เมื่อเชฟหนุ่มปรากฏตัว

“คุณจะรับสายไหมคะ?” เสียงของรินรดาแว่วผ่านเข้ามาในความทรงจำทันทีที่พราวเห็นเบอร์โทรศัพท์บนหน้าจอ มือของเธอสั่นเทาจนเกือบจะปล่อยเครื่องมือสื่อสารร่วงหล่นลงพื้น เสียงเรียกเข้าที่สม่ำเสมอนั้นเปรียบเสมือนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ มันคือเบอร์ที่เธอเคยลบไปจากหน่วยความจำ แต่กลับฝังแน่นอยู่ในส่วนลึกของสมองอย่างไร้ทางหนี พราวกดปิดเสียงก่อนจะยัดโทรศัพท์กลับลงกระเป๋ากางเกง ลมหายใจเข้าลึกถูกสูดเข้าไปเพื่อข่มความสั่นไหวของปลายนิ้ว เธอกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ไม้โอ๊คขัดเงาของร้าน 'Pink Brew' กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วอ่อนช่วยดึงสติให้เธอกลับมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริง ไม่ใช่เวลามาจมกับอดีต... วันนี้คือวันนัดสัมภาษณ์เชฟขนมหวานคนใหม่ เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับการก้าวเข้ามาของร่างสูงโปร่ง เขาไม่ได้ดูเหมือนคนที่มาสมัครงานทั่วไปที่มักจะสวมชุดสูทเนี้ยบหรือเสื้อเชิ้ตเรียบกริบ ชายหนุ่มคนนั้นสวมเสื้อยืดสีดำเรียบง่ายทับด้วยผ้ากันเปื้อนยีนส์สีเข้มที่ดูผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองไปรอบร้านราวกับกำลังประเมินคุณภาพของอุปกรณ์และวัตถุดิบมากกว่าจะสนใจคนต้อนรับ “ผมมาตามนัดครับ” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ราวกับแผ่นเสียงที่เล่นด้วยจังหวะคงที่ พราวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แวบแรกที่เห็นใบหน้าคมสันนั่นคือความรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่าน เขาดูเย็นชา แต่ในความเย็นชานั้นกลับมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาดเหมือนกลิ่นของดาร์กช็อกโกแลตเข้มข้นที่เพิ่งละลาย “คุณคิน ใช่ไหมคะ?” พราวพยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้หัวใจจะยังเต้นรัวด้วยผลกระทบจากโทรศัพท์เมื่อครู่ “ครับ คิน” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินตรงไปที่ตู้โชว์เค้กที่ว่างเปล่าราวกับเสียมารยาท “ผมดูข้อมูลร้านคุณมาแล้ว การตกแต่งเป็นสไตล์พาสเทลที่ดูพยายามเกินไปนิด แต่เครื่องชงกาแฟนั่น... ยี่ห้อนี้ดี ผมยอมรับได้” “คุณคินคะ เรามีกติกาการสัมภาษณ์” พราวเลิกคิ้วขึ้น เธอเริ่มรู้สึกถึงความท้าทายจากท่าทีถือดีของอีกฝ่าย “การจะร่วมงานกับเรา ไม่ใช่แค่ฝีมือ แต่ต้องเข้าใจ ‘หัวใจ’ ของร้านนี้ด้วย” คินหันกลับมา แววตาของเขาวูบไหวเพียงชั่วครู่เมื่อเห็นแววตาแน่วแน่ของพราว “หัวใจ? ร้านกาแฟมีหัวใจด้วยหรือครับ หรือคุณหมายถึงความหวานเลี่ยนที่เสิร์ฟพร้อมคาเฟอีน?” “ถ้าคุณคิดแบบนั้น กาแฟของคุณก็คงเป็นได้แค่ของเหลวที่มีรสขม” พราวเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ เผชิญหน้ากับเขาโดยตรง “เชิญทางนี้ค่ะ ในครัวมีวัตถุดิบที่คุณต้องการให้ลองทำชิ้นงานที่เป็นตัวแทนของร้านคุณดู... ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็แค่เสียเวลาของคุณและฉัน” คินกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับทำให้บรรยากาศในร้านดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที “น่าสนใจครับ” เขาก้าวตามเธอเข้าไปในครัวที่สะอาดสะอ้าน พราวหยิบผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อนของทางร้านยื่นให้ แต่คินกลับส่ายหน้าปฏิเสธ เขาดึงผ้ากันเปื้อนสีดำของตัวเองออกมาจากกระเป๋าเป้ใบใหญ่แทน มันเป็นความละเอียดอ่อนและเจ้าระเบียบในแบบที่พราวไม่เคยพบมาก่อน ตลอดเวลาที่คินเริ่มลงมือทำขนม พราวเฝ้ามองอยู่อย่างเงียบๆ ทุกการเคลื่อนไหวของเขามีแบบแผน เขาหยิบจับแป้ง เนย และช็อกโกแลตด้วยความทะนุถนอมราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่า ท่วงท่าที่มั่นคงและการขยับข้อมือที่แม่นยำในการบีบครีมลงบนหน้าขนม สะกดสายตาของพราวไว้จนเธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ชายคนนี้ไม่ได้แค่ทำขนม เขากำลังวาดภาพงานศิลปะที่มีชีวิต “คุณเคยทำที่ไหนมาก่อนไหมคะ?” พราวเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบที่กดดัน คินหยุดมือชั่วครู่ สายตาของเขาเหม่อออกไปนอกหน้าต่างครัวที่มองเห็นสวนดอกไม้ด้านหลัง “เคยอยู่ในที่ที่ทุกอย่างต้องเป๊ะตามสูตรจนไม่มีที่ว่างให้ความคิดสร้างสรรค์น่ะครับ” “แล้วที่นี่... มีที่ว่างพอสำหรับคุณไหม?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนการโยนหินลงในบ่อน้ำนิ่ง คินหันมามองพราว สายตาของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนแรก แต่มีความลึกซึ้งบางอย่างที่ทำให้พราวต้องเสหลบสายตาไปทางอื่น “ถ้าคุณให้โอกาส ผมอาจจะทำที่นี่ให้มากกว่าแค่ ‘ร้านกาแฟ’ ก็ได้” ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของพราวก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่การโทร แต่เป็นข้อความรูปภาพ พราวหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือที่เย็นเฉียบ รูปภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือภาพของเธอเองที่ถูกแอบถ่ายจากมุมตึกฝั่งตรงข้ามเมื่อห้านาทีที่แล้ว พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของเธอเย็นเยียบ *‘ร้านใหม่ดูสวยดีนะพราว... แต่ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันยังไม่ได้ทวงของที่เป็นของฉันคืน?’* พราวตัวสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ เธอรีบซ่อนโทรศัพท์ไว้ในมือ แต่ดูเหมือนคินจะสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเห็นเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะวางอุปกรณ์ในมือลง เขาก้าวเข้ามาใกล้จนพราวสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของแป้งอบอ่อนๆ บนตัวเขา “ใคร?” เขาถามเสียงต่ำ สายตาของเขาไม่ได้จ้องที่ตัวเธอ แต่จ้องไปที่โทรศัพท์ในกำมือของเธอ “ไม่มีอะไรค่ะ แค่... เรื่องส่วนตัว” พราวพยายามฝืนยิ้ม แต่เสียงของเธอกลับสั่นพร่า คินไม่ได้เซ้าซี้ แต่เขากลับก้าวถอยไปหนึ่งก้าว แล้วดึงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงของเขาเองเพื่อกดอะไรบางอย่าง ก่อนจะยื่นหน้าจอมาให้เธอเห็น พราวเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามาในเครื่องของเขา มันเป็นข้อความจากบุคคลคนเดียวกันกับที่เพิ่งส่งหาเธอเมื่อครู่: *‘อย่าได้คิดจะไปยุ่งกับยัยนั่น คิน... เธอเป็นของฉัน และเธอก็รู้ว่าฉันทำอะไรได้บ้าง’* หัวใจของพราวหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความละมุนและปมปริศนาในบทนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู