กลับชาติมาเกิดในร่างยัยหมอผี

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ปะปนกับกลิ่นอับชื้นของดินโคลนในยุคทศวรรษที่แปด คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของหลินฟางให้ตื่นตัว ไม่ใช่เสียงนกร้อง ไม่ใช่แสงแดดอ่อน ๆ แต่เป็นเสียงทุบประตูกระท่อมไม้กระดานผุ ๆ ด้านนอก ที่ดังโครมครามพร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้ใหญ่ที่ตะโกนด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายจนเส้นเลือดข้างขมับของเธอเต้นตุบ ๆ "นังตัวกาลกิณี! นอนกินบ้านกินเมืองจนตะวันจะเลยหัวอยู่แล้ว หรือรอให้ผัวแกที่ตายในสนามรบมันมาลากลงนรกไปรึไง! ออกมาซักผ้าให้หมดเดี๋ยวนี้ ถังน้ำมันก็แห้งขอด หรืออยากจะให้ฉันเอาไม้กวาดไล่ตีหัวเหมือนหมาวัดถึงจะยอมขยับตัวห่านี่!" หลินฟางกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ภายในห้องแคบ ๆ ที่มีเพียงฟางข้าวเก่า ๆ รองนอนและผ้าห่มสีตุ่น ๆ เหม็นกลิ่นอับ ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก เธอคือหมอผีสาวยุคใหม่ผู้เชี่ยวชาญทั้งคาถาอาคมไสยศาสตร์และระบบไอทีดิจิทัลที่เพิ่งถูกลูกศิษย์ทรยศหักหลังในศตวรรษที่ 21 แต่ไหงวิญญาณของเธอกลับทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ "หลินฟาง" หญิงสาวอาภัพในยุคปฏิรูปปี 1980 ที่เพิ่งถูกกดขี่ข่มเหงจนตรรมนัสใจตายไปเมื่อครู่กันเล่า! "ให้ตายสิ... ยุค 80 บ้าบออะไรเนี่ย แถมร่างนี้ยังผอมแห้งแรงน้อยจนซี่โครงโผล่เป็นซี่ๆ อีกต่างหาก" หลินฟางสบถเบา ๆ ในลำคอ เธอใช้มือเรียวยันกายลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังจากการถูกทุบตีเมื่อวาน แต่แววตาของเธอกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเจ้าเล่ห์และรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ *แอ๊ด...* เสียงประตูไม้ผุ ๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ป้าสะใภ้ใหญ่ร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ ใบหน้าถมึงทึงเพราะความโลภก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับถังผ้ากองโตและไม้กวาดทางมะพร้าวในมือ นางทำท่าจะพ่นน้ำลายด่าต่อ แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากหนา ๆ จะขยับ หลินฟางก็ยกมือขึ้นห้ามด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย็นชาจนคนมองต้องสะดุ้งเฮือก "หยุด." น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนป้าสะใภ้ชะงักกึก "ถ้าไม่อยากให้วิญญาณผีตายโหงที่ฉันเพิ่งปัดเป่าออกจากหมู่บ้านเมื่อคืนตามมาสิงร่างลูกชายตัวอ้วนท้วนของป้าจนชักดิ้นชักงอ น้ำลายฟูมปาก ก็หุบปากเน่า ๆ ของป้าแล้วไสหัวออกไปซะ" "น...นังนี่! แกกล้าดียังไงมาแช่งลูกฉัน!" ป้าสะใภ้หน้าถอดสี แต่ยังคงทำใจดีสู้เสือเงื้อมือขึ้นจะตบ ทว่า หลินฟางเร็วกว่า พริบตาเดียวที่ปลายนิ้วเรียวแตะเข้าที่กลางหน้าผากของอีกฝ่าย พร้อมกับท่องคาถาเบา ๆ ในใจกระแสไฟฟ้าสถิตจากมิติลับดิจิทัลที่ติดตัวข้ามภพมาถูกปล่อยผ่านปลายนิ้วช็อตเข้าใส่ร่างท้วมจนป้าสะใภ้สะالمอสะท้าน ร้องกรี๊ดลั่นบ้านด้วยความตกใจกลัวจนล้มพับกองลงกับพื้น ถอยร่นกรูดออกไปนอกประตูราวกับเห็นผีสางจริง ๆ "ไสหัวไป! ก่อนที่ฉันจะเสกตะปูเข้าท้องป้า!" หลินฟางตะคอกเสียงกร้าว แววตาดุดันราวกับพญาเสือดาวทำให้ป้าสะใภ้ผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครต้องลนลานคลานหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปจากบริเวณนั้นทันที เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา หลินฟางจึงทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนฟางข้าว