ฟื้นตื่นในกองเพลิง

กลิ่นไหม้ของเนื้อไม้แห้งระอุและควันไฟที่อุดตันอยู่ในลำคอคือสัมผัสแรกที่รุกเร้าประสาทสัมผัส หลินฟางเซียนมิได้ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง แต่เธอตื่นขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดที่ฝังรากลึกอยู่ในวิญญาณ ความร้อนระอุจากเปลวเพลิงสีส้มแดงที่กำลังเริงระบำอยู่รอบเรือนไม้เก่าผุพังนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เบื้องหน้าของเธอคือประตูไม้บานเฟี้ยมที่ถูกลงกลอนแน่นหนาจากภายนอก เปลวไฟกำลังลามเลียผ้าม่านไหมพรมเก่าคร่ำคร่าจนเกิดเสียงปะทุ แสงสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้าขาวซีดที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เธอสำรวจร่างกายตนเองด้วยความสงบเย็น เสื้อผ้าอาภรณ์ของฮูหยินผู้สูงศักดิ์ชุดนี้ช่างดูแปลกตา ทว่าร่องรอยของการถูกทำร้ายที่แผ่นหลังกลับเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคยดี "อดีตคือหมากกระดานหนึ่ง... การฟื้นขึ้นมาในกองเพลิงเช่นนี้ คงเป็นวิธีต้อนรับที่พวกเจ้าเตรียมไว้ให้ข้าสินะ" เธอพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำนิ่งสงบ ฟางเซียนยันกายขึ้น ความเจ็บปวดจากการถูกตีที่ท้ายทอยยังคงแล่นริ้ว ทว่าสมองกลับแล่นฉิวราวกับถูกกระตุ้นด้วยอะดรีนาลีน เธอไม่ได้ขยับกายไปในทางที่วุ่นวาย แต่กลับก้มลงมองข้อมือของตนที่มีคราบเลือดแห้งกรัง จากนั้นจึงคว้าปิ่นทองคำเนื้อหยาบที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอไม่ใช่นางเอกที่รอคอยปาฏิหาริย์หรือบุรุษขี่ม้าขาวมาช่วย แต่เธอคือแพทย์หญิงผู้ซึ่งความตายเคยเป็นเพียงเงาที่เดินตามหลังมาตลอดชีวิต เธอใช้ปิ่นทองคำกรีดลงไปที่รอยร้าวของบานประตูด้วยความแม่นยำดุจการผ่าตัด แรงสั่นสะเทือนจากคานไม้ที่เริ่มร่วงหล่นลงมาทำให้อากาศในห้องหดตัวลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นไหม้ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน แต่ดวงตาของฟางเซียนกลับเปล่งประกายวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ข้ายังตายไม่ได้... บัญชีหนี้เลือดของคนพวกนี้ ยังมิได้มีการชำระ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังกึกก้องขึ้นท่ามกลางเสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะปรี๊ยะ ฝีเท้าที่ต่างจากเสียงวิ่งหนีตายของบ่าวไพร่ทั่วไป แต่มันคือจังหวะก้าวของคนที่คุมอำนาจไว้ในมือ บานประตูที่เธอพยายามงัดแงะถูกถีบออกอย่างแรงจนเศษไม้กระเด็นว่อนเข้าหาเปลวเพลิง ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทราวกับรัตติกาลยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แสงไฟจากเบื้องหลังทำให้เขาราวกับเทพสงครามผู้เดินออกมาจากขุมนรก อวี้เหวินจิ้นมองหญิงสาวที่กำลังพยายามใช้ปิ่นงัดประตูท่ามกลางกองเพลิงด้วยสายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยว สายตาของเขามิได้มีความตื่นตกใจแม้แต่น้อย