รอยร้าวในมิติ

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามจังหวะเป๊ะ ท่ามกลางความเงียบสนิทของห้องทำงานที่ควรจะมีแค่ผมเพียงลำพัง และที่สำคัญที่สุด... ดร. เอเลน่าตัวจริงในเวลานี้ กำลังประชุมอยู่ที่ต่างประเทศ และไม่มีทางเดินทางกลับมาถึงที่นี่ได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้แน่นอน ผมหันขวับไปมองบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างระแวดระวัง เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผม ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาจากกระดูกสันหลังราวกับมีใครเอาไอความหนาวของขั้วโลกมาลูบไล้ กล่องคำนวณควอนตัมบนโต๊ะทำงานส่งเสียงเตือนเบาหวิว ค่าความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ภายนอกห้องพุ่งกระโดดขึ้นจากศูนย์เปอร์เซ็นต์กลายเป็นเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ในชั่วพริบตาเดียว ไม่มีความบังเอิญในโลกของควอนตัม เช่นเดียวกับที่ไม่มีเสียงเคาะประตูอย่างไร้เหตุผล "รินทร์... เปิดประตูให้ฉันหน่อยสจ๊ะ" เสียงหวานคุ้นเคยดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา แต่มันกลับทำให้หัวใจของผมเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก น้ำเสียงนั้น... ใช่... นั่นคือเสียงของดร.เอเลน่าไม่มีผิดเพี้ยน แต่ปัญหาคือระบบระบุตัวตนด้วยคลื่นเสียงที่ติดตั้งไว้หน้าห้องกลับแสดงสถานะสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนตัวโตบนหน้าจอโฮโลแกรมว่า *[Warning: Non-Human Entity / Temporal Signature Mismatch]* สิ่งนั้นไม่ใช่เธอ... แต่มันคือก피ลสเตท (Field State) หรือภาพสะท้อนจากความผิดพลาดของมิติเวลาที่ถูกดึงดูดเข้ามาตามรอยแยกของลูปที่เราเพิ่งแก้ไขไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติอันกระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา สมองส่วนหน้าทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อคำนวณทางเลือกทั้งหมดที่มีในสถานการณ์จำกัดนี้ การปะทะกับตัวตนเชิงซ้อนในมิติคู่ขนานไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากปล่อยให้มันก้าวเข้ามาในพื้นที่ที่มีการเชื่อมต่อกับเครื่องมือคำนวณควอนตัม แรงดันจากความต่างของเวลาอาจทำให้โครงสร้างห้องนี้พังทลายลงได้ในพริบตา "อาจารย์ครับ..." ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงพยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่ามือข้างที่ถือแท็บเล็ตควบคุมระบบจะสั่นเทาเล็กน้อย "ถ้าอาจารย์คือ ดร.เอเลน่าตัวจริง ช่วยบอกรหัสผ่านสำรองที่เราตกลงกันไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนได้ไหมครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่หน้าประตูอยู่ครู่ใหญ่ บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว อากาศในห้องเกิดอาการระลอกคลื่นคล้ายกับผิวน้ำเวลาถูกหยดด้วยหิน รอยร้าวเล็กๆ สีฟ้าเรืองแสงปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด "รหัสผ่านงั้นเหรอ..." เสียงหลังบานประตูหัวเราะเบาๆ แต่มันไม่ใช่เสียงหัวเราะของมนุษย์ มันคือคลื่นความถี่ซ้อนทับกันหลายสิบเลเยอร์จนฟังดูน่าขนลุก "เด็กน้อยเอ๋ย... เธอยังคิดว่าตัวเองอยู่ในโลกที่ต้องใช้รหัสผ่านเพื่อพิสูจน์ตัวตนอยู่อีกหรือไง ลูปที่เธอพยายามแก้ไขน่ะ มันพังทลายลงไปตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเลือกจะย้อนเวลากลับมาช่วยฉันแล้วนะ!" เปรี๊ยะ! รอยร้าวกลางอากาศขยายตัวกว้างขึ้น เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะเทือนมาจากผนังห้อง หนังสือบนชั้นวางเริ่มสั่นไหวและลอยเคว้งคว้างอย่างไร้แรงโน้มถ่วง ผมเบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ทันทีว่า ผลกระทบจากการใช้ Time Loop ซ้ำซาก ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ความทรงจำหรือเส้นเวลาอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังกัดกร่อน "สสาร" ในโลกความเป็นจริงเข้าจริงๆ! ถ้าปล่อยให้รอยร้าวนี้ขยายใหญ่ขึ้น ห้องทำงานนี้ ตึกนี้ หรือแม้กระทั่งเมืองทั้งเมือง อาจถูกกลืนหายไปในหลุมดำแห่งกาลเวลาและไม่มีวันถูกรีเซ็ตกลับมาได้อีกตลอดกาล "ระบบ... เปิดใช้งานมาตรการกักเก็บความต่างศักย์ควอนตัมระดับสามเดี๋ยวนี้!" ผมตะโกนสั่งการพร้อมกับกดยืนยันโค้ดฉุกเฉินด้วยความรวดเร็ว แสงเลเซอร์สีฟ้าเข้มพุ่งออกจากมุมห้องทั้งสี่ด้าน ถักทอเป็นตาข่ายพลังงานกั้นขวางระหว่างตัวผมกับบานประตู ทันใดนั้นเอง ประตูไม้ก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยพละกำลังมหาศาล ร่างเงาโปร่งแสงที่สวมชุดกราวน์สีขาวแบบเดียวกับที่ดร.เอเลน่าสวมอยู่ทุกประการก้าวล่วงเข้ามาในเขตพลังงาน ร่างกายของเธอบิดเบี้ยว เลือนราง และสลับสับเปลี่ยนระหว่างตัวตนในอดีตและอนาคตอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีดำสนิทไร้แววตาคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่ผม รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นช่างงดงามแต่น่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจะบรรยาย "เธอกำลังพยายามซ่อมแซมรอยรั่วด้วยกาวที่หมดอายุแล้วนะ รินทร์" เงาปริศนากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวของผมโดยตรง "ยิ่งเธอคำนวณมากเท่าไหร่ รอยร้าวในมิติก็ยิ่งลึกมากขึ้นเท่านั้น และตอนนี้..." เธอยื่นมือที่โปร่งแสงทะลุผ่านตาข่ายพลังงานเข้ามาอย่างไม่สะทกสะท้าน ปลายนิ้วเย็นเยียบแตะลงบนหน้าผากของผมเบาๆ "...เวลาของเธอกกำลังจะหมดลงแล้ว" ภาพตรงหน้าพลันมืดดับลงชั่วขณะ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นบาดแก้วหู *[Warning: Critical Error - System Integration Reached 100%. Unidentified Timeline Override Initiated...]* ก่อนที่สติของผมจะหลุดลอยไปในความมืดมิด ประตูลิฟต์ที่อยู่สุดทางเดินด้านนอกห้องซึ่งควรจะใช้งานไม่ได้ กลับส่งเสียง "ติ๊ง!" ดังขึ้นอย่างแจ่มชัด พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเร่งรีบวิ่งตรงมาทางนี้... และเสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเสียงของดร.เอเลน่าตัวจริงที่เพิ่งกลับมาถึง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาแห่งกาลเวลาไปพร้อมกับผมนะครับ