เช้าวันใหม่ในโลกใบเดิม

คราบเขม่าสีดำสนิทจากการระเบิดของเวทมนตร์ระดับหายนะยังคงหลงเหลืออยู่บนคานไม้โอ๊กโบราณของอาณาเขตบ้านพักริมหน้าผา แต่สิ่งที่แปลกไปคือ กลิ่นอายความโกลาหลและเสียงคำรามกึกก้องของสงครามข้ามมิติเมื่อคืนวาน ได้ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบอันน่าพิศวงของระบบเกมที่รีเซ็ตตัวเองจนราบคาบ "ฉันบอกแล้วไงคะว่าการเอาศิลาเวทโบราณยัดใส่เตาปฏิกรณ์พลังงานของห้องครัว มันจะไม่ได้ช่วยให้ชาอุ่นเร็วขึ้น... ดูสภาพห้องสิคะ อาจารย์เอเลน่า!" รินถอนหายใจยาวเหยียดขณะใช้ไม้กวาดเวทมนตร์กวาดเศษซากอิฐที่ระเบิดกระจายเต็มพื้นห้องนั่งเล่น ชุดสถาปนิกประจำตัวของเธอยังคงมีรอยไหม้เกรียมเป็นด่างดวง แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตามากกว่าความเสียหายทางกายภาพ คือร่องรอยความทรงจำที่ถูกเขียนทับใหม่ของโลกใบนี้ ระบบแจ้งเตือนสีฟ้าใสลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ บ่งบอกถึงสถานะเซิร์ฟเวอร์ที่กลับสู่ภาวะปกติ 100% ทว่าข้อมูลในบันทึกภารกิจและหน้าต่างสถานะของ NPC ทั่วทั้งทวีป กลับถูกบิดเบือนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง สงครามใหญ่ที่ผู้เล่นนับแสนคนร่วมรบเมื่อคืน ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของเกมว่าเป็นเพียง "ปรากฏการณ์อุตุนิยมวิทยาผิดปกติ" เท่านั้น ไม่มีใครจำเรื่องราชาแห่งความมืดได้อีกต่อไป ยกเว้น... สองคนที่ยืนอยู่ ณ จุดศูนย์กลางของเหตุการณ์ เอเลน่า อาจารย์สาวลึกลับผู้มีเรือนผมสีเงินยาวสยาย นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โยกที่รินเพิ่งซ่อมเสร็จ เธอกำลังจิบชาคาโมมายล์ร้อนกรุ่นด้วยท่าทีสง่างามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะช้อนขึ้นสบตากับศิษย์สาวผู้กำลังถือไม้กวาดมองค้อนเธอด้วยความหมั่นไส้ "เจ้ากำลังบ่นเรื่องไร้สาระอะไรอีกแล้วล่ะ ริน..." เสียงทุ้มนุ่มลึกเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย แววตาของอดีตนักล่ามังกรผู้ทรงพลังฉายแววครุ่นคิดลึกซึ้ง "ข้าจำได้ว่าเมื่อครู่... เราเพิ่งจะยืนอยู่บนซากปรักหักพังแห่งจุดสิ้นสุด แต่วินาทีต่อมา ต้นไม้หน้าบ้านกลับงอกกิ่งก้านใหม่ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น... โลกใบนี้มันช่างเปราะบางและน่าขันเสียจริงนะคะ" "มันไม่ได้น่าขันเลยค่ะอาจารย์! มันเรียกว่า 'ระบบรีเซ็ตแพตช์ประจำสัปดาห์' ต่างหากล่ะคะ!" รินวางไม้กวาดลง เดินเข้าไปท้าวสะเอวต่อหน้าอาจารย์สาวผู้ไม่เคยสะทกสะท้านกับความเสียหายทางการเงินของเธอ "คุณรู้ไหมคะว่าการซ่อมแซมคานรับน้ำหนักของห้องนี้ต้องใช้หินอ่อนเวทมนตร์ไปกี่ก้อน? และที่สำคัญที่สุด... ความทรงจำของคนทั้งเซิร์ฟเวอร์ถูกลบไปหมดแล้ว ยกเว้นบันทึกเควสต์ลับในหน้าต่างระบบของฉันเนี่ยแหละค่ะที่ยังฟ้องอยู่!" รินจิ้มหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าให้เอเลน่าดู บันทึกเควสต์ระดับ SSS หัวข้อ *'ร่องรอยแห่งผู้สร้างที่หายสาบสูญ'* ยังคงกระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน แม้ว่าสภาพแวดล้อมภายนอกหน้าต่างจะกลับมาสดใสเป็นปกติ ท้องฟ้าสีครามไร้เมฆหมอกฝน นกน้อยบินว่อน