ตื่นขึ้นในร่างสะใภ้ตัวร้าย

“ถ้าเธอยังไม่หยุดอาละวาดพังข้าวของในบ้านหลังนี้ ก็ไสหัวไปตายที่ไหนก็ไป!” เสียงตวาดกร้าวของหญิงชราดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ขมับซ้ายแล่นปราดไปทั่วร่างราวกับถูกเข็มเย็นเฉียบนับพันเล่มทิ่มแทง หลินฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก รสคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในลำคอทำให้เธอต้องลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก สิ่งที่เห็นไม่ใช่ห้องทำงานสุดหรูบนเพนต์เฮาส์ใจกลางเมืองที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นเพดานไม้เก่าคร่ำคร่าที่มีคราบเขม่าควันจับตัวเป็นปื้น บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของฟางและดินโคลน “นังตัวดี! ฉันพูดไม่ได้ยินหรือไง? ทำตัวเป็นกาฝากกัดกินครอบครัวสามีทหารของแกยังไม่พอ ยังจะเรียกร้องหาของดีกินเหมือนคุณนาย ทั้งที่งานบ้านงานเรือนสักอย่างแกก็ทำไม่เป็น!” หญิงชราในชุดผ้าฝ้ายสีซีดจางยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเหี่ยวย่นนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ในมือของหล่อนถือไม้ฟืนท่อนเขื่องที่เพิ่งฟาดลงมาที่ไหล่ของเธอเมื่อครู่ ฟางเซียนกะพริบตาถี่ๆ ความทรงจำแปลกปลอมหลั่งไหลเข้ามาดุจเขื่อนแตก... ร่างนี้มีชื่อเดียวกันกับเธอ ‘หลินฟางเซียน’ สะใภ้ตัวแสบที่ทั้งหมู่บ้านสาปแช่ง ภรรยาที่ถูกทอดทิ้งให้รอสามีในบ้านชนบทด้วยความเกลียดชังจากแม่สามีและน้องสะใภ้ที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ เธอพยายามยันกายลุกขึ้น ความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัว กลับกัน... แววตาของฟางเซียนที่เคยสั่นไหวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเรียบเฉยและเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง “แม่คะ...” เธอเอ่ยเสียงเรียบ แม้ลำคอจะแห้งผาก “ถ้าฉันตายไปตอนนี้ ใครจะหาเงินจากเบี้ยเลี้ยงของหย่งเหอมาจุนเจือตระกูลจางล่ะคะ?” แม่สามีชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแผดเสียงหัวเราะ “แกน่ะหรือจะหาเงิน? ก็แค่ผีดูดเลือดในคราบคน!” ฟางเซียนไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด เธอรู้ดีว่าคำพูดไม่มีค่าเท่าการกระทำ ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป เธอต้องการพลังงาน... ทันใดนั้น ความรู้สึกหนักอึ้งที่ข้อมือซ้ายก็ปรากฏขึ้น เมื่อเธอเพ่งจิตไปที่นั่น จิตใต้สำนึกก็พลันเปิดออกสู่พื้นที่มิติคลังเสบียงที่ติดตัวมาด้วย ท่ามกลางความเวิ้งว้างของมิติ มีทั้งข้าวสารอาหารแห้ง เครื่องเทศหายาก และเนื้อสัตว์ที่เก็บไว้ในสภาวะหยุดเวลา นี่คืออาวุธลับของเธอ... ในยุค 70-80 ที่ความอดอยากเป็นเรื่องปกติ การมีคลังเสบียงนี้ก็เท่ากับมีทองคำในมือ “แม่ไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการอาหารเย็นเอง” ฟางเซียนลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างใจเย็น ท่าทีที่สงบนิ่งจนผิดวิสัยทำเอาแม่สามีที่ตั้งท่าจะด่าต่อถึงกับยืนงงงัน “แก... แกคิดจะทำอะไร? อย่าบอกนะว่าจะเผาครัว!” “ไม่หรอกค่ะ ฉันจะทำให้ตระกูลจางได้กินของดีที่สุดที่แม่ไม่เคยฝันถึงต่างหาก” ฟางเซียนเดินตรงเข้าสู่ห้องครัวที่เต็มไปด้วยคราบเขม่า เธอจัดการเปิดมิติลับเพียงเสี้ยววินาที หยิบเอาเนื้อหมูสามชั้นติดมันและเครื่องปรุงชั้นเลิศออกมา เธอเริ่มลงมือทำอาหารด้วยความชำนาญที่สั่งสมมานับสิบปี เสียงสับหมูบนเขียงเก่าๆ ดังเป็นจังหวะที่มั่นคง กลิ่นหอมฟุ้งของซีอิ๊วชั้นดีผสมกับน้ำตาลทรายแดงและกลิ่นเครื่องเทศเริ่มโชยออกจากครัว ปรุงแต่งรสสัมผัสจนกลายเป็นกลิ่นหอมเย้ายวนใจที่ใครได้กลิ่นก็ต้องน้ำลายสอ ในขณะที่ฟางเซียนกำลังเคี่ยวหมูสามชั้นในหม้อดิน กลิ่นหอมละมุนนั้นขจรขจายไปไกลจนถึงนอกรั้วบ้าน ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดชะงักและพากันซุบซิบด้วยความแปลกใจ... สะใภ้ตัวแสบทำอะไร? ทำไมกลิ่นหอมเหมือนภัตตาคารในเมืองหลวงเช่นนี้? จังหวะที่เธอกำลังใช้ตะหลิวคนน้ำซอสให้งวดลง ประตูด้านหน้าบ้านก็ถูกผลักออกอย่างแรง กองทัพความกดอากาศที่เย็นเยียบและทรงพลังแผ่ซ่านเข้ามา ผู้ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นจากการเดินทางไกลก้าวเข้ามาในบ้าน เขามีใบหน้าคมสันดุดัน ดวงตาเรียวรีที่ดูเย็นชาดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งมาที่แผ่นหลังของเธอ จางหย่งเหอ... สามีที่เธอไม่ได้พบมานานสามปี เขากลับมาเร็วกว่ากำหนด และในมือของเขาไม่ได้ถือของฝาก แต่เขากำลังถือใบหย่าที่ยับยู่ยี่! “ฟางเซียน...” เสียงทุ้มต่ำของเขากดดันจนคนในบ้านเงียบกริบ “เซ็นใบหย่านี้ซะ แล้วแยกทางกันตั้งแต่ตอนนี้ อย่าให้ผมต้องใช้ความอดทนสุดท้ายที่มีกับคุณเลย” ฟางเซียนวางตะหลิวลงบนขอบหม้อดิน เธอค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้เป็นดั่งพายุทอร์นาโด กลิ่นหอมของหมูตุ๋นยังคงวนเวียนอยู่ในอากาศ แต่บรรยากาศระหว่างคนสองคนกลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออก เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย แววตาของเธอไม่มีความกลัวเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย “กลับมาถึงบ้านไม่ทันไร ก็จะไล่ภรรยาออกจากบ้านเลยหรือคะคุณสามี? ลองชิม ‘กับข้าว’ มื้อนี้ก่อนไหม... แล้วค่อยตัดสินใจว่าใบหย่าใบนั้นควรจะเอาไว้ใช้จุดไฟหรือเอาไว้เซ็นกันแน่?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นแห่งความมั่งคั่งของฟางเซียนนะคะ กุหลาบหนามเงินจะทำให้คุณวางไม่ลงแน่นอนค่ะ