ชัยชนะที่หอมหวาน

"ถ้าพวกคุณยังเอาแต่ส่งเสียงโวยวายหน้าร้านของภรรยาผม ผมเกรงว่าฝ่ายกฎหมายบริษัทคงต้องส่งหมายศาลข้อหาหมิ่นประมาททางธุรกิจให้ถึงหน้าบ้านภายในบ่ายวันนี้ครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทของคุณศิลาที่ดังขึ้นที่มุมหนึ่งของห้องรับรองพิเศษ ทำเอาเสียงกรีดร้องโหยหวนของป้าเพ็ญและเสียงทุบโต๊ะของลุงสมชายสะดุดกึกทันที ร่างอ้วนท้วนของสองสามีภรรยาญาติผู้พี่ที่เคยตามรังควานและสูบเลือดสูบเนื้อรินมาตลอดหลายปีในอดีต บัดนี้หดลีบลงถนัดตาเมื่อเผชิญหน้ากับสายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีที่มองเหยื่อของสามีสายเปย์ผู้ทรงอิทธิพล รินยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ครัวเปิดโล่ง มือเรียวยังคงบรรจงตักน้ำซุปใสแจ๋วที่เคี่ยวด้วยกระดูกหมูและรากผักชีนานกว่าแปดชั่วโมงลงในชามกระเบื้องเคลือบสีมุก ควันสีขาวกรุ่นลอยขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของซีיוและพริกไทยป่นคั่วใหม่ที่เตะจมูกจนคนในร้านต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขานิ่งสงบ ราวกับเสียงเห่าหอนของญาติจอมหิวเงินพวกนี้เป็นเพียงลมผ่านที่ไร้ค่า "ริน! แกมันคนอกตัญญู! ร้านดังระดับประเทศแล้วทำเป็นลืมหัวนอนปลายเท้า !" ป้าเพ็ญแผדเสียงแหลมสูงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นรินเมินใส่ นางพยายามจะพุ่งตัวเข้ามาหาแต่ถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนขวางไว้ด้วยท่าทีคุกคาม "หัวนอนปลายเท้าของผม... ถูกพวกคุณเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดีตั้งแต่ตอนที่ผมแบกหนี้ก้อนโตที่พวกคุณสร้างไว้แล้วครับ" รินเงยหน้าขึ้น ดวงตานิ่งสนิทแต่เต็มไปด้วยพลังกดดันจนป้าเพ็ญต้องผะถอยหลัง "สิทธิ์ความเป็นญาติมันขาดสะบั้นไปตั้งแต่วันที่พวกคุณเอาสัญญาปลอมมาให้ผมเซ็นแล้วครับ เชิญออกไปจากร้านของผมเถอะครับ ลูกค้าท่านอื่นเขากำลังจะรับประทานอาหารกันอย่างมีความสุข" เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากโต๊ะมุมร้าน ท่ามกลางแขกเหรื่อระดับ V.I.P. และคณะกรรมการตัดสินรางวัลอาหารแห่งชาติที่เพิ่งประกาศผลเมื่อช่วงเช้า ทุกสายตาต่างมองมาที่รินด้วยความชื่นชม ทั้งฝีมือการทำอาหารระดับปรมาจารย์และความเด็ดเดี่ยวในการจัดการกับปัญหา คุณศิลาก้าวเข้าไปหาริน ยื่นผ้าเช็ดมือเนื้อนุ่มสีขาวสะอาดให้สามีด้วยความใส่ใจ มือหนาถือวิสาสะเช็ดคราบแป้งบางเบาที่ข้างแก้มของรินอย่างทะนุถนอม สายตาที่มองภรรยาเต็มไปด้วยความรักและความภูมิใจจนคนโสดทั้งร้านแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี "เหนื่อยไหมครับคนดี" คุณศิลาเอ่ยถามเสียงนุ่ม ต่างจากตอนที่ใช้พูดกับคนพวกนั้นลิบลับ "รางวัลร้านอาหารยอดเยี่ยมแห่งปีระดับประเทศที่เพิ่งได้มา ยังไม่เท่ารอยยิ้มของคุณตอนนี้เลยรู้ไหมครับ" "คุณก็พูดเกินไปครับศิลา" รินหลบตาเล็กน้อยด้วยความเขินอาย ซ่อนรอยยิ้มบางๆ ไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ไหนว่าจะไปจัดการเรื่องเอกสารลิขสิทธิ์สูตรอาหารไม่ใช่หรือครับ ทำไมมาช้าจัง" "ก็มัวแต่เคลียร์พวกแมลงหวี่แมลงวันที่จะมาเกาะแกะภรรยาผมนะสิครับ" คุณศิลายิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปสั่งการผู้จัดการร้าน "จัดการเคลียร์พื้นที่ให้เรียบร้อย อย่าให้ใครมารบกวนเวลาพักผ่อนของเชฟรินอีก วันนี้ร้านเราปิดรับแขกช่วงบ่าย เพื่อฉลองรางวัลใหญ่ให้กับภรรยาผมคนเดียวเท่านั้น" บรรยากาศในร้านอบอวลไปด้วยความสุขและความสำเร็จ เมนูเด็ดประจำร้านอย่าง "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงฮ่องเต้" ที่เคี่ยวจนหนังนุ่มละลายในปากและซอสเคลือบเงาวาววับถูกยกเสิร์ฟลงบนโต๊ะไม้สักทอง กลิ่นหอมของโป๊ยกั๊กอบเชยและน้ำตาลเคี่ยวลอยฟุ้งไปทั่วห้องอาหาร สร้างความกระหายให้กับทุกคนที่ได้กลิ่น ทว่า ในขณะที่รินกำลังจะคีบชิ้นหมูสามชั้นเนื้อฉ่ำเข้าปากเพื่อชิมรสชาติความสำเร็จของตัวเอง เสียงกระดิ่งทองเหลืองหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการก้าวเข้ามาของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญคนสุดท้าย... บุคคลที่ทำให้รินต้องชะงักค้าง และทำให้คุณศิลาหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่น่ากลัวกว่าเดิม ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความสุขไปกับตัวอักษรของผมเสมอนะครับ กาแฟโบราณแก้วโต