และผู้เล่นเลเวลต่ำกำลังวิ่งเควสต์ส่งจดหมายกันอย่างสนุกสนานราวกับโลกไม่ได้กำลังจะแตกสลายไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เอเลน่าางถ้วยแบล็กทีลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระทบกันเบาๆ สะท้อนก้องในห้องที่กลับมาอบอุ่นอีกครั้ง เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างเพรียวระหงก้าวเข้าไปใกล้หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของหุบเขาอันกว้างใหญ่ สายลมเอื่อยๆ พัดพาเอา1กลิ่นอายของดอกไม้ป่าเข้ามาในห้อง "เจ้าคิดว่าความทรงจำที่ถูกลบไป... มันหายไปจริงๆ งั้นหรือคะ ริน" เอเลน่าเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาสีม่วงมองทอดไกลออกไปที่เส้นขอบฟ้า "ข้าสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง... บางอย่างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์ มันคือรอยแผลเป็นที่ซ่อนอยู่ใต้รอยต่อของโค้ดโปรแกรม และข้าเชื่อว่า... มีใครบางคน จงใจทิ้งมันไว้ให้เราค้นหา" รินชะงักไปครู่หนึ่ง ความเป็นสถาปนิกและนักคำนวณโครงสร้างในตัวเธอบอกว่า เอเลน่าไม่ได้กำลังพูดเล่น แม้ภายนอกอาจารย์สาวจะดูมึนๆ และก่อเรื่องป่วนไม่เว้นแต่ละวัน แต่สัญชาตญาณของ NPC ระดับตำนานมักจะไม่เคยพลาดเป้า รินก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างอาจารย์สาว ทอดสายตามองออกไปเบื้องล่างเช่นกัน "ถ้ามันคือรอยแผลเป็น... เราก็แค่ต้องสร้างสถาปัตยกรรมชิ้นใหม่ขึ้นมาเพื่อครอบมันไว้สิคะ" รินแย้มยิ้มบางๆ ความมุ่งมั่นฉายชัดขึ้นในแววตา "ในเมื่อระบบอยากให้ลืม เราก็จะใช้สิ่งก่อสร้างและเรื่องเล่าของเรานี่แหละค่ะ... ทำให้โลกใบนี้ไม่มีวันลืมสิ่งที่เราต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อเมื่อคืน" รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเอเลน่า เป็นรอยยิ้มที่งดงามและทรงพลังเสียจนทิวทัศน์รอบตัวราวกับสว่างวาบขึ้นมาทันที ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้เริ่มวางแผนการบูรณะครั้งใหญ่ เสียงเตือนอันคุ้นเคยแต่กลับน่าขนลุกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบไม่ได้เป็นสีฟ้าใสเช่นเคย แต่มันกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต พร้อมกับข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีปุ่มกดปิด: **[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบพิกัดแปลกปลอมในเขตอาณาเขตส่วนบุคคล - รหัสผู้บุกรุก: 'ผู้สร้างตัวจริง' กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์ในอีก 3... 2... 1...]** พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะแรงระเบิดเวทมนตร์ แต่เป็นเพราะโครงสร้างทั้งหมดของโลกเกมกำลังบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำที่ถูกน้ำสาดใส่ ประตูไม้หน้าบ้านที่เพิ่งซ่อมเสร็จถูกเคาะด้วยจังหวะสามครั้งช้าๆ... ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดตั้งแต่เกมเปิดให้บริการมา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สัมผัสความตื่นเต้น และเติบโตไปพร้อมกับรินและเอเลน่าในตอนที่เข้มข้นที่สุดนี้ค่ะ แล้วพบกันในตอนบทสรุปแห่งชะตากรรมนะคะ!