ไฟลุกตั้งแต่วันแรก

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะประชุมกระจกนิรساويดังสนั่นจนก้องกังวานไปทั่วห้อง วงประชุมที่เคยมีแต่เสียงกระซิบกระซาบเงียบกริบลงทันทีราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองผู้บริหารระดับสูงรอบโต๊ะ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างสูงสง่าของประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพล “งบประมาณที่ท่านประธานเพิ่งอนุมัติให้ตัดทอนลงสี่สิบเปอร์เซ็นต์สำหรับคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงนี้ มันไม่ใช่การบริหารความเสี่ยงอย่างที่ปากพูดหรอกค่ะ แต่มันคือการฆาตกรรมความคิดสร้างสรรค์ทางอ้อมชัดๆ!” น้ำเสียงหวานแต่เฉียบคมราคมมีดกรีดผ่านความเงียบงัน ธามไทไม่แม้แต่จะกะพริบตา ร่างสูงใหญ่ในสูทตัดเย็บชั้นดีเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมปลาทูสีเข้มคู่นั้นมองสำรวจดีไซเนอร์สาวตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย เย็นชา และเปี่ยมด้วยอำนาจกดดันที่ทำเอาคนใจไม่แข็งพอต้องเข่าอ่อน “คุณรินรดา” ธามไทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนน่าขนลุก “นี่คือห้องประชุมบอร์ดบริหาร ไม่ใช่เวทีประท้วงเรียกร้องความยุติธรรม ตัวเลขขาดทุนในไตรมาสก่อนมันฟ้องอยู่คาตา หรือว่าคุณอ่านงบการเงินไม่แตกฉาน ถึงได้เอาแต่อารมณ์เป็นที่ตั้งแบบนี้” คำพูดเย้ยหยันที่จงใจลดทอนคุณค่าของเธอทำให้เลือดในกายของรินรดาร้อนฉ่า เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความกดดันจากสายตาของพวกผู้บริหารแก่ๆ ที่นั่งล้อมรอบพยายามกดเธอให้จมดิน โดยเฉพาะคีย์ ทายาทธุรกิจคู่แข่งที่แอบส่งยิ้มเยาะเย้ยมาจากมุมห้อง ยิ่งทำให้ไฟโทสะในอกลุกโชนขึ้นไปอีก รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ใครเห็นก็ต้องหนาวสันหลังวาบ เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะกระจกนั้นอีกนิด โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อสบตากับซีอีโอผู้บ้าคลั่งความสมบูรณ์แบบอย่างไม่เกรงกลัว “ถ้าฉันอ่านงบไม่แตกฉาน คนที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะคงตาบอดสนิทไปแล้วล่ะค่ะท่านประธาน!” รินรดาตอกกลับเสียงดังฟังชัด ท่ามกลางเสียงสูดปากด้วยความตกใจของเหล่าบอร์ดบริหาร “โปรเจกต์นี้ฉันใช้เวลาศึกษาตลาดมาสามเดือนเต็ม เสื้อผ้าทุกชุด ทุกลายพิมพ์ และทุกเส้นใยผ่านการคัดสรรมาแล้วว่าตอบโจทย์ลูกค้าระดับไฮเอนด์ แต่คุณกลับสั่งหั่นงบเพราะฟังคำเป่าหูจากคนนอกที่หวังจะฮุบบริษัทเราเนี่ยนะ? หรือจริงๆ แล้ว... คุณแค่อยากดิสเครดิตฉัน เพราะไม่อยากยอมรับว่าดีไซเนอร์ผู้หญิงคนนี้เก่งเกินหน้าเกินตาคุณกันแน่!” บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คีย์ที่นั่งอยู่มุมห้องหน้าถอดสีทันทีเมื่อโดนพาดพิง ขณะที่ธามไทหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน ความกล้าบ้าบิ่นของหญิงสาวตรงหน้าทำให้เขาทั้งหงุดหงิดและ... รู้สึกสนใจอย่างประหลาด ไม่เคยมีใครกล้าแหกปากใส่เขาต่อหน้าคนหมู่มากแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ? “ปากกล้าดีนี่” ธามไทลุกขึ้นยืนช้าๆ ส่วนสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาดูราวกับยักษ์ใหญ่ที่พร้อมจะบดขยี้เธอให้แหลกคราบ “แต่อำนาจการตัดสินใจในบริษัทนี้ไม่ได้วัดกันที่เสียงเห่าหอน แต่วัดกันที่ผลลัพธ์ ถ้าคุณมั่นใจนักว่าคอลเลกชันนี้จะรอด ไม่ใช่เจ๊งไม่เป็นท่า... งั้นก็เอาเงินส่วนตัวของคุณมาลงเดิมพันสิครับ” รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจกับข้อเสนอที่ไร้ยางอายของเขา “คุณหมายความว่ายังไง?” “ผมหมายความว่า...” ธามไทก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ถ้าคอลเลกชันนี้ทำกำไรไม่ได้ตามเป้าที่คุณโม้เอาไว้ภายในสามเดือน คุณต้องลาออกจากการเป็นหัวหน้าดีไซเนอร์ และ... มาเป็นเบ๊ส่วนตัวคอยรับใช้ผมตลอดชีวิต แต่ถ้าคุณทำได้...” ซีอีโอยื่นมือไปหยิบการ์ดสีดำสนิทขอบทองอร่ามที่สลักลวดลายเรียบหรูออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเธออย่างแผ่วเบา แต่เสียงกระทบเบาๆ นั้นกลับดังสะท้อนก้องในใจของทุกคน “วงเงินไม่จำกัด... อยากใช้อะไร อยากละลายงบเท่าไหร่ เชิญรูดได้ตามสบาย ผมจะยอมให้คุณใช้เงินบริษัทถมลงไปในโปรเจกต์นี้อย่างไร้ขีดจำกัดเลย” รินรดามองการ์ดแบล็กการ์ดตรงหน้าสลับกับใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มท้าทายของธามไท หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความโกรธและทิฐิที่พุ่งพล่าน ข้อเสนอนี้มันหยามกันชัดๆ! แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือโอกาสทองที่เธอจะตบหน้าผู้ชายเผด็จการคนนี้ให้หงายเงิบคาเท้าเช่นกัน นิ้วเรียวบางเอื้อมไปหยิบการ์ดสีดำสนิทขึ้นมาถือไว้ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของรินรดา ดวงตาสุกใสเป็นประกายด้วยความท้าทายที่ไร้ความกลัวเกรงใดๆ “รับคำท้าค่ะท่านประธาน จำคำพูดตัวเองไว้ด้วยนะคะ” ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนพื้นผิวด้านของการ์ด ประตูห้องประชุมบอร์ดบริหารก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของเลขาฯ ส่วนตัวที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ “ท่านประธานคะ!แย่แล้วค่ะ! หุ้นของคู่แข่งพุ่งทะยานขึ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ และตอนนี้... มีเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำหนึ่งกำลังร่อนลงจอดบนดาดฟ้าตึกของเราแล้วค่ะ!” ธามไทขมวดคิ้วมุ่นทันที หันขวับไปมองหน้าเลขาฯ สลับกับรินรดาที่ยังคงถือแบล็กการ์ดของเขาไว้แน่น ขณะที่คีย์แอบยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นความวุ่นวายกำลังคืบคลานเข้ามาเยือน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บซี้ดด้วยกันนะคะ!