จุดต่ำสุดของชีวิต

“เซ็นชื่อลงไปในใบลาออกซะ ริน… นี่คือความเมตตาครั้งสุดท้ายที่บริษัทมอบให้คุณ” เสียงของหัวหน้าแผนกดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบกริบ แฟ้มเอกสารปกแข็งถูกโยนลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงตรงหน้าผม แรงกระแทกของมันทำเอาแก้วกาแฟที่เย็นชืดสั่นไหว รินมองดูซองจดหมายสีขาวนวลตาที่วางเด่นหรา—มันไม่ใช่จดหมายชมเชยการทำงาน แต่มันคือตั๋วใบเดียวที่ขับไล่เขาออกจากความมั่นคงตลอดห้าปีที่ทุ่มเท ผมแค่นยิ้ม มือที่สั่นเทาเล็กน้อยหยิบปากกาขึ้นมา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสมเพชตัวเองที่เคยเชื่อมั่นในคำว่า ‘ครอบครัว’ ของบริษัทนี้ “เหตุผลที่ไล่ผมออกคืออะไรครับ? ผลงานไตรมาสที่ผ่านมา ผมทำกำไรให้บริษัทมากกว่าใครในทีมด้วยซ้ำ” ผมถาม เสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยประกายตาที่เย็นเยียบ “ผลงานน่ะเหรอ?” หัวหน้าหัวเราะร่วน ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู “บริษัทต้องการที่ว่างให้ลูกชายท่านประธาน ส่วนคุณ… ก็แค่หมากที่หมดประโยชน์แล้ว อย่าทำตัวเป็นภาระให้ฝ่ายบุคคลต้องเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมาลากตัวออกไปเลย” ผมก้าวเท้าออกจากตึกระฟ้าใจกลางเมืองด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ท้องฟ้าสีเทาหม่นดูเหมือนจะซ้ำเติมชีวิตที่พังทลายของผม แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น มันเป็นข้อความจาก 'แพรว' แฟนสาวที่ผมคบหามาตั้งแต่วันที่ยังมีแค่มาม่าประทังชีวิต *“ริน เราเลิกกันเถอะนะ แพรวเจอคนที่เขาสามารถดูแลอนาคตของแพรวได้ดีกว่านี้ ไม่ต้องโทรมาหาอีกนะ ของทุกอย่างที่คอนโดแพรวเก็บทิ้งหมดแล้ว”* ถ้อยคำสั้นๆ ที่เหมือนคมมีดกรีดลงบนแผลเดิมที่ยังไม่ทันหายดี ผมยืนนิ่งอยู่กลางฟุตบาท ท่ามกลางกระแสผู้คนที่เร่งรีบราวกับไม่มีใครมองเห็นความตายทางสังคมที่กำลังเกิดขึ้นกับชายคนหนึ่ง ผมหัวเราะให้กับความโชคร้ายของตัวเองจนน้ำตาแทบไหลออกมา “ชีวิตคนเรามันก็แบบนี้แหละครับพี่ริน… ตอนมีให้โกย ตอนไม่มีก็ถูกเขี่ยทิ้งเหมือนขยะ” เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหันไปมอง เห็นหญิงสาวในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำขลับ ดวงตาคมกริบของเธอกำลังจ้องมองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอคือ 'มีนา' เกมเมอร์สาวผู้เป็นดั่งลมใต้ปีกคนเดียวที่ผมเหลืออยู่ “วันนี้มันวันซวยแห่งชาติหรือยังไงกันนะมีนา ทั้งงาน ทั้งแฟน… ฉันเหลืออะไรบ้างเนี่ย?” ผมเค้นเสียงตอบพลางขยำใบลาออกจนยับยู่ยี่ “พี่เหลือตัวผมไง” มีนายื่นมือมาแตะไหล่ผมเบาๆ “และเหลือโอกาสสุดท้ายที่จะเปลี่ยนทุกอย่างในเกม ‘Life Simulator: Billionaire’s Ascent’ เกมที่พี่เคยบอกว่ามันเป็นแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ ไงครับ” ผมมองนาฬิกาข้อมือ—วินาทีชีวิตที่ผมต้องตัดสินใจว่าจะจมดิ่งลงสู่ความตาย หรือจะสู้สุดใจในโลกเสมือนที่อาจเปลี่ยนชีวิตจริงไปตลอดกาล ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งแสงสีทองอร่ามก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผมเพียงคนเดียวที่มองเห็น [ระบบ ‘มหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด’ ได้ทำการเชื่อมต่อกับตัวตนของคุณแล้ว] [สถานะปัจจุบัน: ล้มละลาย, ถูกทรยศ, ไร้ที่ซุกหัวนอน] [ภารกิจแรก: ยืนหยัดท่ามกลางความพินาศ จงแสดงให้โลกเห็นว่าเศษซากของมนุษย์คนนี้คือเจ้าของโชคชะตาที่แท้จริง] ผมก้มมองฝ่ามือตัวเองที่สั่นระริกด้วยความตื่นเต้น สัญชาตญาณนักสู้อันเงียบเหงาในอกกลับมาลุกโชนอีกครั้ง แพรวเดินผ่านหน้าผมไปพร้อมกับผู้ชายคนใหม่ที่ขับรถหรูคันแพง เธอปรายตามองผมด้วยสายตาเหยียดหยามเหมือนมองมดปลวกข้างทาง “ริน… ลุกขึ้นเถอะครับ” มีนาขยับเข้ามาใกล้พร้อมยื่นอุปกรณ์เชื่อมต่อ VR รุ่นล่าสุดที่หายากที่สุดในตลาดให้ “ถ้าพี่กล้าพอ วันนี้เราจะทำให้คนพวกนี้ต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากพี่” ผมรับอุปกรณ์นั้นมาไว้ในมือ ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมตัดสินใจก้าวเท้าเข้าสู่โลกเสมือนโดยไม่หันกลับไปมองซากปรักหักพังของชีวิตจริงอีกเลย เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวดังกังวาน [ตรวจพบยอดเงินในบัญชีเสมือน: 0 เครดิต] [สิทธิพิเศษ: 'การรูดบัตรล้างแค้น' - คุณสามารถเบิกจ่ายเงินในโลกจริงผ่านระบบนี้ได้ไม่จำกัด จนกว่าภารกิจจะล้มเหลว] ผมกดปุ่มเชื่อมต่อ พลันนั้นเอง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่เพิ่งบินผ่านยอดตึกระฟ้าของบริษัทเก่าก็สั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ มันไม่ได้บินผ่านไปเฉยๆ แต่ทว่า... มันกำลังลดระดับลงมาจอดบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ดาดฟ้าของโรงแรมหรูฝั่งตรงข้ามที่ผมกำลังยืนอยู่! ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทหลายคนก้าวลงมาพร้อมกับพรมแดงที่ถูกปูยาวมาถึงเท้าของผม “คุณรินครับ… ประธานใหญ่ต้องการพบคุณ เพื่อส่งมอบกุญแจอาณาจักรที่คุณควรจะเป็นเจ้าของตั้งแต่วันนี้” ชายชุดดำคนนั้นก้มหัวให้ผมต่ำจนเกือบถึงพื้น ในขณะที่โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของผมสั่นระรัว—ข้อความจากธนาคารแจ้งเตือนวงเงินเครดิตที่มียอดเป็นตัวเลขมหาศาลจนผมอ่านไม่ออกว่ามันกี่หลักกันแน่ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นที่เข้มข้นเช่นนี้ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับก้าวต่อไปของรินนะครับ ผู้กล้าตกอับ