หลักฐานที่ไม่มีตัวตน

กลิ่นอายของฟอร์มาลีนและสนิมเหล็กเก่าคร่ำคร่าในห้องเก็บวัตถุพยานชั้นใต้ดินของสถาบันนิติเวชหลวง ไม่เคยเป็นมิตรกับใคร และมันยิ่งเย็นเยียบเป็นพิเศษในยามวิกาลเช่นนี้ครับ "รวินท์... เธอจ้องแท่นศิลาเวทมนตร์นั่นมาสิบห้านาทีแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยความระอาเล็กน้อยดังขึ้นจากมุมมืด ลิน อาจารย์สาวผู้คุมระบบจารึกเวทมนตร์แห่งสถาบันก้าวออกมาจากเงาของชั้นวางตำราโบราณ เรือนผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนจากผลึกมานาบนผนัง ดวงตาคู่คมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงความคิดในหัวของชายหนุ่ม รวินท์ไม่แม้แต่จะละสายตาจากแท่นศิลาตรงหน้า นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำขลับยังคงแตะสัมผัสเบา ๆ บนพื้นผิวศิลาที่เย็นเฉียบ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "อาจารย์ลิน... ท่านเคยเห็น 'ความว่างเปล่า' ที่มีน้ำหนักไหมครับ" คิ้วเรียวของอาจารย์สาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นางสาวเท้าเข้ามาใกล้ ประเมินสถานการณ์ด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบ ในโลกที่ทุกสิ่งทุกอย่างบนผืนแผ่นดินนี้ถูกถักทอขึ้นด้วยโครงข่ายเวทมนตร์และถูกบันทึกไว้อย่างแม่นยำโดย 'ระบบจารึกสากล' ทุกรอยขีดข่วน ทุกหยดเลือด หรือแม้แต่เศษฝุ่นละออง ล้วนมีร่องรอยข้อมูลดิบที่นักนิติวิทยาศาสตร์อย่างรวินท์สามารถใช้ทักษะเฉพาะตัว 'อ่านวัตถุ' (Object Reading) เพื่อแกะรอยอดีตได้ทั้งสิ้น ทว่า... สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขากลับไม่ใช่สิ่งเหล่านั้น "อธิบายมาสิ รวินท์" ลินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความจริงจัง รวินท์สูดหายใจเข้าลึก ภายในห้วงความคิดของเขา หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามของระบบกำลังกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงเตือนเด-จาวูที่ดังระรัวในโสตประสาท [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติในชั้นข้อมูลพยานวัตถุ] [ตำแหน่ง: แท่นศิลาหมายเลข 404 - คดีฆาตกรรมปริศนาเขตตadrin] [สถานะ: ข้อมูลถูกลบเลือนด้วยเวทมนตร์ระดับสูง... ไม่สิ... นี่ไม่ใช่การลบ] "มันไม่ใช่การทำลายหลักฐานครับอาจารย์" รวินท์หันมาสบตากับอาจารย์สาว แว่นกรอบทองสะท้อนแสงประหลาด "แต่เหมือนกับว่า... มีใครบางคน 'เจาะรู' ลงไปในประวัติศาสตร์ของวัตถุชิ้นนี้" นิ้วของรวินท์เริ่มเปล่งแสงสีขาวนวล ทักษะ 'อ่านวัตถุ' ถูกเร่งเร้าจนถึงขีดจำกัด บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว อากาศเย็นเยียบจนกลายเป็นไอสีขาว ทว่า ทันทีที่จิตสำนึกของเขาพยายามเชื่อมต่อกับอดีตของแท่นศิลา— *เปรี๊ยะ!* เสียงคล้ายกระจกแตกดังขึ้นในหัว สมองของรวินท์แล่นพล่านด้วยความเจ็บปวดราวกับถูกเข็มเงินนับร้อยเล่มแทงทะลุขมับ เขาก้าวถอยหลังเซถลาเกือบล้มลง หากไม่ได้มือเรียวของลินที่เข้ามาคว้าไหล่เขาไว้ทัน "อย่าฝืน! พลังงานสะท้อนกลับรุนแรงเกินไป!" ลินเอ่ยเตือน น้ำเสียงของนางเริ่มมีความกังวลเจืออยู่ รวินท์หอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม สายตาของเขายังคงจ้องมองไปที่แท่นศิลาด้วยความตื่นตะลึง ข้อมูลที่ระบบบันทึกไว้ในจุดเกิดเหตุฆาตกรรมเมื่อคืนก่อน ไม่ใช่รอยเลือด ไม่ใช่รอยมีด หรือร่องรอยการต่อสู้ แต่มันคือ "ช่องว่าง" ขนาดมหึมา ที่ต่อให้ใช้พลังของระบบระดับสูงแค่ไหน ก็ไม่สามารถเติมเต็มให้สมบูรณ์ได้ "มันเหมือนกับว่า... เหยื่อรายนั้นไม่เคยมีตัวตนอยู่จริงในระบบตั้งแต่แรกเริ่ม..." รวินท์พึมพำด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง "แต่ถ้าเขาไม่มีตัวตน แล้วใครล่ะที่เป็นคนฆ่าเขาบนแท่นศิลานี้?" ลินเงียบไปครู่ใหญ่ นางกวาดสายตามองไปรอบห้องเก็บพยานวัตถุตระหง่าน ก่อนจะหยิบม้วนคัมภีร์เวทมนตร์โบราณขึ้นมาคลี่ออก แสงสีทองส่องสว่างวาบเผยให้เห็นอักขระโบราณที่กำลังสั่นระริก "รวินท์... ดูนั่นสิ" ลินชี้ไปยังอักขระบรรทัดสุดท้ายที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนคัมภีร์ [คำเตือนจากหอคอยกลาง: ตรวจพบการเข้าถึง 'พิกัดศูนย์' ของผู้บุกรุกนิรนาม] [เป้าหมายปัจจุบัน: กำลังมุ่งหน้ามายังห้องเก็บพยานวัตถุหมายเลข 1] [ระยะเวลาที่เหลือ: 3... 2... 1...] สิ้นเสียงเตือนจากคัมภีร์ ประตูเหล็กกล้าหนาหนักด้านหลังห้องก็ส่งเสียง "คลิก" ปลดล็อกออกเองอย่างช้าๆ ทั้งๆ ที่ระบบความปลอดภัยระดับสูงสุดควรจะปิดตายในยามวิกาลเช่นนี้ เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาในความมืด พร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์อันคุ้นเคยที่ทำให้รวินท์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ—มันคือกลิ่นอายเดียวกับ "ร่องรอยความว่างเปล่า" บนแท่นศิลานั้นไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ หวังว่าจะชื่นชอบการเริ่มต้นการเดินทางครั้งนี้ด้วยกันนะครับ