มิติลับในห้องครัวเก่า

"ถ้าพวกคุณยังกล้าก้าวเข้ามาในครัวหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะสาดน้ำมันเดือดๆ ใส่หน้าให้หมดทุกคน ไม่เชื่อก็ลองดูค่ะ!" เสียงประกาศกร้าวของรินรดาดังสะท้อนก้องห้องครัวเก่าทรุดโทรม กลิ่นอับชื้นของบ้านไม้โบราณและคราบเขม่าควันจางๆ ไม่ได้ทำให้ความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอสั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เปื้อนคราบแป้งสาลีกำด้ามจับกระทะเหล็กเก่าๆ ไว้แน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ตรงหน้าของเธอคือป้าสะใภ้จอมโลภและลูกพี่ลูกน้องหน้าเลือด ที่กำลังพยายามพังประตูห้องเก็บของเล็กๆ เพื่อแย่งชิงโฉนดที่ดินผืนสุดท้ายที่มารดาผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้ "อีเด็กเนรคุณ! แกกล้าขู่ฉันเรอะ! ปีกกล้าขาแข็งนักนะ คิดว่าพ่อแม่ตายไปแล้วไม่มีใครสั่งสอนหรือไง ส่งโฉนดมาให้ฉันเดี๋ยวนี้! สมบัติพวกนี้มันควรเป็นของลูกชายฉัน ไม่ใช่ของแกที่วันๆ เอาแต่หมกตัวทำขนมไร้สาระ!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้แผดลั่นจนแก้วหูแทบแตก พร้อมกับมืออวบอูมที่ผลักประตูเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความสมเพชเวทนาจนอีกฝ่ายชะงัก เธอถอยหลังหนึ่งก้าวเข้าสู่มุมมืดที่สุดของห้องครัว ซึ่งเป็นจุดที่แสงไฟจากตะเกียงส่องไม่ถึง แผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังไม้ผุพังที่เต็มไปด้วยหยากไย่ ในยามวิกฤตที่ถูกบีบคั้นจนตรอกเช่นนี้ ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... หญิงสาวไม่ได้กำลังจนมุม จิตใต้สำนึกของรินรดากำลังส่งเสียงเรียกหาบางสิ่ง—บางสิ่งที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยแผลเป็นในใจและความคับแค้นใจที่มีต่อตระกูลไร้ยางอายนี้ ในมิติลับในห้วงความคิดของเธอ ประตูบานสีขาวนวลกลิ่นอายอบอุ่นของเนยและวานิลากำลังแง้มเปิดออก พร้อมกับเสียงเครื่องตีแป้งไฟฟ้าและกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดริปที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศบริสุทธิ์ *ติ๊ง! ระบบห้องครัวเบเกอรี่มิติต่างโลก พร้อมเชื่อมต่อกับผู้ถือครองสิทธิ์* เสียงหวานใสรากับเสียงกระดิ่งร้านขนมดังขึ้นในหัว ทว่าภายนอก รินรดายังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉย เธอยกกระทะเหล็กขึ้นขู่พรางถอยร่นเข้าไปอีกนิด จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับตู้ไม้โบราณที่ปิดตายมานับสิบปี ทันใดนั้นเอง แรงสั่นสะเทือนแปลกประหลาดก็แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง รอยสักรูปเมล็ดกาแฟจางๆ บนต้นคอของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่ง ป้าสะใภ้ก้าวเข้ามาในห้องครัวพร้อมกับเงื้อฝ่ามือหมายจะตบสั่งสอนเด็กสาวให้หลาบจำ "นังตัวดี วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกให้สำนึก—!" *แอ๊ดดด—* เสียงบานประตูตู้ไม้โบราณด้านหลังรินรดากู่ร้องขึ้นเองโดยไม่มีใครผลัก มันเปิดอ้ากว้างออกด้วยแรงลมประหลาดที่พัดวนอยู่ภายใน ทั้งที่ห้องครัวนี้ปิดทึบไม่มีหน้าต่าง และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของรินรดากลับไม่ใช่ฝุ่นผงหรือความว่างเปล่า ทว่ามันคือชั้นวางวัตถุดิบทำขนมนำเข้าราคาแพง แป้งสาลีเกรดพรีเมียมจากฝรั่งเศส เนยสดแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจ และเตาอบลมร้อนรุ่นใหม่ล่าสุดที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบในพื้นที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ซึ่งซ่อนอยู่หลังตู้ไม้เก่าใบนั้น! นี่คือมิติลับ... พื้นที่ส่วนตัวที่ตระกูลตัวดีไม่มีวันแตะต้องได้ และเป็นขุมทรัพย์ที่จะพลิกชีวิตของเธอจากหน้ามือเป็นหลังมือ รินรดากะพริบตาอย่างรวดเร็วเพื่อตั้งสติ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบถุงแป้งสาลีน้ำหนักสิบกิโลกรัมออกจากชั้นวางในมิติลับอย่างแนบเนียน