ศาลสั่งสอนความโลภ

"เซ็นชื่อตรงนี้เสีย แล้วเรื่องฟ้องร้องหมิ่นประมาทและการบุกรุกยามวิกาลจะถูกยกเลิก... นี่คือความเมตตาครั้งสุดท้ายที่ผมจะมอบให้พวกคุณ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของคุณศิลาก้องกังวานไปทั่วห้องพิจารณาคดีส่วนตัวของสำนักงานทนายความชื่อดัง เอกสารกระดาษปึกหนาวางอยู่ตรงหน้าลุงสมชายและป้าสายใจ สองสามีภรรยาที่เคยเชิดหน้าชูตามาเรียกร้องส่วนแบ่งจากร้าน "รินรส" บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด มือที่ถือปากกาถึงกับสั่นระริกราวกับจับเหล็กแดงร้อน รินนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังบุอย่างดี สีหน้าของเขาเรียบเฉย เย็นชา และไม่ไหวติงราวกับรูปปั้นหินอ่อน ทว่าในใจกลับรับรู้ถึงความอุ่นวาบที่ฝ่ามือหนาของคุณศิลา ซึ่งเอื้อมมาจับมือเขาไว้ใต้โต๊ะ บีบเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโยคที่ว่า *'ทุกอย่างจบแล้วครับคุณ'* ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน ญาติกลุ่มนี้ยังคงกร่างและระรานหน้าร้านอาหารสโลว์ไลฟ์อันเงียบสงบของริน ด้วยความโลภที่บังตา พวกเขาคิดว่าคนทำมาหากินสุจริตอย่างรินจะไม่มีปัญญาต่อกรกับทนายความเขี้ยวลากดิน แต่พวกเขาคาดคำนวณผิดถนัด... ลืมไปเสียสนิทว่าสามีของรินคือใคร คุณศิลามิใช่แค่นักธุรกิจธรรมดา แต่เขาคือนักล่าทางธุรกิจผู้ไม่เคยปล่อยให้ใครมาลูบคมคนที่ตนรัก "แต่... แต่นี่มันที่ดินมรดกนะ!" ป้าสายใจส่งเสียงแหลมสูงขึ้นมาด้วยความคับแค้นใจ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความโลภที่ยังไม่มอดดับ "นังรินมันลูกหลานตระกูลเรา จะมากินอยู่สุขสบายบนกองเงินกองทองคนเดียวได้อย่างไร!" "มรดก?" คุณศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคมปลาบกวาดมองสองสามีภรรยา "ที่ดินแปลงนั้นถูกซื้อขาดด้วยเงินสดของผมเมื่อห้าปีที่แล้ว และร้าน 'รินรส' ก็สร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและฝีมือของภรรยาผม เอกสารสิทธิ์ทุกฉบับถูกต้องตามกฎหมายร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าพวกคุณยังกล้าพูดคำว่ามรดกออกมาอีกแม้แต่คำเดียว คดีหมิ่นประมาทและเรียกค่าเสียหายสิบล้านบาทจะถูกยื่นฟ้องต่อศาลทันที ไม่มีไกล่เกลี่ย ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทันที ไร้ซึ่งเสียงเถียงคำไม่ตกฟาก ป้าสายใจหันไปมองหน้าสามีที่นั่งคอตก ลุงสมชายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความจริงอันโหดร้ายกระแทกใส่หน้าพวกเขาอย่างจังว่า อำนาจเงินและกฎหมายไม่ได้อยู่ข้างคนหน้าด้านเสมอไป มือที่สั่นเทาค่อยๆ ลากปากกาจรดลงบนกระดาษเอกสารสัญญาประนีประนอมยอมความ เป็นอันสิ้นสุดการเกาะกินและรังควานที่ยาวนาน ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์หรูสีดำสนิทเคลื่อนตัวออกจากตัวเมือง มุ่งหน้ากลับสู่ร้าน "รินรส" บรรยากาศภายในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ จากวิทยุ รินเหม่อมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ความตึงเครียดที่สะสมมาแรมเดือนมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความโล่งอกที่ประเดประดอนเข้ามา "เหนื่อยไหมครับคนดี" เสียงทุ้มของคุณศิลากล่าวทำลายความเงียบขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือมาปรับแอร์ในรถให้อุ่นขึ้นเล็กน้อย รินหันมาสบตาชายหนุ่ม มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นบางเบา เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดในรอบหลายเดือน "ไม่เลยครับ... ขอบคุณคุณมากนะศิลา ถ้าไม่มีคุณ ผมคงต้องปวดหัวกับคนพวกนั้นไปอีกนาน" "เรื่องแค่นี้เองครับ หน้าที่ของสามีที่ดีคือการกวาดขยะออกจากทางเดินของภรรยา" คุณศิลาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเอ็นดูไว้เต็มเปี่ยม "คืนนี้เรามาฉลองชัยชนะกันดีกว่า ผมอยากกินฝีมือคุณ" รถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทหน้าร้าน "รินรส" ในยามพลบค่ำ แสงไฟสีส้มอบอุ่นจากภายในร้านส่องลอดกระจกใสออกมาขับไล่ความมืดมิด ทันทีที่ผลักประตูเปิด กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและน้ำซุปเคี่ยวเคี่ยวเคี่ยวจนงวดก็ลอยมาปะทะจมูกทันที เป็นกลิ่นอายของความคุ้นเคยและปลอดภัยที่รินบรรจงสร้างขึ้นด้วยมือตนเอง รินสวมผ้ากันเปื้อนสีครีม เดินเข้าสู่พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ในครัว เปิดเตาแก๊สเตรียมวัตถุดิบสำหรับการเฉลิมฉลองค่ำคืนนี้ คืนนี้เขาตั้งใจจะทำเมนูพิเศษที่ซับซ้อนและลุ่มลึก นั่นคือ "แกงเขียวหวานเนื้อน่องลายตุ๋นยาจีน" เนื้อวัวส่วนน่องลายที่มีเอ็นแทรกสวยงาม ถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ นำไปเคี่ยวในหัวกะทิเคี่ยวแตกมัน ผสมผสานกับพริกแกงเขียวหวานตำเองมือ กลิ่นหอมของใบโหระพา พริกชี้ฟ้าแดง และสมุนไพรจีนนานาชนิดฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวและลามออกไปถึงหน้าร้าน ในขณะที่รินกำลังบรรจงตักแกงเขียวหวานร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบโบราณ เสียงกระดิ่งลมทองเหลืองที่แขวนไว้เหนือประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้น *กริ๊ง...* รินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ร้านปิดป้าย "ปิดทำการ" ชัดเจนแล้ว เหตุใดจึงยังมีลูกค้าเข้ามาได้ในยามวิกาลเช่นนี้ เขาถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วเดินออกไปที่ส่วนต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่เป็นมืออาชีพ ทว่าคำทักทายกลับต้องกลืนหายไปในลำคอ เมื่อพบว่าแขกผู้มาเยือนยามวิกาลมิใช่ลูกค้าขาประจำ ร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยืนหันหลังให้อยู่ตรงเคาน์เตอร์ เมื่อเขาหันกลับมาสบตา ใบหน้านั้นทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ "ไม่เจอกันนานนะ... ลูกชายตัวดี พ่อไม่คิดเลยว่าหนีมาเปิดร้านขายข้าวแกงกระจอกๆ แบบนี้ แล้วจะหาญกล้าส่งหมายศาลมาไล่ต้อนญาติสนิทมิตรสหายของตระกูลตัวเอง" รินยืนตัวแข็งทื่อ ลลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำสีดำมืดที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจผุดขึ้นมาหลอกหลอนอีกครั้งในเสี้ยววินาที **โปรดติดตามตอนต่อไป** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางลิ้มรสความสุขและร่วมลุ้นไปกับทุกตัวอักษรของผมเสมอนะครับ **กาแฟโบราณแก้วโต**