วงจรเริ่มต้นใหม่

“นายคำนวณความน่าจะเป็นพลาดไปหนึ่งตัวแปรนะ... รินทร์” ประโยคสุดท้ายของดร.เอเลน่าในห้วงเวลาที่แตกสลายยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แรงสั่นสะเทือนจากระเบิดพลังงานควอนตัมที่แผดเผาทุกสิ่งจนกลายเป็นจุลยังคงหลงเหลือความรู้สึกเจ็บแปลบไว้ที่ปลายประสาทสัมผัส ทว่า... ความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ที่ควรจะต้อนรับเขากลับไม่ใช่ความว่างเปล่า กลิ่นอายของโอโซนและกระแสไฟฟ้าสถิตจางๆ ปะทะเข้ากับโพรงจมูก รินทร์ลืมตาโพลงขึ้นในความมืด เพดานห้องพักคุ้นตา แสงไฟสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมหลักของห้องวิจัยส่วนตัวฉายสะท้อนลงบนม่านตาของเขา เสียงฮัมเบาๆ ของระบบประมวลผลควอนตัมแกนกลางกำลังทำงานอย่างเป็นจังหวะ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย หน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะทำงานปรากฏตัวเลขที่ทำให้ลมหายใจของรินทร์สะดุดกึก *07:00 นาฬิกา — วันจันทร์ที่ 14 พฤษภาคม* มันคือจุดเริ่มต้นเดียวกันกับวันแรกที่เขา้าวเข้ามาในสถาบันวิจัยแห่งนี้ วันแรกที่เขาได้พบกับอาจารย์สาวผู้กุมความลับของห้วงเวลา รินทร์ดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องของนักคำนวณความน่าจะเป็นเริ่มทำงานทันทีด้วยความเร็วสูงสุด อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งสูงขึ้นไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะข้อมูลมหาศาลที่ถูกบันทึกไว้ในหน่วยความจำระยะยาวของสมอง ความทรงจำทั้งหมดจากลูปเวลาที่ผ่านมา... การตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า การสูญเสีย และบทเรียนอันเจ็บปวด ทุกอย่างยังคงอยู่ครบถ้วน เขายังจำสัมผัสสุดท้ายก่อนโลกจะดับสูญได้ดี... มันไม่ใช่ความฝัน นิ้วเรียวยาวของรินทร์เคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะอัลกอริทึมที่เขาใช้ตั้งสติ สมองวิเคราะห์ความเป็นไปได้ทันทีสี่ประการ: หนึ่ง ภาพหลอนทางประสาทสัมผัสจากความเหนื่อยล้า สอง ระบบซิมูเลชันระดับจิตใต้สำนึก หรือสาม... การรีเซ็ตไทม์ไลน์สมบูรณ์แบบที่เกิดจากปฏิกิริยาลูกโซ่ของตัวแปรที่เขาควบคุมไม่ได้เมื่อวานนี้ และคำตอบก็เอียงไปทางข้อที่สามอย่างชัดเจนที่สุด “นายคำนวณความน่าจะเป็นพลาดไปหนึ่งตัวแปรสินะครับ...” รินทร์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งขณะกวาดตามองรอบห้อง ถ้าหากนี่คือการวนลูปกลับมาเริ่มต้นใหม่จริงๆ เช่นนั้นแล้ว สิ่งที่เขาต้องทำไม่ใช่การตื่นตระหนก แต่เป็นการถอดรหัสสมการที่ผิดพลาดนั้นให้ได้ก่อนที่เหตุการณ์ในลูปก่อนหน้าจะดำเนินมาถึงจุดจบ รินทร์ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างกระจกใสของห้องพัก เบื้องล่างคือบรรยากาศยามเช้าของสถาบันวิจัยเทคโนโลยีข้ามมิติ นักวิจัยและเจ้าหน้าที่เดินขวักไขว่ผ่านไปมาด้วยสีหน้าปกติ ทุกคนยังคงใช้ชีวิตอยู่ในไทม์ไลน์นี้โดยไม่รู้เลยว่า โลกใบนี้เพิ่งจะล่มสลายและถูกรีเซ็ตใหม่มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่มี "ตัวแปร" ของความทรงจำติดตัวมาด้วย ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามจังหวะที่แม่นยำราวกับตั้งเวลาไว้ รินทร์ชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบ ในไทม์ไลน์เดิม... ช่วงเวลานี้ยังไม่มีใครมาเคาะประตูห้องของเขาจนกว่าจะถึงเวลาแปดโมงเช้าเพื่อรับรายงานประจำวัน แล้วใครกันที่มารออยู่หน้าห้องเร็วกว่ากำหนดถึงหนึ่งชั่วโมง? หรือว่า... การที่เขารอดชีวิตพร้อมความทรงจำเดิม จะส่งผลกระทบต่อตัวแปรอื่นๆ ในจักรวาลจนทำให้ประวัติศาสตร์เริ่มบิดเบือนตั้งแต่วินาทีแรก? รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสมดุลอารมณ์ให้กลับสู่ความเยือกเย็น เขาก้าวเข้าไปใกล้ประตูกลไกอัตโนมัติ มือขวายกขึ้นแตะแผงควบคุมเพื่อปลดล็อกระบบรักษาความปลอดภัยอย่างระมัดระวัง “ใครครับ?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นิ่งสนิทแฝงไปด้วยความระแวดระวังขั้นสูงสุด ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลภายนอก มีเพียงเสียงแจ้งเตือนจากระบบโฮโลแกรมส่วนตัวที่ดังขึ้นตัดหน้าความเงียบ [ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานควอนตัมในรัศมี 5 เมตร] [ระบบกำลังประเมิน... คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับ SSS จากบุคคลภายนอกที่ไม่อยู่ในฐานข้อมูล] รินทร์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อหน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าปรากฏข้อความเตือนสีแดงฉานขึ้นกลางอากาศ บานประตูโลหะค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างระหงของสตรีสาวในชุดกราวน์สีขาวสะอาดตา เรือนผมสีเงินยวดยวงสะท้อนกับแสงไฟยามเช้า ดر. เอเลน่า ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก แววตาสีอำพันคู่นั้นมองตรงมาที่เขา ราวกับล่วงรู้ทุกความคิดที่กำลังวิ่งวนอยู่ในหัวของเขาตั้งแต่ต้นจนจบ “อรุณสวัสดิ์นะ... รินทร์” ดร.เอเลน่าเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ชวนให้ขนลุก “ดูเหมือนว่าสมองอันชาญฉลาดของนาย จะยังไม่ได้รีเซ็ตความทรงจำไปพร้อมกับไทม์ไลน์สินะครับ?” รินทร์ชะงักค้างไปชั่วขณะ สมองที่เคยประملผลได้อย่างรวดเร็วกลับสะดุดลงทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้ เธอยังจำได้... อาจารย์สาวผู้นี้ไม่ได้ถูกรีเซ็ตความทรงจำไปด้วยเช่นนั้นหรือ? หรือว่าเธอคือผู้ควบคุมลูปเวลานี้มาตั้งแต่แรกเริ่มกันแน่? ก่อนที่รินทร์จะได้เอ่ยปากซักถามข้อสงสัยใดๆ หน้าจอระบบโฮโลแกรมตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังลั่นห้อง [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการแทรกแซงไทม์ไลน์จากผู้มาเยือนภายนอกมิติ... บันทึกภารกิจลับระดับ SSS: "ไขปริศนากล่องดำแห่งกาลเวลา" ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางข้ามมิติครั้งนี้ด้วยกันนะครับ