ศพกลางวงสิญจน์

กลิ่นอับชื้นของซากอิฐปรักหักพังผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดทึบของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟฉายสีขาวนวลลำหนึ่งตัดผ่านความมืด เผยให้เห็นละอองฝุ่นที่กำลังลอยเคว้งคว้างราวกับดวงดาวในสุสานร้าง ดร.ศจี ก้าวเท้าสวมรองเท้าส้นสูงลงบนพื้นคอนกรีตที่กาลเวลาแทะโลมจนกะเทาะร่น มือเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยกขึ้นดันกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาสีนิลคู่คมกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยความนิ่งสงบ เธอไม่ใช่มือใหม่ในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรม เธอเคยเห็นศพมานับร้อยในสภาพที่มนุษย์ธรรมดาไม่อาจจินตนาการ แต่ความเงียบงันของสถานที่แห่งนี้กลับสร้างแรงกดดันบางอย่างที่แตกต่างออกไป—มันเป็นความเงียบที่มี "น้ำหนัก" วงสายสิญจน์สีขาวบริสุทธิ์ถูกขึงล้อมรอบร่างที่ไร้วิญญาณตรงกลางห้องอย่างเป็นระเบียบ ทว่าความวิปริตไม่ได้อยู่ที่ตัวเชือกศักดิ์สิทธิ์ หากแต่อยู่บนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเหยื่อ รอยสักอักขระขอมโบราณสีแดงฉานถูกกรีดลึกลงไปในเนื้อหนัง บาดแผลยังคงมีคราบเลือดสดๆ ซึมซับสะท้อนกับแสงไฟฉาย ราวกับผู้สร้างสรรค์งานศิลปะชิ้นนี้จงใจใช้มนตราเลือดเป็นเครื่องสังเวย "สภาพศพเบื้องต้น... เสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่าหกชั่วโมง ร่องรอยการกรีดผิวหนังมีความแม่นยำสูง ไม่ต่างจากฝีมือของแพทย์ผ่าตัดหรือผู้เชี่ยวชาญด้านพิธีกรรมโบราณ" ศจีพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอนุ่มนวลแต่มั่นคง ทว่าดังก้องกังวานในความเงียบ "ไม่ใช่แค่แพทย์หรอกครับ ดร.ศจี..." น้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสงบ และแฝงไปด้วยความเย็นชาดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ทำเอาสัญชาตญาณการระวังภัยของนักจิตวิทยาอาชญากรรมสาวถึงกับตื่นตัว เธอหันขวับไปมองทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอกก้าวออกมาจากเงาเสาปูน นัยน์ตาคมกริบสีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอราวกับกำลังประเมินค่า ศจีขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อพบว่าชายแปลกหน้าคนนี้สามารถเข้าประชิดตัวเธอโดยที่เธอไม่ทันสังเกตเห็นเสียงฝีเท้าเลยแม้แต่น้อย "คุณเป็นใคร? และเข้ามาในเขตพื้นที่ควบคุมของตำรวจได้อย่างไร" ศจีถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม เธอฉายไฟฉายไปที่ใบหน้าของเขาเพื่อสำรวจโครงสร้างทางจิตวิทยาจากภาษากาย ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามทันที เขาก้าวข้ามเส้นสายสิญจน์เข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวต่ออาถรรพ์ใดๆ นัยน์ตาคู่นั้นกวาดมองไปที่ศพสลับกับใบหน้าของศจี รอยยิ้มหยันบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "สารวัตรคณิน... กองปราบปราม" เขาเอ่ยชื่อพร้อมกับหยิบบัตรประจำตัวขึ้นมาโชว์แวบหนึ่งก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋า "ส่วนผมควรจะถามคำถามนั้นกับคุณมากกว่า ดร.ศจี นักจิตวิทยาอาชญากรรมมือหนึ่งที่ทางนครบาลส่งมาช่วยคดี ทำไมถึงยืนมองเหยื่อด้วยสายตาเชิงวิเคราะห์ แทนที่จะมองเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผลพวกนั้น" ศจีเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ความท้าทายในน้ำเสียงของเขาไม่ได้ทำให้เธอกลัว กลับจุดประกายความไม่พอใจลึกๆ ในฐานะมืออาชีพ "ความจริงที่ว่ามนุษย์เราฆ่ากันด้วยแรงขับเคลื่อนทางจิตวิทยาและความป่วย องคาพยพทางอาชญากรรมไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยเวทมนตร์หรือคำสาปแช่งหรอกนะคะ... สารวัตร" ศจีจงใจเน้นเสียงคำว่า 'นะคะ' อย่างสุภาพแต่เย้ยหยันในที คณินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่อย่างประหลาด ทว่าแฝงด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก เขาก้าวเข้าไปใกล้ศจีทีละก้าว ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน ศจีไม่ถอยหลัง เธอเลือกที่จะจ้องตอบด้วยสายตาที่แข็งกร้าวไม่แพ้กัน "วิทยาศาสตร์อธิบายได้ทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องที่วิทยาศาสตร์ยังโง่เขลาเกินกว่าจะเข้าใจครับ ดร.ศจี" คณินโน้มใบหน้าลงมากระซิบใกล้ใบหูของเธอ กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายจางๆ ของธูปและกำยานลอยแตะจมูก "คุณคิดว่ารอยอักขระพวกนี้กรีดขึ้นเพื่อความสะใจงั้นหรือ? เปล่าเลย... มันคือการสะกดวิญญาณ เพื่อไม่ให้เหยื่อฟื้นขึ้นมาฟ้องร้องฆาตกรในศาลายลักษณ์" ศจีชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่คุกคาม และตรรกะอันบ้าคลั่งที่ดูเหมือนจะมีเหตุผลบางอย่างรองรับในมุมมองของเขา "คุณกำลังบอกว่า... ฆาตกรเชื่อเรื่องไสยศาสตร์?" เธอดึงสติกลับมา ถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด "ฆาตกรไม่ได้แค่เชื่อครับ..." คณินผละใบหน้าออกช้าๆ นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะอ่านทะลุถึงก้นบึ้งความคิด "...แต่มันกำลังทำสงครามกับบางสิ่งที่อยู่ในตัวผมและคุณ" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงัดลงทันที มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานที่ดังติ๋ๆ เป็นจังหวะราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังหมดลง ศจีเม้มริมฝีปากแน่น สมองกำลังประมวลผลคำพูดของนายตำรวจหนุ่มผู้ลึกลับคนนี้ ขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากโต้แย้งด้วยหลักการทางจิตวิทยาอีกครั้ง *กรอบแกรบ...* เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังเสาปูนซีเมนต์ฝั่งตรงข้าม ราวกับมีใครอีกคนกำลังซ่อนตัวและเฝ้ามองพวกเขาทั้งคู่มาตั้งแต่ต้น! คณินหันขวับไปทางต้นเสียงทันที มือแกร่งชักปืนพกสั้นออกจากซองพกข้างเอวอย่างรวดเร็วราวกับปฏิกิริยาอัตโนมัติ ในขณะที่ศจีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อแสงไฟฉายสาดส่องไปกระทบกับวัตถุบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นใกล้เสาต้นนั้น—มันคือสมุดบันทึกปกหนังสีดำเปื้อนคราบเลือด ที่ยังมีรอยเปิดค้างไว้ พร้อมกับข้อความด้วยลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีแดงสดว่า... *"รายต่อไป... คือคนฉลาดที่ยืนอยู่ตรงกลางวงสิญจน์"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