ก่อนจะตวัดมันออกมาถือไว้ในโลกความเป็นจริงด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ป้าสะใภ้ที่กำลังพุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอถึงกับชะงักกึก ดวงเบิกกว้างด้วยความงุนงงเมื่อเห็นเด็กสาวหยิบกระสอบแป้งขนาดใหญ่ขึ้นมาถือไว้ได้อย่างง่ายดายราวกับมันเป็นเพียงขนนก "แก... ไปเอาแป้งนี่มาจากไหนวะ?" ป้าสะใภ้อุทานเสียงหลง หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจปนความโลภที่กำเริบขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นวัตถุดิบชั้นดี "ของพวกนี้... แกแอบซ่อนไว้สินะ นังตัวแสบ ไหน เอาออกมาให้หมด! ของในบ้านหลังนี้เป็นของฉัน เป็นของตระกูลเราทั้งหมด!" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เธอไม่ได้ถอยหนีอีกต่อไป แต่กลับก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย สติปัญญาและสัญชาตญาณนักธุรกิจในสายเลือดพุ่งพล่าน เธอมองหน้าญาติผู้พี่และป้าสะใภ้ด้วยสายตาที่กดดันจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว "ของของตระกูลอย่างนั้นเหรอคะ? น่าขันสิ้นดี สมบัติทุกชิ้นที่พวกคุณผลาญไป มันคือหยาดเหงื่อแรงงานของแม่ฉันต่างหาก!" รินรดาตวาดกลับเสียงดังลั่น น้ำเสียงทรงพลังจนผู้บุกรุกถึงกับผงะ "ในเมื่อพวกคุณอยากได้นัก งั้นก็ตามเข้ามาเอาสิคะ... แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ของในครัวนี้มีราคาแพงลิบลิ่ว ถ้าพวกคุณทำเสียหายแม้แต่นิดเดียว เตรียมตัวเอาที่ดินทั้งแปลงมาขายใช้หนี้ฉันได้เลย!" พูดจบ รินรดาก็ไม่รอช้า เธอหมุนตัวกลับแล้วก้าวเท้าถอยหลังเข้าสู่ประตูมิติลับที่เปิดอ้ารออยู่ ท่ามกลางความตกตะลึงของป้าสะใภ้และลูกพี่ลูกน้องที่พยายามจะพุ่งเข้ามาคว้าชายเสื้อเธอไว้ แต่ทว่า... ปลายมือของพวกเขากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่าและอากาศธาตุ! ร่างของรินรดากลืนหายไปกับความมืดมิดของตู้ไม้โบราณราวกับเวทมนตร์ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าขนลุกภายในห้องครัวเก่าๆ ป้าสะใภ้อ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง ดวงตาเบิกกว้างแทบถล่นออกมาจากเบ้า มือสั่นเทาชี้ไปที่ตู้ไม้นั้นราวกับคนเสียสติ "นะ...นั่นมันผีหลอก! นังรินรดามันหายตัวไปในตู้ไม้ได้ยังไง!" ลูกพี่ลูกน้องหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ เข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว "แม่... ผมว่าเราออกไปจากที่นี่เถอะ บ้านหลังนี้มันต้องคำสาปแน่ๆ ผีหลอกกลางวันแสกๆ แล้ว!" แต่ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังจะหันหลังวิ่งหนีด้วยความขวัญผัต *แอ๊ดดด... ปึง!* ประตูหน้าบ้านไม้เก่าแก่ถูกถีบจนพังกระเด็นเข้ามาด้านในเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นผงตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดนายพรานรัดกุม ใบหน้าคมเข้มไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคมกริบกวาดมองสำรวจรอบห้องครัวด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิลดฮวบลงทันที คาร์ลอส... นายพรานหนุ่มเงียบขรึมผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและฝีมือการล่าสัตว์อันดับหนึ่งของหมู่บ้าน ชายหนุ่มผู้ไม่เคยสนใจใครหน้าไหน และมักจะถือปืนลูกซองยาวคู่ใจเดินวนเวียนอยู่แถวชายป่าหลังบ้านของรินรดาเสมอ ยาพิษสำหรับทุกคนที่กล้าเข้าใกล้เธอ ยกเว้นรินรดาเพียงคนเดียว คาร์ลอสลดปืนในมือลงช้าๆ สายตาคมกริบจับจ้องไปที่สองแม่ลูกที่กำลังตัวสั่นงันท่ามกลางความหวาดกลัว เสียงทุ้มต่ำน่าเกรงขามเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับเยือกเย็นเสียจนกระดูกสันหลังวาบ "พวกคุณ... กำลังทำอะไรเมียผม?" สิ้นเสียงคำว่า "เมียผม" สองแม่ลูกถึงกับหน้าถอดสี ลมหายใจสะดุดกึกด้วยความตกใจสุดขีด รินรดาที่เพิ่งก้าวเท้าออกมาจากมิติลับพร้อมกับถาดคุกกี้เนสดสดส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอ ชะงักค้างทันทีเมื่อได้ยินประโยคอันทรงพลังนั้นลอยเข้าหู ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" มาโดยตลอดนะคะ!