แต่กลับมีความสนใจที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาไม่ได้เอ่ยถามว่านางเป็นใครหรือเหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ แต่กลับก้าวเข้าไปคว้าข้อมือนางแล้วดึงร่างนั้นเข้ามาสู่อ้อมอกที่แข็งแกร่งดั่งหินผา "หากเจ้าอยากตาย ก็จงรอให้ข้าหมดความอดทนเสียก่อน" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบกระซิบชิดใบหูของนาง ลมหายใจของเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสนิมเหล็กและม้าศึก ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษที่โอบกอดตนไว้ ดวงตาของนางไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือสำนึกในบุญคุณ แต่มันคือการปะทะกันทางจิตวิญญาณที่เงียบเชียบและรุนแรง "ท่านมาขวางทางที่ข้ากำลังจะก้าวข้าม... หวังว่าผลลัพธ์หลังจากนี้จะคุ้มค่ากับชีวิตที่ท่านอุตส่าห์ช่วยไว้" นางเอ่ยตอบ เสียงของนางแหบแห้งทว่าหนักแน่น เหวินจิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นก่อนจะพาเธอฝ่ากองเพลิงออกไปสู่โถงกว้างของเรือนที่ยังไม่ถูกไฟไหม้ ทว่าเมื่อเขาปล่อยนางลง แรงกระแทกจากการก้าวเท้าที่เสียสมดุลทำให้นางเซไปปะทะกับโต๊ะน้ำชาที่ตั้งอยู่กลางห้อง ถ้วยชาใบหนึ่งบนโต๊ะขยับตัวด้วยแรงสั่นสะเทือน น้ำชาในถ้วยกระฉอกออกมาเพียงเล็กน้อย ทว่ามันกลับส่งกลิ่นหอมแปลกประหลาดที่แพทย์เช่นนางคุ้นเคยเป็นอย่างดี ฟางเซียนก้มลงมองถ้วยชาใบนั้น หัวใจกระตุกวูบ บนโต๊ะนั่นเอง มีจดหมายลับที่ถูกประทับตราด้วยครั่งสีแดงสด วางอยู่ข้างถ้วยชาที่เพิ่งถูกรินไว้ก่อนที่เรือนหลังนี้จะถูกวางเพลิง รอยตราประทับนั้น... คือตราประจำตัวของอัครมหาเสนาบดี ผู้ซึ่งในชาติก่อนเป็นคนสั่งการให้สังหารนางอย่างไร้ความปราณี และในจดหมายฉบับนั้นมีชื่อของ 'อวี้เหวินจิ้น' ถูกเขียนไว้ด้วยหมึกสีเลือด ว่าเป็นบุคคลที่ต้องถูกกำจัดในคืนนี้ นางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษตรงหน้า สบตาเขาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิม "ดูเหมือนว่า... เราสองคนจะตกอยู่ในกับดักเดียวกันแล้วนะ ท่านแม่ทัพ" ฟางเซียนยื่นมือไปหยิบถ้วยชาใบนั้นขึ้นมา กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาในชาเริ่มเปลี่ยนไปเป็นกลิ่นจางๆ ของ 'พิษดอกมรณะ' ที่จะทำให้ผู้ดื่มค่อยๆ ไหลตายภายในหนึ่งราตรี นางรู้ดีว่าหากดื่มมันเข้าไปเสียตอนนี้ ความแค้นในอดีตชาติอาจจะจบลงเพียงเท่านี้ หรือไม่ก็อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการหักเหลี่ยมที่แท้จริง นางยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก สายตาท้าทายของนางทำให้เหวินจิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง เขากำลังจะเอ่ยห้าม ทว่าฟางเซียนกลับจิบมันเพียงเล็กน้อยก่อนจะพ่นลงบนพื้นหินหน้าพระพักตร์ของเขา "ท่านไม่ได้แค่มาช่วยข้า... แต่ท่านกำลังจะมาเป็นหมากตัวสำคัญที่สุดในกระดานนี้ ใช่หรือไม่?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับการพลิกชะตานี้ด้วยกันนะครับ