ทะลุมิติมาพร้อมเสียงร้องไห้ของลูกแฝด

เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบลงบนผิวเนื้อบางๆ ดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางห้องดินเหนียวมืดทึบ กลิ่นอับชื้นของฟางข้าวและกลิ่นสาบโคลนลอยคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว "นังสะใภ้ตัวดี! แกกล้าดียังไงมาซุกซ่อนแป้งขาวไว้ใต้เตียง! คิดจะแอบกินคนเดียวโดยไม่แบ่งคนในบ้านเลยรึไง อยากโดนดีนักใช่ไหม!" เสียงแหลมสูงของแม่สามี 'จางชุ่ยหลัน' แผดลั่นจนผนังดินร่วงกราว หล่อนกำลังง้างมือเตรียมตบลงมาซ้ำสอง แต่ร่างที่นอนพิงผนังอยู่บนเตียงไม้ไผ่กลับคว้าข้อมือนั้นไว้แน่นอย่างรวดเร็วราวกับงูพิษตื่นจากจำศีล ดวงตาที่เคยหม่นหมองและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้กลับฉายแววคมกริบเยียบเย็นจนจางชุ่ยหลันถึงกับชะงักงันโดยไม่รู้ตัว หลินซูหยินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการปวดหัวแปลบปราบ สมองของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลอย่างรวดเร็ว เธอมั่นใจว่าเธอคือหลินซูหยิน นักโภชนาการมือหนึ่งและผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยอาหารยุคปัจจุบันที่เพิ่งเสียชีวิตคากองเอกสารวิจัย แต่เหตุใดวิญญาณของเธอถึงทะลุมิติมาอยู่ในร่างของสะใภ้ตัวร้ายในนิยายยุค 70 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความขี้เกียจ ปากจัด และทุบตีลูกในไส้เช่นนี้เล่า! "ปล่อยนะ! นังสารเลว แกกล้าดื้อกับแม่สามีรึ!" จางชุ่ยหลันแผดเสียงแหลมด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว มืออีกข้างพยายามทุบตี ทว่าหลินซูหยินในยามนี้ไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมผู้ไร้ทางสู้ เธอบีบข้อมืออีกฝ่ายแน่นขึ้นจนจางชุ่ยหลันหน้าเขียวคล้ำด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะสะบัดออกอย่างไม่ไยดีจนร่างท้วมเซถอยหลังไปหลายก้าว "ถ้าไม่อยากให้มือข้างนี้หัก ก็ไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ!" น้ำเสียงราบเรียบทรงพลังเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา ทว่าเฉียบขาดจนคนฟังถึงกับผงะ ในห้องคับแคบมุมหนึ่ง มีเสียงสะอื้นไห้ปะปนกันจนน่าเวทนา ร่างผอมแห้งสองร่างกอดกันกลมอยู่บนพื้น เป่าเปาและเป่าเป้ย ฝาแฝดวัยสามขวบที่เนื้อตัวมอมแมม แก้มตอบซูบผอมจนเห็นกระดูกโครงหน้า ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและร่องรอยความหวาดกลัว ฝ่ามือเล็กๆ ของพี่ชายอย่างเป่าเปาพยายามโอบกอดน้องสาวไว้แน่นราวกับต้องการปกป้อง ภาพนั้นบาดลึกเข้ามาในหัวใจของหลินซูหยินอย่างรุนแรง ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่ใช้กำลังทุบตีเด็กน้อยทั้งสองเพราะความกดดันและความหิวโหยไหลทะลักเข้ามา ทำให้หัวใจของเธอบีบตัวด้วยความเจ็บปวด นั่นไม่ใช่ฝีมือเธอ แต่ในเมื่อเธอมาอยู่ในร่างนี้แล้ว... เด็กสองคนนี้คือลูกของเธอ! ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง! "แก... แกกล้าไล่ฉันเหรอ นังตัวดี วันนี้ฉันจะฟ้องลู่ถิงให้ดูว่าเมียชั่วของมันทำตัวยังไง!" จางชุ่ยหลันชี้หน้าด่ากราดด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะสะบัดก้นเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง พร้อมกับเสียงสบถด่าทอดังไล่หลังมาตลอดทาง เมื่อความเงียบกลับคืนมา หลินซูหยินรีบสูดหายใจลึก หันไปมองเด็กแฝดที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของพวกเขานั้นผอมโซจนน่าตกใจ ผิวหนังแห้งกร้านราวกับเด็กขาดสารอาหารอย่างรุนแรง นี่คือวิถีชีวิตในชนบทจีนช่วงปี 1970 ที่ความอดอยากแร้นแค้นปกคลุมไปทั่วทุกหย่อมหญ้า อาหารแต่ละมื้อแทบจะมีแต่แป้งหยาบและมันเทศต้มจนแทบกลืนไม่ลง "เป่าเปา... เป่าเป้ย... แม่อยู่นี่แล้วค่ะ" หลินซูหยินพยายามปรับน้ำเสียงให้软นุ่มและอ่อนโยนที่สุด ค่อยๆ คลานเข้าไปหาเด็กทั้งสองอย่างระมัดระวัง เป่าเปาถอยหลังก้นกระแทกพื้นด้วยความหวาดกลัว ดวงตาคู่นั้นมองเธอราวกับเห็นสัตว์ร้าย "แม... แม่ อย่าตีพวกเราเลยนะ ฮือ... เป่าเปากินน้อยนิดเดียวเอง