ล็อกอินสู่ความตาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเข้มข้นเสียยิ่งกว่าค่าไบต์ของฐานข้อมูลขยะที่รินเคยคัดแยกมาตลอดสามปี กลิ่นนี้มันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นแค่บั๊กจำลองในแพทช์ทดสอบระบบที่บริษัท “ไพรม์เวิร์ล” ส่งจดหมายเชิญเขามาล็อกอิน รินก้มมองปลายนิ้วมือของตนเองที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกของระบบเสมือนจริงรุ่นที่เก้าไม่ได้สัมผัสแค่ผิวหนัง แต่มันกัดกินลึกลงไปถึงเส้นประสาท รหัสโค้ดสีแดงฉานที่สะท้อนผ่านเรตินาของเขากำลังเตือนภัยในระดับวิกฤต บรรทัดคำสั่งแปลกปลอมนับร้อยบรรทัดวิ่งผ่านหน้าจออินเทอร์เฟซส่วนตัวอย่างบ้าคลั่งโดยไม่มีคำอธิบาย “โครงสร้างตรรกะของเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังถูกเขียนทับ…” รินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าในความเงียบสงัดของลานน้ำพุกึ่งกลางเมืองหลวงเซเรนเดีย ลานหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ที่เคยเนืองแน่นไปด้วยผู้เล่นและ NPC ระบบนับพัน ตอนนี้กลับว่างเปล่าและวังเวง ราวกับโลกทั้งใบถูกกดปุ่มรีเซ็ตให้เหลือเพียงความว่างเปล่าและความตาย เบื้องหน้าของเขา ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะนักรบระดับสูงกำลังนอนคว่ำหน้าจมกองเลือดสดๆ เลือดสีแดงฉานไหลรินนองพื้นหินอ่อน ตัดกับภาพฉากหลังที่เป็นท้องฟ้าจำลองสีครามสดใสอย่างไร้ความปรานี ที่กลางแผ่นหลังของศพนั้น ปรากฏมีดาบสั้นเล่มหนึ่งปักคาอยู่ ด้ามดาบสลักลวดลายตารางโค้ดไบนารีที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อน—มันคือสัญลักษณ์ประจำตัวของผู้พัฒนาเกม หรือที่เหล่านักพัฒนาภายในเรียกกันลับๆ ว่า ‘สิทธิ์ผู้ดูแลระบบระดับสูงสุด (Root Privilege)’ “ฆาตกรรมในพื้นที่ปลอดภัย… และที่สำคัญที่สุดคือ ระบบตรวจจับการกระทำผิด (Anti-Cheat Engine) ถูกปิดการใช้งานไปอย่างสมบูรณ์” รินย่อตัวลง ใช้ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่เก่าพิจารณามุมองศาของบาดแผลอย่างละเอียด นักโปรแกรมเมอร์หนุ่มวิเคราะห์ด้วยตรรกะอันเย็นชา การลงมือแม่นยำ ไร้ซึ่งร่องรอยการต่อสู้ แรงกระแทกทะลวงผ่านเกราะป้องกันระดับเจ็ดได้อย่างไร้รอยขีดข่วน ราวกับว่าเหยื่อรู้จักผู้ลงมือเป็นอย่างดี หรือไม่ก็… ถูกบังคับให้ล็อกอินเข้ามาเพื่อรับความตายโดยเฉพาะ “คุณคิดว่าจะใช้ตรรกะบรรทัดไหนมาอธิบายศพตรงหน้าดีล่ะครับ ริน” เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากความมืดของเงาตึกฝั่งตรงข้าม ร่างเพรียวบางในชุดคลุมยาวสีดำสนิทก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้า ส้นรองเท้าบูทกระทบพื้นหินส่งเสียงก้องกังวาน อาจารย์ลินส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นพินิจพิเคราะห์รินราวกับกำลังมองเด็กนักเรียนที่กำลังทำข้อสอบข้อที่ยากที่สุดในชีวิต รินเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นอาจารย์ สีหน้าของเขายังคงนิ่งสนิท แม้ในใจจะเริ่มตระหนักถึงความผิดปกติที่เกินกว่าขอบเขตของเกมจำลองทั่วไปแล้วก็ตาม “มันไม่ใช่บั๊กครับอาจารย์ มีใครบางคนกำลังใช้เซิร์ฟเวอร์นี้เป็นสนามทดลองฆาตกรรมจริงๆ และถ้าเรายังหา ‘เงื่อนไข’ ของการปลดล็อกพื้นที่นี้ไม่เจอ เราอาจจะเป็นรายต่อไปที่ถูกลบข้อมูลทิ้ง” อาจารย์ลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินเข้ามาใกล้ศพ แล้วใช้ปลายไม้เท้าสีเงินเขี่ยร่างนั้นพลิกกลับมาด้านช้า เผยให้เห็นใบหน้าของเหยื่อที่ดวงตาเบิกโพลงค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ริมฝีปากของเหยื่อขยับอ้าค้างราวกับต้องการจะกล่าวคำบางคำก่อนลมหายใจสุดท้ายจะหมดลง “เธอฉลาดเสมอที่มองเห็นความผิดปกติของตรรกะ แต่เธอกลับมองข้ามภาพที่ใหญ่กว่าไปนะริน…” อาจารย์ลินเอ่ยพางใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่กลางหน้าอกของศพ ทันใดนั้น รอยสักรูปวงแหวนเวทมนตร์สีแดงก็ปรากฏวาบขึ้นบนผิวหนังของเหยื่อ “นี่ไม่ใช่แค่การฆาตกรรม แต่มันคือพิธีกรรมอัญเชิญ และดูเหมือนว่า… แขกรับเชิญของเราได้ก้าวเข้ามาในระบบเรียบร้อยแล้ว” เสียงเตือนภัยสิ้นเสียงลง ท้องฟ้าจำลองสีครามเหนือเมืองเซเรนเดียพลันเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆหมอกสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับภาพเร่งความเร็วของไฟล์วิดีโอ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านลงมาจากฟากฟ้า บีบอัดจนอากาศรอบตัวรินและอาจารย์ลินหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก หน้าต่างอินเทอร์เฟซสีแดงฉานนับร้อยหน้าต่างดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศพร้อมกันโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ตัวอักษรสีทองขนาดใหญ่ปรากฏเด่นชัดอยู่กลางหน้าจอระบบหลักของเกม ขัดขวางทุกการมองเห็นและบล็อกฟังก์ชันการล็อกเอาต์ทั้งหมดอย่างไร้เยื่อใย [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกจากผู้ใช้นอกเครือข่าย] [ภารกิจลับระดับ SSS: "ถอดรหัสเงาฆาตกร" เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ] [เงื่อนไขความล้มเหลว: หากไม่สามารถระบุตัวฆาตกรได้ภายใน 72 ชั่วโมง ข้อมูลตัวละครทั้งหมดจะถูกฟอร์แมตและลบหายไปจากเซิร์ฟเวอร์ถาวร] [ผู้เล่นริน: คุณเหลือเวลาอีก 00:71:59:48 ชั่วโมง ก่อนที่กระบวนการลบไฟล์จะเริ่มต้นขึ้น] ไม่ทันที่รินจะได้วิเคราะห์รหัสคำสั่งเบื้องหลังหน้าต่างภารกิจนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดของซอกตึก เสียงเหล็กกระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะก้าวที่มั่นคงและเชื่องช้า เงาร่างมหึมาของผู้เล่นปริศนาในชุดคลุมนักโทษแหกคุก ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู ในมือของมันถือมีดผ่าตัดอาบเลือดที่ยังคงหยดติ๋งลงพื้น “ยินดีต้อนรับสู่เกมสุดท้ายนะ... ผู้สร้างตัวจริง” ผู้มาใหม่เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าที่สะท้อนก้องไปทั่วลานเมืองร้าง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาบทแรกไปพร้อมกับผมนะครับ - นักสืบแว่นขยาย