ลูกค้าที่ไม่ได้รับเชิญ

รอยขีดสีแดงบนกระดาษไขแผ่นนั้นไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของงาน แต่เกิดจากปลายดินสอที่ถูกกดลงไปด้วยแรงอารมณ์จนไส้กราไฟต์หักคามือ ธันวาถอนหายใจยาว พ่นลมหายใจร้อนผ่าวผ่านริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง สตูดิโอออกแบบสถาปัตยกรรมของเขาในย่านอารีย์เวลานี้เงียบสงบ มีเพียงเสียงกระซิบของเครื่องปรับอากาศและกองแบบร่างตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่านท้าทายเวลาเที่ยงคืน โปรเจกต์มิกซ์ยูสใจกลางสุขุมวิทมูลค่าหลายพันล้าน... งานชิ้นโบแดงที่สถาปนิกทั้งเมืองต่างหมายปอง และเขาก็คว้ามันมาได้ด้วยมันสมองและหยาดเหงื่อตลอดสามเดือนเต็ม ทว่า ปัญหาในคืนนี้ไม่ใช่เรื่องโครงสร้างเสาหรือการคำนวณฐานราก แต่เป็นชื่อของ ‘ผู้ทรงอิทธิพล’ เบื้องหลังทุนหนาที่จะเข้ามาเซ็นสัญญาในเช้าวันพรุ่งนี้ อีเมลจากสำนักงานกฎหมายเพิ่งเด้งเข้ามาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว พร้อมเอกสารยืนยันตัวตนของตัวแทนฝั่งผู้ลงทุน ธันวาจ้องมองตัวอักษรบนหน้าจอแท็บเล็ตจนตาพร่า ชื่อนั้นเด่นหร่า ทว่ามันกลับสั่นคลอนทุกตารางนิ้วในความนิ่งสงบที่เขาส่วนใหญ่เพียรสร้างขึ้น *คิมหันต์ วิชญธร* อดีตคู่แข่งคนสำคัญสมัยมหาวิทยาลัย ผู้ชายที่เคยคาดคั้นเอาชนะเขาในทุกเวทีประกวดแบบฉิวเฉียด ผู้ชายที่หายหน้าไปจากวงการออกแบบเพื่อไปหุบอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัว และตอนนี้... กลับกลายมาเป็น ‘ลูกค้า’ คนสำคัญที่สุดในชีวิตการทำงานของธันวา “เล่นตลกอะไรกันวะเนี่ย” ธันวาพึมพำกับความว่างเปล่า นิ้วเรียวยาวเลื่อนปิดหน้าจอแท็บเล็ตด้วยความแรงที่มากเกินความจำเป็น เสียงกระแทกเบาๆ สะท้อนก้องในห้องทำงานส่วนตัว เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าสามครั้งดังขึ้นตามมาราวกับรู้จังหวะ ก่อนที่ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนื้อดีที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไม่เป็นทางการจะก้าวเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูก—กลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือกของซีดาร์—ลอยมาแตะนาสิกก่อนที่เจ้าตัวจะหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่คมวาวโรจน์ด้วยประกายความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด “ที่นี่มีป้ายบอกว่า ‘ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต’ หรือคุณอ่านภาษาไทยไม่ออกตั้งแต่กลับมาจากต่างประเทศแล้วล่ะครับ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันลืมไปว่าคนระดับคุณคงไม่ต้องแคร์กฎอะไรอยู่แล้ว” ธันวาเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ปรายตามองผู้มาเยือนด้วยหางตา คิมหันต์ไม่สะทกสะท้าน ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของสถาปนิกหนุ่มตรงหน้าอย่างจงใจ รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นช้าๆ นั้นชวนให้รู้สึกหมั่นไส้มากกว่าจะเรียกว่ารอยยิ้มต้อนรับ “ไม่ได้เจอกันนานนะธันวา... นายยังปากจัดไม่เปลี่ยนเลย” เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยขึ้น แฝงความเย้าแหย่ที่ทำเอาธันวาอยากจะหยิบไม้บรรทัดเหล็กฟาดหน้าผากสักที “ถ้ามาเพื่อรำลึกความหลัง เชิญลงไปข้างล่างแล้วบอกประชาสัมพันธ์นะคะ ฉันเป็นสถาปนิก ไม่ใช่จิตแพทย์ที่จะมานั่งฟังคนว่างงานระบายความหลัง” ธันวาเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วสูงท้าทาย “แล้วก็... เอกสารในอีเมล ฉันถือว่าเป็นการเข้าใจผิด ฝ่ายกฎหมายของฉันจะติดต่อไปเพื่อเปลี่ยนตัวแทนฝั่งคุณภายในเช้าวันพรุ่งนี้” คิมหันต์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงเสน่ห์จนน่ารำคาญ ชายหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างท้าวลงบนขอบโต๊ะทำงานของธันวา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนน่าอึดอัด ธันวาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่ออีกฝ่ายจู่โจมเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวอย่างรวดเร็ว “เปลี่ยนตัวแทนเหรอ?” คิมหันต์ทวนคำ เสียงกระซิบพร่าต่ำ “ลองดูสิ... ถ้าบริษัทของฉันถอนทุนคืนตอนตีสี่ นายคิดว่าบริษัทสถาปนิกเล็กๆ ของนายจะเหลือรอดไปถึงเที่ยงวันไหม ธันวา” “คุณขู่ฉัน?” ธันวาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เพื่อดึงความได้เปรียบกลับมา แต่คิมหันต์กลับลุกขึ้นตามอย่างไม่ยอมแพ้ ส่วนสูงที่มากกว่าของอีกฝ่ายทำให้ธันวาต้องแหงนหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่สถาปนิกหนุ่มเกลียดที่สุด “ฉันไม่ได้ขู่” คิมหันต์ก้าวเข้ามาอีกก้าว จนสะโพสอบอ้าวเกือบจะชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกราบมองสำรวจริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความโกรธของคนตรงหน้าอย่างเปิดเผย “ฉันแค่มาทวงสัญญา... สัญญาที่เราเคยเดิมพันกันไว้เมื่อสี่ปีก่อน ว่าถ้าใครแพ้ จะต้องยอมทำตามคำสั่งอีกฝ่ายทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้” ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกที่แยกไม่ออกระหว่างความโกรธกับความตื่นตระหนก สมองประมวลผลย้อนกลับไปถึงสมัยมหาวิทยาลัย—คืนก่อนวันประกาศผลโปรเจกต์จบที่พวกเขาปะทะกันอย่างดุเดือด “เรื่องไร้สาระแบบนั้น คุณยังจำมันได้อีกเหรอ?” “เรื่องของนาย... ฉันไม่เคยลืมสักวินาทีเดียว” คิมหันต์พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมพินิจลึกซึ้งเข้ามาในดวงตาของเขา “และตอนนี้... ฉันมาในฐานะลูกค้าผู้ทรงเกียรติ ที่จ่ายเงินซื้องานของนายทุกบาททุกสตางค์ ดังนั้น ในฐานะสถาปนิกที่ดี นายควรจะนั่งลง ฟังความต้องการของฉัน... หรือไม่ก็...” คิมหันต์หยุดเว้นจังหวะ ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวโน้มลงมาใกล้จนเกือบชิดข้างแก้มของธันวา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนขนลุกซู่ “...ยอมทำตามบทลงโทษของคนแพ้ซะดีๆ” ธันวานิ่งค้าง มือที่กำชายเสื้อสูทของตัวเองแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เขาอยากจะผลักอกกว้างออกไปให้พ้นทาง แต่แรงดึงดูดประหลาดบางอย่างกลับตรึงขาเขาไว้กับพื้น ห้องทำงานทั้งห้องราวกับแคบลงจนเหลือเพียงพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าที่มีแค่เขากับอดีตคู่แข่งที่กำลังข้ามเส้นความสัมพันธ์อันตรายเข้ามาทุกที ก่อนที่ธันวาจะทันได้อ้าปากตอกกลับด้วยประโยคเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็กรีดทำลายความเงียบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับบานประตูกระจกที่ถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยหนุ่มที่ถือแฟ้มเอกสารกองโตเข้ามาหน้าตาตื่น “พี่ธันครับ! แบบแปลนเฟสแรกที่ต้องส่งให้ทางตัวแทนพรุ่งนี้เช้า... เฮ้ย! ผมขอโทษครับ! ผมไม่รู้ว่า...” น้องฝึกงานหน้าตาเลิกลั่ก หยุดชะงักกึกเมื่อเห็นเจ้านายของตนยืนประชิดติดกับลูกค้ารายใหญ่ในระยะห่างที่เรียกว่า ‘เกือบจะจูบกันอยู่แล้ว’ ธันวาสบถในใจเบาๆ รีบก้าวถอยหลังออกมาตั้งหลักทันที ใบหน้าขาวเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ด้วยความกระดากอาย แต่ยังคงรักษาฟอร์มจัดไว้ได้อย่างเหนียวแน่น เขาสูดหายใจเข้าลึก หันไปมองหน้าเด็กฝึกงานแล้วเสียงเข้ม “มีอะไรก็วางไว้ตรงนั้นแล้วก็ออกไปซะ!” “เอ่อ... ครับพี่” เด็กฝึกงานวางแฟ้มลงบนโต๊ะด้วยความเร็วแสงแล้วพุ่งตัวหายออกนอกห้องไปทันที พร้อมกับเสียงปิดประตูเบาหวิวที่ดังตามหลัง ภายในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ธันวาหันกลับมาตั้งท่าจะเอ่ยปากไล่แขกไม่ได้รับเชิญให้ออกไปจากอาณาจักรของตนเสียที ทว่าเมื่อหันกลับไป... เขาก็พบว่าคิมหันต์ไม่ได้ถอยห่างออกไปไหนเลย ชายหนุ่มร่างสูงยืนพิงขอบโต๊ะทำงาน ยกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกราบมองเขาด้วยรอยยิ้มพึงพอใจระคนเอ็นดู ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของธันวาต้องสะดุดกึก “ลูกน้องนายตาไวดีนะ... งั้นเรามาตกลงเรื่อง ‘สถานที่ทำงานนอกสถานที่’ ของเราสองคนกันต่อดีกว่า ว่าพรุ่งนี้... นายจะไปนอนให้ฉันใช้งานที่คอนโด หรือจะให้ฉันย้ายสำนักงานมานอนเฝ้าที่นี่ดีล่ะ? ธันวา” หมอกไม้ไผ่ ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านสำหรับการติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุนี้ค่ะ