ยั่วโมโหเว้ย... กูแค่อยากรู้จักต่างหาก" สมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อช็อปสั่นครืดขึ้นมาขัดจังหวะความคิด อาทิตย์หยิบมันขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต หน้าจอแสดงรายชื่อกลุ่มเพื่อนสนิทในคณะ แต่ทว่า... มีข้อความแจ้งเตือนแปลกปลอมเด้งขึ้นมาจากบัญชีผู้ใช้ปริศนาที่เขาเพิ่งแอบส่องโปรไฟล์เมื่อครู่นี้เอง *พริ้ม (บัญชีปี 2): "นายมันคนบ้า! ไอ้คนฉวยโอกาส! ถ้าเจอหน้าอีกทีแม่จะเอาแฟ้มฟาดหัวให้เข็ดเลยคอยดู!"* อาทิตย์กะพริบตาปริบๆ ด้วยความอึ้งไปสามวินาที ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อตระหนักได้ว่า... อีกฝ่ายคงจะกดส่งข้อความผิดกลุ่ม หรือไม่ก็... ค้นหาชื่อเขาจากระบบสารสนเทศของมหาวิทยาลัยเพื่อตามมาเอาเรื่องแน่นอน! นิ้วเรียวยาวรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยความเร็วแสงด้วยความสนุกสนาน *อาทิตย์: "ครับคุณแม่ค้าข้าวกล่อง เดี่ยวพรุ่งนี้พี่จะไปจองโต๊ะรอนะครับ เอาเมนูอะไรดี พี่กินง่าย อยู่ง่ายครับ"* กดยกเลิกข้อความไม่ทันซะแล้ว! เมื่อนิ้วซนๆ ดันไปกดส่งคำว่า *'รักนะเด็กดื้อ'* ออกไปแทนประโยคเดิมที่ตั้งใจจะพิมพ์อย่างไม่ตั้งใจ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกดีๆ และเตรียมพบกับความวุ่นวายคูณสองในตอนต่อไปนะคะ ที่คั่นหนังสือสีชมพู