เส้นที่ขีดแบ่งเขตแดน

"ถ้าคุณคิดว่าคานรับน้ำหนักตรงนี้มันสวยงามจนยอมแลกกับความปลอดภัยของคนนับร้อยได้ สถาปัตยกรรมของคุณก็เป็นได้แค่ภาพวาดฝาผนังไร้ค่าชิ้นหนึ่งเท่านั้นแหละครับคุณณัฐรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นและคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ลอยละลิ่วตัดผ่านเสียงเครื่องจักรก่อสร้างและฝุ่นผงซีเมนต์ที่ตลบอบอวลในไซต์งานโครงสร้างตึกสูงระฟ้านี้ได้อย่างน่าประหลาด ณัฐรดา (ณัฐ) สะบัดหน้าขวับ ดวงตากลมโตภายใต้หมวกนิรภัยสีขาวพราวระยับด้วยเพลิงโทสะ เธอกำม้วนแบบแปลนในมือแน่นเสียจนกระดาษหนาๆ แทบยับยู่ยี่ เธอไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำผลงานหยาดเหงื่อแรงกายของตัวเองได้ง่ายๆ โดยเฉพาะกับวิศวกรหน้าตายที่มีดีกรีความกวนประสาทเป็นเลิศคนนี้ "คุณภูผา! กรุณาใช้สมองซีกซ้ายที่มีรอยหยักมากกว่าคนปกติของคุณ วิเคราะห์ดูให้ดีเสียก่อนที่จะพ่นคำดูถูกออกมานะคะ—เอ๊ย... ครับ!" ณัฐรดาลากเสียงสูงเกือบหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่รีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นบนใบหน้าคมคายของอีกฝ่าย มันเป็นรอยยิ้มหยันที่น่าหมั่นไส้ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิตการทำงานสามปี ภูผายืดตัวตรงเต็มความสูง ร่างกายภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนและรองเท้าเซฟตี้ดูทรงพลังและกดดันคนมองได้อย่างประหลาด เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้พื้นที่ส่วนตัวของเธอทีละน้อย จนกลิ่นอายบุรุษผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนและเหงื่อจางๆ ลอยเข้ามาชิดปลายจมูก "ผมใช้สมองทุกซีกวิเคราะห์ดีแล้วครับคุณสถาปัตยกรรมศาสตร์บัณฑิต แบบแปลนเส้นโค้งกิ๊บเก๋ที่คุณวาดฝันมาเนี่ย มันสวยงามบนกระดาษหรอกนะ แต่ในความเป็นจริง แรงเฉือนตรงจุดเชื่อมต่อนี้จะทำให้ตึกนี้พับฐานลงมาเป็นขนมชั้นในพริบตาเดียวถ้าเกิดแผ่นดินไหวขึ้นมาจริงๆ... หรือว่าคุณอยากเป็นคนรับผิดชอบศพแรกของโครงการนี้ล่ะครับ" "คุณ!" ณัฐรดาหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งปรี๊ดจนเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ เธอก้าวประชิดตัวเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้ความสูงของเธอจะอยู่แค่ระดับอกของเขาพอดี "อย่ามาปากพล่อยนะภูผา! ฉันคำนวณสัดส่วนและองศาตามหลักวิศวกรรมพื้นฐานมาอย่างดีแล้ว คุณต่างหากล่ะที่หัวโบราณ ยึดติดอยู่แต่กับสี่เหลี่ยมทึบตันจนมองไม่เห็นความยืดหยุ่นของสุนทรียศาสตร์!" "สุนทรียศาสตร์กินไม่ได้หรอกครับ ณัฐรดา... สิ่งที่ค้ำจุนชีวิตคนงานนับร้อยในไซต์นี้คือเหล็กข้ออ้อยหนาหนิ้วครึ่ง กับคอนกรีตเสริมเหล็ก ไม่ใช่เส้นโค้งบ้าบอที่คุณเอาไว้ใช้ประกวดเอาโล่" ภูผาก้มหน้าลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตาคมกราบกวาดมองแววตาดื้อรั้นที่สะท้อนอยู่ในหน่วยตาของเธออย่างพินิจพพิเคราะห์ แววตาของเขาไม่ได้มีแต่ความหงุดหงิด แต่มันมีความไหววูบประหลาดบางอย่างซ่อนอยู่ลึกจนยากจะคาดเดา ณัฐรดาชะงักไปชั่วขณะเมื่อถูกจ้องมองในระยะประชิด หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามดันแผงอกแข็งแกร่งของเขาให้ออกห่างด้วยสองมือ แต่ภูผากลับยืนปักหลักนิ่งสนิทราวกับเสาเข็มตอกลงดิน "ถอยไปนะ..." เธอพยายามกดเสียงให้ต่ำที่สุดเพื่อซ่อนความสั่นพร่าในน้ำเสียงของตัวเอง "เรายังคุยกันไม่จบเรื่องโครงสร้างคานรับน้ำหนักฝั่งตะวันออก" "ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคนที่ไม่ยอมรับความจริงหรอกครับ" ภูผายังคงดื้อดึง น้ำเสียงของเขากลับมาเรียบเฉยราਤน้ำแข็งอีกครั้งราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "พรุ่งนี้เช้า ผมต้องการแบบแปลนที่ปรับแก้อัตราส่วนมุมองศาใหม่ให้ลดความโค้งลงสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ไม่อย่างนั้น... ผมจะเซ็นตีกลับและรื้อทิ้งทั้งหมดด้วยตัวเอง" พูดจบ ภูผาก็สะบัดตัวหันหลังเตรียมเดินหนีไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ณัฐรดายืนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคืองจนตัวสั่น ปึก! เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของณัฐรดาสั่นครั่นครื้นขัดจังหวะความเดือดดาล เธอยกมันขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อของ 'คีย์' เพื่อนสนิทตัวดีที่โทรเข้ามาพอเหมาะพอเจาะ (ว่าไงคุณสถาปนิกคนเก่ง ไซต์งานวันแรกเป็นยังไงบ้าง? หวานชื่นหรือเกือบฆ่ากันตายแล้วล่ะนั่น?) เสียงปลายสายหัวרויกมาเบาๆ อย่างรู้ทัน ณัฐรดากลอกตาขึ้นฟ้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความอัดอั้นตันใจ "เกือบจะเอาแปลนฟาดหัววิศวกรปากเสียตายคาที่อยู่แล้วเนี่ยคีย์ แกไม่รู้หรอกว่าอีตาภูผานี่มัน..." ยังไม่ทันที่ณัฐรดาจะบ่นจบประโยค จู่ๆ ฝีเท้าที่กำลังเดินจากไปของวิศวกรหนุ่มก็หยุดชะงักลง ภูผาหันกลับมามองเธอด้วยหางตา ใบหน้าคมคายนั้นเรียบสนิทไร้อารมณ์ แต่ริมฝีปากหยักกลับขยับเอ่ยประโยคที่ทำเอาสถาปกรสาวถึงกับแข็งค้าง "อ้อ... แล้วก็ช่วยกรุณาลดเสียงเวลาโทรมนุษย์สัมพันธ์กับเพื่อนสนิทลงหน่อยนะครับ คุณณัฐรดา... เพราะเสียงบ่นของคุณเมื่อกี้ มันดังทะลุหมวกเซฟตี้เข้ามาถึงหูผมหมดแล้วล่ะครับ" ณัฐรดาเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันชั่วขณะ เมื่อภูผายกโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นแนบหู พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากแบบที่เธอเกลียดนักหนามาให้ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำนั้นจะดังขึ้นผ่านลำโพงเครื่องของเธอเอง... (รับสายผมหน่อยสิครับ... คู่หมั้นตัวแสบ) ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