นมผงหมดแล้ว เป่าเป้ยหิว..." เสียงร้องไห้ปะปนกับอาการสะอึกสะอื้นของเด็กหญิงเป่าเป้ย ยิ่งทำให้หัวใจของหลินซูหยินร้าวราน เธอดึงร่างเล็กทั้งสองเข้ามาสวมกอดไว้แน่น อ้อมแขนนี้อบอุ่นและมั่นคงกว่าที่เด็กน้อยเคยได้รับมาตลอดชีวิต ความรู้สึกปลอดภัยบางอย่างทำให้เสียงสะอื้นค่อยๆ เบาลง ทว่า ท้องของเด็กทั้งสองกลับส่งเสียงร้อง "โครกคราก" ดังลั่นออกมาพร้อมกัน หลินซูหยินขมวดคิ้วมุ่น ความรู้ด้านโภชนาการบอกเธอทันทีว่า หากปล่อยให้เด็กวัยกำลังโตขาดสารอาหารเช่นนี้ต่อไป ร่างกายของพวกเขาจะได้รับความเสียหายอย่างถาวร เธอต้องหาอาหารให้ลูกกินเดี๋ยวนี้! แต่ในห้องที่มีแต่ผนังดินและเตียงไม้ไผ่เก่าๆ จะมีอะไรกินได้เล่า? ทันใดนั้น ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นวาบเข้ามาในห้วงความคิด ความรู้สึกเหมือนมีหน้าจอโปร่งแสงบางอย่างซ้อนทับอยู่ในจิตสำนึก พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาในหัว—*ระบบซูเปอร์มาร์เก็ตมิติลับเปิดใช้งาน* ดวงตาของหลินซูหยินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เธอหลับตาลงตั้งสติ แล้วพุ่งความสนใจไปที่ห้วงมิติลับในใจทันที ภาพที่ปรากฏเบื้องหลังเปลือกตาทำเอาอดีตนักโภชนาการมือหนึ่งอย่างเธอยังต้องลมแทบจับ! นั่นคือซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ยักษ์ที่เต็มไปด้วยชั้นวางสินค้าเรียงรายเป็นระเบียบสุดลูกหูลูกตา ทั้งอาหารสด เนื้อสัตว์ นมกล่อง ขนมขบเคี้ยว ยารักษาโรค และสินค้าอุปโภคบริโภคครบครันราวกับยกห้างสรรพสินค้าสมัยใหม่มาไว้ในพริบตาเดียว! นี่มัน... โชคลาภครั้งใหญ่ยิ่งกว่าถูกรางวัลที่หนึ่งเสียอีก! หลินซูหยินส่งจิตเข้าไปสัมผัสกับชั้นวางนมสดทันที นิ้วมือเรียวยาวในมิติจับกล่องนมวัวรสจืดพาสเจอร์ไรزขนาดพกพาได้อย่างแม่นยำ และในเสี้ยววินาทีต่อมา— *พรึบ!* กล่องนมกล่องกระดาษสีขาวสะอาดตาพร้อมหลอดดูด ปรากฏขึ้นในมือของเธอจริงๆ! เป่าเปาและเป่าเป้ยเบิกตากว้างจนแทบถลน มองสิ่งแปลกประหลาดสีขาวที่อยู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาในมือของมารดาด้วยความตื่นตะลึง เด็กชายตัวน้อยอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปได้ "นี่คืออะไรหรือครับแม่..." เป่าเปาน้ำลายสอโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ ของนมวัวโชยแตะจมูก ทั้งที่พวกเขาไม่เคยรู้จักสิ่งนี้มาก่อนในชีวิต หลินซูหยินคลี่ยิ้มอ่อนโยน ฉีกหลอดพลาสติกแล้วเสียบลงบนกล่องนม ก่อนจะยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากแห้งผากของเป่าเป้ย "นี่คือนมวิเศษค่ะลูก ดื่มเข้าไปแล้วจะแข็งแรง ไม่หิวอีกนะ ลองชิมดูสิคะ" เป่าเป้ยลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะอ้าปากงับหลอดดูดแล้วดูดน้ำหวานสีขาวข้นเข้าไปคำหนึ่ง ดวงตากลมโตของเด็กหญิงเบิกกว้างขึ้นทันที ประกายความสุขสว่างวาบขึ้นในแววตาคู่นั้น รสชาติหวานมันละมุนลิ้นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนทำให้เธอรีบดูดซ้ำๆ อย่างตะกละตะกลามจนแก้มป่อง "อร่อย! แม่จ๋า อร่อยมากเลย!" เป่าเป้ยส่งเสียงร้องอย่างดีใจ หลินซูหยินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอส่งอีกกล่องให้เป่าเปาที่มองด้วยความอยากรู้อยากเห็น เด็กชายรีบคว้ามาดูดด้วยความหิวโกระไม่แพ้กัน บรรยากาศหม่นหมองในห้องดินแคบๆ พลันถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและรอยยิ้มของสองพี่น้อง ทว่า ความสงบสุขภายในห้องยังไม่ทันได้ลงหลักปักฐาน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดที่คุ้นเคย "หลินซูหยิน! แกกล้าดียังไงมาทำร้ายแม่ฉัน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงทุบต่ำทรงพลังที่เต็มไปด้วยความโทสะดังทะลุผนังเข้ามา ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินซูหยินเลือนหายไปในพริบตา ร่างสูงใหญ่ของสามีผู้ไม่เคยใส่ใจเธอในความทรงจำ... 'ลู่ถิง' กลับมาถึงบ้านแล้ว! ________________________________________ *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป"เสมอนะคะ)*