กระบี่แรก ณ รอยแยกมิติ

โลหิตสีดำสนิทหยดติ๋งลงบนพื้นดินร่วนซุย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายความตายที่ลอยวนเวียนอยู่ภายใต้ร่มเงาไม้ยักษ์แห่งป่าทมิฬ ปลายกระบี่เหล็กนิลกาฬในมือของเย่เฉินยังคงมีไอความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาสะท้อนกับแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหมู่แมกไม้ เบื้องหน้าของเขาคือร่างไร้วิญญาณของนักฆ่าจากสำนักเงาโลหิตสามนาย พวกมันล้วนเป็นผู้ฝึกตนในขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นสูง แต่กลับไม่สามารถรับมือกระบวนท่ากระบี่เดียวดายของเขาได้แม้แต่ลมหายใจเดียว วิถีกระบี่ของเย่เฉินหาใช่เพียงแค่กระบวนท่า หากแต่เป็นสัจธรรมแห่งการตัดขาด—ตัดความลังเล ตัดกิเลส และตัดลมหายใจของผู้ที่บังอาจขวางทาง ดวงตาสีดำสนิทดุจห้วงเหวลึกกวาดตามองรอบกายอย่างเยือกเย็น สัญชาตญาณของจอมยุทธ์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนบอกเขาว่า เรื่องราวยังไม่จบลงแค่นี้ "ซ่อนตัวอยู่หลังม่านพฤกษามาเนิ่นนาน พวกเจ้าไม่คิดจะออกมาทักทายกันหน่อยหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความเกรงกลัว ทว่ากลับทรงพลังจนสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ป่าทมิฬทั้งผืนราวกับตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านยอดไม้ พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างสามสายที่สวมชุดคลุมสีเทาเข้มกลมกลืนไปกับความมืด ดวงตาของพวกมันเปล่งประกายด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น ผู้นำกลุ่มหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะก้าวออกมาจากเงาไม้ "สมคำร่ำลือ สมกับที่เป็นอดีตศิษย์เอกแห่งสำนักกระบี่นภาผู้ทรยศ เย่เฉิน... เจ้าช่างอวดดีนัก แม้ตัวคนเดียวแต่กลับกล้าท้าทายเงาโลหิตเช่นพวกเรา" เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยจิตสังหาร เย่เฉินมิได้สะท้านสะเทือน เขายังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ปลายกระบี่ชี้ลงพื้นในมุมองศาที่สมบูรณ์แบบที่สุด "สำนักกระบี่นภาขับไล่ข้าเพราะพวกมันไร้คุณธรรม ส่วนพวกเจ้า... ที่ถูกส่งมาเป็นสุนัขรับใช้ ก็แค่มาเพื่อเป็นปุ๋ยให้ผืนป่าแห่งนี้เท่านั้น" คำพูดที่เฉียบคมราคมกระบี่ทำให้ผู้นำนักฆ่าหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธเกรี้ยว "ปากดีนัก! ค่ายกลสังหารโลหิตทมิฬ... ลงมือ!" สิ้นเสียงคำราม อักขระสีแดงฉานนับร้อยปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อตัวเป็นตาข่ายพลังปราณอันร้อนแรงที่พร้อมจะแผดเผาร่างของเย่เฉินให้เป็นจุล แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ทว่าเย่เฉินกลับเพียงแค่ปรายตามองมันด้วยความดูแคลน ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ผู้ที่อ่อนแอคือเหยื่อ ผู้ที่แข็งแกร่งคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ และเขานี่แหละที่จะเป็นผู้ฉีกกฎเกณฑ์ทั้งหมดด้วยกระบี่ในมือ! เย่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก พลังปราณสีครามเข้มระเบิดออกจากร่าง เปลวเพลิงแห่งจิตวิญญาณกระบี่แผ่ขยายออกรอบตัวจนบรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เขาก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว—ก้าวที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งทระงับและเด็ดเดี่ยว พริบตานั้น ร่างของเขาก็หายวับไปจากจุดเดิม ราวกับภูตผีที่แหวกว่ายอยู่กลางห้วงมิติ ฉับพลัน ประกายกระบี่สีครามสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ตัดผ่านตาข่ายอักขระโลหิตราวกับกระดาษบางๆ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกับโลหิตที่สาดกระเซ็นย้อมผืนป่าให้กลายเป็นสีชาด ภายในเวลาไม่ถึงลมหายใจ นักฆ่าสองในสามคนล้มลงจมกองเลือดอย่างไร้การต่อ抗 ผู้นำนักฆ่าเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ขาลั่นสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ "นี่มัน... วิชากระบี่อันใดกัน..." เย่เฉินปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้ามันอย่างไร้สุ้มเสียง ปลายกระบี่จ่อตรงระหว่างคิ้วของอีกฝ่าย ไอความเย็นจากคมดาบเสียดแทึงผิวจนเลือดซิบ "กลับไปบอกนายของเจ้า..." เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี "วันใดที่ข้าก้าวเหยียบสำนักกระบี่นภาอีกครั้ง วันนั้นจะเป็นวันตายของพวกมันทั้งหมด" ทว่า ก่อนที่คมกระบี่จะปลิดชีพนักฆ่าคนสุดท้าย บรรยากาศรอบกายกลับเปลี่ยนแปรอย่างกะทันหัน อุณหภูมิลดฮวบลงจนกลายเป็นความหนาวเหน็บเสียดกระดูก ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยไร้เมฆหมอก กลับถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนที่โปรยปรายลงมาราวกับฤดูหนาวอันยาวนาน กลิ่นอายพลังอันสูงส่ง เยือกเย็น และกดดันจนแทบหยุดหายใจแผ่ซ่ายลงมาจากยอดไม้เบื้องบน เย่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันขวับไปมองยังทิศทางของเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่บนกิ่งไม้สูง นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมสีเงินยวงปลิวไสวตามแรงลม ใบหน้างดงามล่มเมืองราวนางเซียนผู้ไร้กิเลส ทว่าแววตากลับเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีที่ไม่มีวันละลาย หลินซือฉี... นางเซียนแห่งยอดเขาหิมะผู้ไม่เคยแยแสผู้ใด เหตุใดจึงมาปรากฏตัว ณ ป่าทมิฬแห่งนี้? และก่อนที่เย่เฉินจะได้เอ่ยปากถาม ร่างเพรียวบางของนางก็พ่นโลหิตสีแดงสดออกมาคำโต หยดน้ำแข็งสีเลือดร่วงหล่นกระทบพื้นดิน พร้อมกับที่พลังน้ำแข็งในร่างของนางระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม สภาพของนางในยามนี้กำลังเผชิญกับ 'ธาตุไฟเข้าแทรก' ขั้นรุนแรง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