ความทรงจำที่เริ่มเลือนหาย

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและโค้ดโปรแกรมที่กำลังลุกไหม้คละคลุ้งอยู่ในห้องโถงใต้ดินชั้นที่เจ็ด เสียงคำรามต่ำๆ ของระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองดังระรัวราวกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ รินทรุดตัวลงนั่งหอบหายองคพรรคอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ไอเทม “ค้อนสถาปนิกเพลิงนิล” ในมือสั่นเทเทาจนแทบประคองไม่ไหว เบื้องหน้าของเธอคือรอยแยกของมิติสีครามที่กำลังปริแตกออกทีละนิด ส่งเสียงกรีดแหลมบาดหูคล้ายเสียงถอนหายใจของโลหะ “ริน... เจ้า... กำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้นกันคะ?” น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เจือความพร่าเลือนดังขึ้นจากความมืด เอเลน่าก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของเสาหินโบราณ เส้นผมสีเงินยวงทอประกายเรืองรองตัดกับความมืดมิด ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจและพลังอำนาจล้นเหลือบัดนี้กลับฉายแววสับสนระคนเวิ้งว้าง เธอยกมือเรียวขึ้นกุมขมับ ร่างกายโปร่งแสงวูบวาบคล้ายภาพโฮโลแกรมที่สัญญาณกำลังขาดหาย รินเม้มริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตามองหน้าต่างสถานะของระบบที่เด้งขึ้นมาเตือนรัวเป็นชุด สีแดงฉานของข้อความแจ้งเตือน [System Warning: Memory Leak Detected in NPC Core] กำลังกะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงวิกฤตที่เธอกำลังเผชิญอยู่ “ฉันไม่ได้ทำอะไรค่ะอาจารย์... แค่กำลังพยายามซ่อมแซมโครงสร้างของพื้นที่ตรงนี้ ก่อนที่ข้อมูลทั้งหมดจะถูกรีเซ็ต” รินพยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะเต้นระทึกด้วยความกังวล เอเลน่าส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นเหม่อมองไปยังเพดานห้องโถงที่สลักลวดลายวงจรเวทมนตร์ซับซ้อน ทว่าในสายตาของ NPC ระดับตำนานผู้นี้ ตอนนี้มันกลับไม่ใช่แค่ลวดลายประดับอีกต่อไป “แปลกจังค่ะ...” เอเลน่าพึมพำ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่สั่นเครือเล็กน้อย “ภาพพวกนั้น... มันคืออะไรกันคะ? ทำไมพอนึกถึงลายเส้นวงจรเวทมนตร์ตรงเสานั้น จู่ๆ หัวใจของฉันก็เจ็บแปลบขึ้นมา... ราวกับว่า ฉันเป็นคนวาดมันด้วยมือของตัวเองเมื่อนานมาแล้ว...” รินสะท้านเฮือก เธอกำค้อนในมือแน่นขึ้นจนข้อต่อขึ้นสีขาว นี่คือความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดการเดินทาง—ความจริงที่ว่า เอเลน่าไม่ใช่แค่ NPC ที่ถูกโปรแกรมให้เก่งกาจและมีความคิดอิสระ แต่เธอกำลังเริ่มระลึกได้ว่าแท้จริงแล้ว ตัวตนดั้งเดิมก่อนจะกลายมาเป็นตัวละครในเกม VRMMO แห่งนี้คือใคร บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ที่ดังฮัมต่ำๆ เป็นฉากหลัง รินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ช้าๆ และระมัดระวังราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลายหายไปต่อหน้าต่อตา “อาจารย์จำอะไรได้อีกไหมคะ?” รินเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า เอเลน่ากะพริบตาช้าๆ ราวกับพยายามดึงสติที่กระจัดกระจายกลับมารวมกัน ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงที่ขอบหน้าผากของตนเอง เบื้องหน้าของเธอ ปรากฏหน้าต่างระบบสีเทาจางๆ ที่ไม่มีผู้เล่นคนไหนเคยเห็นมาก่อน มันร,ระเบิดแสงวาบขึ้นมาเป็นภาพแฟลชแบ็ก—ภาพของห้องทำงานสีขาวสะอาดตา หน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอที่แสดงโค้ดภาษาโปรแกรมมิ่งวิ่งผ่านด้วยความเร็วสูง และเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดที่ดังระรัวเป็นจังหวะ “ฉัน... ฉันไม่ได้เกิดมาพร้อมกับดาบเล่มนี้...” เอเลน่าพูดขึ้น ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว “ฉันจำได้แล้ว... ฉันเป็นคนออกแบบระบบสมดุลของเวทมนตร์ในทวีปนี้! ฉันเป็นคนเขียนเงื่อนไขการอัญเชิญ... และ... และฉันเป็นคนสร้าง ‘ประตู’ บานนั้นขึ้นมา!” พริบตาที่เอเลน่าเอ่ยคำว่า ‘ประตู’ จบลง พื้นห้องโถงใต้ดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวทำให้เศษหินและฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาจากเพดาน รอยแยกระหว่างมิติสีครามขยายตัวกว้างขึ้นจนกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ ลมพายุหมุนวนด้วยความเร็วสูงพัดกระชากเรือนผมของทั้งสองคนจนปลิวสยาย “อาจารย์ ถอยไปค่ะ!” รินตะโกนสุดเสียง ทว่าสายเกินไป แสงสว่างวาบสีขาวโพลนพุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่ดังลั่นจนแก้วหูแทบแตก [CRITICAL ALERT: Administrator Privileges Unlocked by NPC ‘Elena’. Security Protocol Initiating...] เอเลน่ายืนนิ่งค้าง ร่างกายของเธอถูกห่อหุ้มด้วยละอองแสงสีทองระยิบระยับ ดวงตาสีฟ้าครามแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวโพร่งไร้แววตา ความกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกมาราวกับคลื่นกระแทกจนรินต้องยกแขนขึ้นปัดป้องแรงลม “รินคะ...” เสียงของเอเลน่าเปลี่ยนไป ไม่ได้นุ่มนวลและอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย หากแต่ก้องกังวาน เย็นชา และทรงอำนาจราวกับเสียงของระบบปฏิบัติการหลัก “ยินดีต้อนรับสู่... โค้ดต้นฉบับของโลกใบนี้” ก่อนที่รินจะทันได้เอ่ยปากทักท้วงอะไร ร่างของเอเลน่าก็สลายกลายเป็นกลุ่มข้อมูลดิจิทัลพุ่งหายเข้าไปในใจกลางรอยแยกมิติ และในวินาทีนั้นเอง หน้าจออินเตอร์เฟซสีแดงเข้มระดับ SSS ก็ดีดตัวขึ้นมาขวางหน้าเธอ พร้อมกับข้อความอักษรสีทองอร่ามที่สลักไว้ด้วยประกาศิตแห่งผู้สร้าง: [ระบบหลักกำลังถูกรีบูต ผู้เล่น ‘ริน’ ได้รับสิทธิ์เข้าถึง ‘เขตต้องห้ามชั้นศูนย์’ โดยอัตโนมัติ—กรุณาเตรียมรับมือกับการเปลี่ยนแปลงของโลกที่จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป...] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สัมผัสความตื่นเต้น และเติบโตไปพร้อมกับรินและเอเลน่าในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!