มรดกที่เป็นดั่งคำสาป

"เซ็นชื่อตรงนี้เสีย แล้วพวกเราจะถือว่าหมดเวรหมดกรรมต่อกัน" เสียงกระดาษราคาถูกถูกกระแทกกระทั้นลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนขัดเงาในห้องรับรองทนายความ รินรดาปรายตามองเอกสารสิทธิ์การครอบครองกองมรดกมูลค่าแปดหลักที่บัดนี้ ถูกบิดเบือนด้วยเล่ห์เหลี่ยมของกฎหมายและลายเซ็นปลอมแปลงจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของอดีตเชฟสาวผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับมิชลินสตาร์มาโชกโชน เธอมองหน้าคุณอาผู้เป็นสายเลือดเดียวกัน ผู้ซึ่งเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็กด้วยแววตาที่เยียบเย็นเสียจนอีกฝ่ายต้องเบือนหน้าหนี "หมดเวรหมดกรรมหรือคะ อาธนา?" รินรดาเอ่ยทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทรงพลังสะกดให้ทนายความประจำตระกูลถึงกับชะืองักปากกาในมือ "ท่านพ่อเพิ่งเสียชีวิตไปได้ไม่ถึงสี่สิบวัน พินัยกรรมฉบับจริงที่ระบุว่าทรัพย์สินทั้งหมดต้องตกเป็นของฉัน กลับกลายเป็นกระดาษเช็ดก้นในมือของพวกท่านไปเสียได้ อาช่างมีความสามารถในการบริหารจัดการสมบัติของคนตายเก่งกาจเสียจริงนะคะ" "รินรดา! อย่ามาพูดจาไร้สาระนะ!" คุณหญิงนภา มารดาเลี้ยงผู้สวมเครื่องเพชรระยิบระยับกระแทกเสียงกร้าว ใบหน้าฉาบเครื่องสำอางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "ตระกูลเราเลี้ยงแกมาจนโต เسียเบี้ยเสียข้าวไปเท่าไหร่ การที่แกจะสละสิทธิ์มรดกส่วนนี้เพื่อทดแทนบุญคุณ มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ! อีกอย่าง... หนี้สินที่พ่อของแกทิ้งไว้ตอนตาย ใครเป็นคนรับผิดชอบล่ะ ถ้าไม่ใช่พวกฉัน!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีแต่ความสมเพชเวทนา หหนี้สินงั้นหรือ? หหนี้ก้อนนั้นเกิดจากการเอาชื่อบริษัทของบิดาไปค้ำประกันเงินกู้เพื่อนำไปเล่นการพนันและลงทุนเก็งกำไรของสามีใหม่ของคุณหญิงนภาต่างหาก ร่างระหงในชุดสูทสีดำสนิทขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจากสตรีผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทางพฤตินัยแผ่ซ่านออกมาจนทนายความวัยกลางคนถึงกับเหงื่อตก เธอไม่ได้โง่เขลาเบาปัญญา รินรดารู้ดีว่าหากสู้กันในชั้นศาลด้วยทนายความที่ซื้อได้ด้วยเงิน พวกมันคงยื้อเวลาจนเธอหมดเนื้อหมดตัว แต่ทว่า... มิติลับที่ตื่นขึ้นพร้อมกับความทรงจำในวัยเด็กของเธอนั้น หาใช่สิ่งที่จะถูกพรากไปได้ด้วยปลายปากกาไม่ รินรดายื่นมือเรียวสวยหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมาจรดลงบนกระดาษ ท่ามกลางสายตาที่เปล่งประกายความโลภและโล่งอกของคนทั้งสอง *แคว่ก!* แทนที่จะเซ็นชื่อลงไป รินรดากลับฉีกเอกสารฉบับนั้นออกเป็นสองส่วนอย่างไม่ใยดี ก่อนจะโยนเศษกระดาษโปรยลงบนตักของคุณหญิงนภาทีละชิ้นด้วยสีหน้าเรียเฉย "อยากได้นักก็เอาไปสิคะ มรดกปลอมๆ ของพวกท่านน่ะ" รินรดาโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบพร่าทว่าเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "จำเอาไว้... สิ่งที่พวกท่านแย่งไปวันนี้ มันเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไร้ค่า ส่วนสิ่งที่ฉันเลือกจะเดินออกมา... จะกลายเป็นขุมทองที่พวกท่านไม่มีวันเอื้อมถึงไปชั่วชีวิต" สามชั่วโมงต่อมา รถกระบะมือสองสภาพเก่าคร่ำครึคันหนึ่งแล่นลึกเข้ามาตามถนนลูกรังที่ถูกตัดขาดจากความเจริญ สองข้างทางเต็มไปด้วยผืนป่าดิบชื้นทึบและแนวเขาซับซ้อนที่ปกคลุมด้วยสายหมอกจางๆ รินรดาขับรถโยกเยกไปตามแรงกระแทกของหลุมบ่อ ขณะที่ดวงตากลมโตกำลังกวาดมองพิกัดสุดท้ายในสมาร์ทโฟนที่สัญญาณเริ่มขาดหาย นี่คือ "มรดก" ชิ้นเดียวที่กฎหมายเวรกรรมและญาติจอมปลอมเมตตาหลงเหลือไว้ให้—โฉนดที่ดินรกร้างขนาดห้าสิบไร่ปลายสุดเขตแดนภาคเหนือ ที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขาอันห่างไกล ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา มีเพียงบ้านไม้ชั้นเดียวผุพังหลังหนึ่งที่ยืนยันการมีอยู่ของอารยธรรมมนุษย์ รินรดับดับเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์เก่าๆ ไอโขมงสุดท้ายก่อนจะสงบลง ท่ามกลางความเงียบสงัดของผืนป่าใหญ่ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้และเสียงหริ่งเรไรขับกล่อม บรรยากาศรอบตัววังเวงจนน่าขนลุก แต่สำหรับรินรดาแล้ว ความสงบเงียบนี้กลับเป็นดั่งยาทาแผลใจชั้นดีหลังจากสงครามประสาทในเมืองกรุง เธอเปิดประตูลงจากรถ สูดหายใจรับเอาออกซิเจนบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ กลิ่นไอของดินชื้น กลิ่นใบไม้ผุ และกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมผสานกันอย่างลงตัว ร่างบางเดินสำรวจรอบตัวบ้านไม้เก่าคร่ำครึที่ถูกเถาวัลย์ปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นตัวผนัง หน้าต่างบานเกล็ดแตกเสียหาย พื้นไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกย่างก้าว หยากไย่และฝุ่นหนาเตอะบ่งบอกว่าไม่มีใครย่างกรายมาเยือนนับสิบปี "สภาพแย่กว่าที่คิดแฮะ..." รินรดาพึมพำกับตัวเองเบาๆพลางใช้มือปัดฝุ่นตามราวระเบียง หากเป็นคนอื่นคงทรุดตัวลงร้องไห้ไปแล้ว ถูกโกงมรดกจนหมดตัว ต้องมาติดแหง็กอยู่ในป่าลึกกับบ้านผีสิง แต่สำหรับรินรดา อดีตเชฟผู้เคยผ่านวิกฤตห้องครัวลุกเป็นไฟมาแล้วอย่างไร้ความตระหนก เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย เพราะลึกเข้าไปในจิตสำนึกของเธอ พื้นที่สีขาวบริสุทธิ์ของ "มิติลับ" กำลังสั่นระริกตอบสนองต่อพลังงานธรรมชาติรอบตัว พื้นที่กักเก็บวัตถุดิบระดับตำนาน เมล็ดพันธุ์พืชหายาก และเครื่องครัวอัจฉริยะนับพันชิ้นกำลังรอให้เธอปลุกมันขึ้นมาใช้งานอีกครั้ง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องผ่านร่มไม้ทอดเงายาวน่ากลัว อากาศเริ่มลดอุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว ความหิวเริ่มประท้วงในกระเพาะเพราะเธอไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เช้า รินรดาเปิดกระเป๋าเดินทางใบเล็กหยิบหม้อสนามและเตาแก๊สปิคนิคออกมา ตั้งใจจะต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิตไปก่อนในคืนแรก ทว่า... ในวินาทีที่เธอจุดไฟแช็กเพื่อตั้งหม้อน้ำ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังพุ่มไม้ทึบ! *กรอบแกรก...* รินรดาชะงักมือ หัวใจกระตุกวูบ เธอหันขวับไปมองต้นทางของเสียงทันที ท่ามกลางแสงสลัวของพลบค่ำ เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสนามสีเขียวเข้มเซอร์ๆ ร่างกายกำยำสมส่วนราวนักล่า บ่ายสะพายปืนยาวไรפלินเดินก้าวออกมาจากแนวไผ่ ใบหน้าคมเข้มดุดัน นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นเยียบเย็นและคมกริบราวดาบเพชรที่ถูกเก็บไว้ในฝัก เปล่งประกายรัศมีคุกคามที่ทรงพลังจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคมกวาดมองผู้บุกรุกหน้าใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะขยับเอ่ยเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพญาเสือโคร่ง "ที่นี่... เขตหวงห้ามส่วนบุคคล ผู้หญิงสำอางอย่างเธอหลงทางมาตายไกลถึงนี่ได้ยังไง ไสหัวกลับไปซะ ก่อนที่ฉันจะโยนเธอออกไปเอง" รินรดานิ่งงั้น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วกับความเถื่อนดิบและใบหน้าหล่อเหลาบาดใจของนายทหารป่าตรงหน้า ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากเถียงกลับ กลิ่นหอมประหลาดบางอย่างก็ลอยมาแตะจมูก—กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อย่างรมควันและสมุนไพรป่าที่โชยมาจากทิศทางที่ชายหนุ่มเดินมา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องจ๊อกออกมาอย่างดังท่ามกลางความเงียบสงัด! ใบหน้าที่บึ้งตึงและเย็นชาของคุณผู้กองภูผาชะงักกึกไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเลื่อนลงมามองหน้าท้องของเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธอด้วยมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน — รินรดากำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบที่สุด ทว่าเสียงคำรามต่ำในลำคอของนายทหารหนุ่มกลับดังขัดขึ้นเสียก่อน พร้อมกับเงาร่างของหมาป่าสีเทาตัวมหึมาที่ค่อยๆ เดินออกมาจากพุ่มไม้ด้านหลังเขา... ดวงตาสสีอำพันคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอเขม็ง! *- โปรดติดตามตอนต่อไป -* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "กระท่อมไผ่ริมธาร" นะคะ