หลับตาลงตั้งสมาธิสำรวจ "มิติลับ" ที่อยู่ในจิตสำนึก ทันทีที่จิตดิ่งลงสู่ห้วงลึก แสงสีฟ้าเรืองรองก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสไตล์ดิจิทัลผสมผสานกับคัมภีร์ไสยศาสตร์โบราณ ในนั้นมีทั้งข้าวสารเสก ยันต์ปราบผี ยาปฏิชีวนะยุคใหม่ เมล็ดพันธุ์พืชพันธุ์ดี และที่สำคัญที่สุดคือ... ระบบร้านค้าออนไลน์และคลังเสบียงที่ไม่มีวันหมด! "เยี่ยมยอด สมกับที่เป็นระบบคู่ใจของหมอผีตัวท็อป มีทั้งไอเทมปราบผีและเครื่องมือทำมาหากินครบครันแบบนี้ ชาตินี้อย่าหวังว่าใครจะมาเอาเปรียบหลินฟางคนนี้ได้อีกเลย!" เธอยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ทว่า ท่ามกลางความเงียบสงบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้าน หลินฟางลืมตาขึ้น สัญชาตญาณระแวดระวังภัยพุ่งพล่าน เธอหยิบยันต์กระดาษสีเหลืองขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างรวดเร็ว พร้อมรับมือกับแขกไม่ได้รับเชิญคนใหม่ ประตูรั้วไม้ไผ่ถูกผลักเปิดออก ปรากฏร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่มอมแมมไปด้วยฝุ่นดินและคราบเหงื่อไคล ใบหน้าคมคายมีร่องรอยบาดแผลจากการต่อสู้ แต่ดวงตาสคมเข้มคู่นั้นกลับฉายแววห่วงใยและร้อนรนจนปิดไม่มิด เมื่อสายตาของเขาประสานเข้ากับหลินฟางที่ยืนถือยันต์มองอยู่ ชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพุ่งเข้ามาโอบกอดร่างผอมบางของเธอไว้แนบอกแน่น อ้อมแขนนั้นทั้งกว้างใหญ่ ออบอุ่น และสั่นเทาเล็กน้อย "ฟางฟาง... ผมกลับมาแล้ว คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม พวกมันไม่ได้ทำอะไรคุณใช่ไหม" เสียงทุบต่ำที่เจือความสั่นเครือเอ่ยถามข้างใบหู หลินฟางนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองประมวลผลข้อมูลในเสี้ยววินาที นี่คือ "ร้อยเอกจางห่าว" สามีตามกฎหมายที่ถูกส่งตัวไปรบที่ชายแดนและเพิ่งปลดประจำการกลับมา ทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าซื่อสัตย์และคลั่งรักภรรยาจนยอมตายแทนได้ แม้ในความทรงจำเดิม หลินฟางจะไม่ค่อยใส่ใจเขาเท่าไหร่ แต่ตอนนี้... สัมผัสอุ่น ๆ และหัวใจที่เต้นรัวอกข้างซ้ายของเขากลับทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก ในขณะที่หลินฟางกำลังจะเอ่ยปากตอบ ทันใดนั้น ท้องของเธอก็ส่งเสียง "โครกคราก" ดังสนั่นลั่นห้องท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ จางห่าวผละตัวออกเล็กน้อย ก้มมองหน้าภรรยาที่แก้มแดงเรื่อด้วยความหิวโหย เขากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างเอ็นดู แล้วหยิบห่อกระดาษสีน้ำตาลเก่า ๆ ออกมาจากย่ามทหาร แกะออกเผยให้เห็น "ซาลาเปาไส้หมูสับร้อน ๆ" ลูกใหญ่ควันฉุยที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งเย้ายวนใจไปทั่วทั้งกระท่อมผุ ๆ จนกลบกลิ่นอับชื้นจนหมดสิ้น "ผมรู้ว่าคุณต้องหิว ระหว่างทางเดินมาผมแวะซื้อซาลาเปานึ่งสดใหม่จากร้านในตลาดมาฝาก กินรองท้องก่อนนะ เดี๋ยวผมจะไปจัดการถางหญ้าและหาอาหารดี ๆ มาให้คุณกินเอง" จางห่าวส่งซาลาเปาร้อน ๆ ให้เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ หลินฟางมองซาลาเปานึ่งลูกใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจเตะจมูก น้ำลายสอขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องใช้คาถาเรียก ทว่า ทันใดนั้น สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนรูปร่างประหลาดน่าขนลุกที่กำลังคืบคลานเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักชวนสยองขวัญที่ดังขึ้นเบา ๆ จากมุมมืดของเพดานบ้าน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความแสบสันต์นี้นะครับ