รหัสลับในหอสมุด

เสียงเคาะแป้นพิมพ์ของเรย์ (รินรดา) ในยามวิกาลไม่ได้สร้างความรำคาญให้แก่บรรยากาศอันเงียบสงัดของห้องสมุดกลางมหาวิทยาลัย กลับกัน... จังหวะกระทบของปลายนิ้วลงบนคีย์บอร์ดกลับฟังดูคล้ายเสียงเข็มนาฬิกานับถอยหลังในห้องสอบสวน มากกว่าการทำงานวิจัยของนักศึกษาปริญญาโทสาขาจิตวิทยาเชิงคำนวณทั่วไป หน้าจอแอลอีดีขนาดสามสิบสองนิ้วสะท้อนภาพใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังกวาดมองโค้ดภาษาไพธอนนับพันบรรทัดที่ไหลผ่านรวดเร็วราวกับสายน้ำหลาก สมองของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลชุดสุดท้ายเพื่อเชื่อมโยงพฤติกรรมมนุษย์เข้ากับอัลกอริทึมการตัดสินใจ ทว่า ลางสังหรณ์บางอย่างกลับสะกิดเตือนว่า... มีบางบรรทัดในฐานข้อมูลนี้ถูกซ่อนไว้โดยเจตนา "กำลังพยายามเข้าถึงพื้นที่หวงห้ามด้วยตรรกะแบบเด็กๆ อยู่หรือครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากความมืดตรงมุมชั้นหนังสือแถวที่สี่ เรย์ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเป็นใคร คิน (คณิน) วิศวกรซอฟต์แวร์อัจฉริยะประจำห้องแล็บเทคโนโลยีขั้นสูงก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นรอยสักรูปวงจรดิจิทัลจางๆ ที่ข้อมือซ้าย แววตาคมกริบหลังเลนส์แว่นไร้กรอบคู่นั้นไม่ได้มีความประหลาดใจเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นที่ชวนให้รู้สึกอึดอัด เรย์ละมือจากคีย์บอร์ด เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ช้าๆ เพื่อซ่อนความสั่นไหวเล็กๆ ไว้ใต้ความนิ่งสงบ "ฉันแค่กำลังตรวจสอบความสมบูรณ์ของชุดข้อมูลวิจัยค่ะคุณคณิน ไม่คิดว่าวิศวกรซอฟต์แวร์ระดับหัวกะทิจะว่างงานจนต้องมาเดินตรวจความเรียบร้อยในโซนเอกสารเก่าตอนตีสอง" เธอย้อนถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงประกายท้าทายในที คินสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นกาแฟดำเข้มข้นลอยมาแตะจมูก "ความสมบูรณ์เหรอครับ? สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ไม่ใช่การตรวจสอบ แต่เป็นการพยายามงัดแงะประตูห้องนิรภัยดิจิทัลที่ ดร.อคิราห์ ล็อคกุญแจไว้หนาแน่นที่สุดต่างหาก... และบอกตามตรงนะรินรดา วิธีการเขียนสคริปต์เจาะระบบของคุณมันล้าสมัยไปหน่อยสำหรับโลกยุคนี้" "ถ้ามันล้าสมัยจริง คุณคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้เพื่อขัดจังหวะฉันหรอกค่ะ" เรย์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสบประสานกับนัยน์ตาสสีเข้มของชายหนุ่มอย่างไร้ความเกรงกลัว "ทำไมอาจารย์อคิราห์ถึงต้องเข้ารหัสลับไฟล์ชุดนั้นด้วยล่ะคะ? ในเมื่อมันควรจะเป็นแค่ข้อมูลสถิติของอาสาสมัครโครงการวิจัยพฤติกรรมกลุ่ม" คินไม่ตอบในทันที เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเรย์ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของอีกฝ่าย ชายหนุ่มโน้มใบเข้าไปใกล้จนกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เพราะบางครั้ง... ความจริงเกี่ยวกับจิตใจมนุษย์ที่ถูกบันทึกไว้ในรูปของอัลกอริทึม มันโหดร้ายเกินกว่าที่นักศึกษาจิตวิทยาโลกสวยอย่างคุณจะรับไหวไงครับ" คำพูดนั้นทิ้งรอยร้าวแห่งความสงสัยไว้ในใจของเรย์ ทว่าก่อนที่เธอจะได้สวนกลับอะไร คินกลับยื่นแฟลชไดร์ฟสีดำสนิทตัวเล็กๆ วางลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าเธอ "ถ้าคุณอยากรู้ความจริงนัก ก็ใช้รหัสผ่านวันเดือนปีเกิดของเหยื่อรายแรกในโครงการทดลองเมื่อห้าปีก่อนเปิดดูสิครับ... แต่อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ ว่าความรู้อยากรู้อยากเห็นนี่แหละ คือสิ่งที่ฆ่าแมวตายมานักต่อนักแล้ว" คินผกายยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าสู่ความมืดของชั้นหนังสือปล่อยให้เรย์นั่งนิ่งอยู่ลำพัง หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและท้าทายในเวลาเดียวกัน ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบแฟลชไดร์ฟสีดำสนิทขึ้นมาพิจารณา เธอเสียบมันเข้ากับพอร์ตยูเอสบีของแล็ปท็อปส่วนตัวทันที หน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบไหวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปรากฏช่องใส่รหัสผ่านสีแดงฉานขึ้นมาขวางกั้น เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ นิ้วมือจรดลงบนแป้นพิมพ์แล้วพิมพ์ตัวเลขชุดนั้นลงไปตามคำบอกใบ้ของคิน เสียงระบบปลดล็อกดังขึ้น "ติ๊ด" เบาๆ แต่ก้องกังวานในความเงียบ ไฟล์วิดีโอขนาดใหญ่ชื่อ "Project_Nexus_Phase_1.mp4" ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ พร้อมกับไฟล์เอกสารลับอีกนับร้อยรายการ เรย์คลิกเปิดไฟล์วิดีโอด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ภาพบนจอฉายภาพห้องทดลองสีขาวโพลนแห่งหนึ่ง ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไฟฟ้าพร้อมขั้วอิเล็กโทรดระโยงระยางเต็มศีรษะ และเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยของใครบางคนก็ดังลอดออกมาจากลำโพง *'เริ่มกระบวนการลบความทรงจำระยะสั้นรอบที่สาม... ตรวจพบการตอบสนองทางสมองลดลงร้อยละสี่สิบ...'* เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เสียงนั้น... เสียงของอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอเอง ดร.อคิราห์! ทว่า ก่อนที่เธอจะได้อ่านรายละเอียดในเอกสารบันทึกรายชื่อเหยื่อรายต่อไป หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งหมดก็ดับวูบลงทันที พร้อมกับไฟนีออนในห้องสมุดที่กระพริบไหวแล้วดับสนิทลง เหลือเพียงความมืดมิดอันเย็นเยียบที่โอบล้อมรอบตัวเธอ ในความเงียบงันและมืดสนิทนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ใกล้เข้ามา เรื่อยๆ... และหยุดลงตรงเก้าอี้ตัวที่คินเพิ่งลุกออกไปเมื่อครู่ พร้อมกับเสียงกระซิบเย็นเยียบที่ดังชิดใบหูของเธอ "หาเจอเร็วกว่าที่คิดนี่... รินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดนี้ไป1ก้าวด้วยกันนะคะ