ฮันเตอร์ขยะกับระบบที่ไม่มีใครเชื่อ

"หมดประโยชน์แล้วไอ้สวะ... ไสหัวไปซะ!" แรงถีบอันหนักหน่วงที่กลางแผ่นหลัง ส่งร่างของรินทร์พุ่งลอยละลิ่วตกลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอายความตายที่คละคลุ้งไปทั่วดันเจี้ยนแรงก์ A ดาร์กแอสซาซิน เสียงหัวอกหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตกใจถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างไร้ความปรานีของ ‘กรินทร์’ หัวหน้ากิลด์อัสนีเพลิง ภาพของเพื่อนร่วมทีมที่เคยร่วมเป็นร่วมตาย หันหลังเดินหนีไปอย่างไร้เยื่อใย ปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับฝูงอสูรเงาพันตัวตามลำพัง นี่คือบทสรุปของฮันเตอร์แรงก์ศูนย์... ผู้ไม่มีพลังเวท ไม่มีมานา และถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง "ตัวถ่วง" ของสมาคม รินทร์กระแทกเข้ากับพื้นถ้ำที่เต็มไปด้วยซากกระดูก เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปาก ร่างกายของเขาร้าวราญไปทุกสัดส่วน ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่เจ็บปวดมากกว่าคือความจริงที่ว่า โลกใบนี้ตัดสินคุณค่าของคนด้วยตัวเลขระดับพลัง "ฮึ... ถือว่าฉันโง่เอง ที่เชื่อคำว่าพวกพ้อง" รินทร์กัดฟันกรอด ดวงตาคู่คมจ้องมองความมืดเบื้องหน้าด้วยความแค้นที่ฝังรากลึก ความตายอยู่ห่างออกไปเพียงแค่เอื้อม เสียงคำรามก้องของราชาอสูรเงากำลังใกล้เข้ามาทุกที ทว่า ในวินาทีที่ลมหายใจใกล้ดับสิ้น จู่ๆ เสียงจักรกลปริศนาอันเย็นเยียบและทรงพลังก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา [ติ๊ง! ตรวจพบความตายของผู้ถือครอง... เริ่มกระบวนการประเมินวิญญาณ] [ความมุ่งมั่นในการมีชีวิตรอด: 100%] [ความแค้นต่อระบบชนชั้น: 100%] [เงื่อนไขผ่านสมบูรณ์... ทำการปลุกพลังระบบ "เศรษฐีหมื่นล้าน" สำเร็จ!] รินทร์ขมวดคิ้วแน่น แม้สติจะเลือนราง แต่เขากลับได้ยินเสียงแจ้งเตือนแปลกประหลาดที่ดังขึ้นราวกับภาพลวงตา [ยินดีด้วยครับท่านรินทร์ ท่านได้รับการแต่งตั้งเป็น "ประธานกรรมการบริหาร" คนแรกของระบบเศรษฐกิจมหาฮันเตอร์] [รางวัลต้อนรับการเปิดระบบ: เงินสดในบัญชีสากล 10,000,000,000 บาท (สหมื่นล้านบาท)] [บัตรเครดิตโลหะสีดำไร้ขีดจำกัด (Infinite Black Card) ถูกส่งเข้าสู่ช่องเก็บของมิติเรียบร้อย] [ภารกิจเริ่มต้น: ล้างหนี้สินทั้งหมด และซื้อกิจการของ "กิลด์อัสนีเพลิง" ภายใน 24 ชั่วโมง หากล้มเหลว วิญญาณจะถูกลบหายไปตลอดกาล] พรึบ! แสงสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นในความมืด บัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุไม่ทราบชนิด ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า รินทร์ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปคว้ามันไว้ ความรู้สึกเยียบเย็นแต่ทรงอำนาจไหลทะลักเข้าสู่กระแสเลือด ร่างกายที่เคยบาดเจ็บสาหัสกลับฟื้นฟูกลับมาอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ มานาที่ว่างเปล่าถูกเติมเต็มด้วยพลังงานที่ไม่รู้จัก แต่มันมหาศาลเสียจนทำให้ผนังดันเจี้ยนถึงกับสั่นสะเทือน รินทร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาที่เคยอ่อนล้า บัดนี้กลับเปล่งประกายคมกริบราวกับพญายม "กิลด์อัสนีเพลิง... พวกแกคิดว่าฉันตายแล้วสินะ" รินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำนาจที่เหนือกว่า ผู้ชายที่เคยถูกเหยียบยละทิ้งให้ตายในหลุมศพสีดำ บัดนี้... ได้กำกุญแจที่จะสั่นคลอนเศรษฐกิจของโลกฮันเตอร์ไว้ในมือแล้ว เขากวาดสายตามองฝูงอสูรเงาที่พุ่งเข้ามาหมายจะฉีกกระชากเขาเป็นชิ้นๆ รินทร์ไม่ได้หยิบดาบขึ้นมาสู้ แต่เขากลับยกมือขึ้นแตะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่า พร้อมกับเอ่ยคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ระบบ... ซื้อกิจการดันเจี้ยนแห่งนี้ทั้งหมด รวมทั้งมอนสเตอร์ทุกตัวในรัศมีสิบกิโลเมตร" [ติ๊ง! ทำรายการสำเร็จ หักเงินจากบัญชี 500,000,000 บาท ปัจจุบันท่านคือเจ้าของกรรมสิทธิ์ดันเจี้ยน "สุสานอสูรเงา" อย่างถูกกฎหมาย] สิ้นเสียงระบบ ฝูงอสูรเงาที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความกระหายเลือด กลับหยุดชะงักกะทันหันพวกมันคุกเข่าลงก้มหัวให้กับมนุษย์ที่พวกมันเพิ่งจะหมายหัวเมื่อวินาที รินทร์ก้าวเดินผ่านฝูงอสูรเหล่านั้นออกไปอย่างสง่างาม เขาไม่ใช่ฮันเตอร์ขยะอีกต่อไปแล้ว... แต่คือมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้ ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์เก่าแก่ใจกลางเมืองหลวง ฟ้าใส หญิงสาวผู้เป็นภรรยาและอดีตฮันเตอร์แรงก์ S สายสนับสนุน กำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่หน้าโทรทัศน์ที่กำลังรายงานข่าวสดจากกิลด์อัสนีเพลิง ภาพของกรินทร์กำลังประกาศกร้าวว่ารินทร์เสียชีวิตอย่างกล้าหาญในดันเจี้ยน กำลังบาดลึกหัวใจของเธอจนแหลกสลาย "พี่รินทร์... ฮือ... ไหนบอกว่าจะกลับมาทานข้าวด้วยกันไงคะ..." ฟ้าใสสะอื้นไห้จนตัวโยน มือเรียวบางกำสร้อยคอรูปวงแหวนแน่น ดวงตาบวมเป่งเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เธอเตรียมตัวที่จะหยิบมีดสั้นขึ้นมาเพื่อจบชีวิตตามสามี ทว่า ในวินาทีที่คมมีดกำลังจะแตะผิวเนื้อ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาถูกบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลา ฟ้าใสชะงัก เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา หน้าจอปรากฏเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่มีรหัสพื้นที่ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามา [เปิดประตูบ้าน... สามีของเธอ กลับมาทวงคืนทุกอย่างแล้วครับ] ฟ้าใสเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจระคนความหวัง เธอรีบวิ่งไปที่ประตูหน้าบ้าน มือผลักบานประตูออกด้วยความเร่งรีบ ท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล แสงไฟจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์สาดส่องลงมาที่ลานหน้าบ้าน ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงลิบลิ่วก้าวลงมาจากเครื่อง ใบหน้านั้นคมคายและคุ้นเคยยิ่งกว่าใคร... รินทร์ส่งยิ้มอบอุ่นให้เธอ พร้อมกับโยนกุญแจรถซูเปอร์คาร์มูลค่าร้อยล้านบาทลงบนมือของเธอที่กำลังสั่นระริก "รอนานไหมครับที่รัก... พอดีผมแวะไปซื้อบริษัทมาใหม่นิดหน่อย เลยมาช้าไปหน่อยนะครับ" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ)