วิศวะสายปั่นกับติวเตอร์หน้าดุ

"บอกมาก่อนค่ะอาจารย์ ว่าหนูจะได้ค่าจ้างเพิ่มอีกกี่หลัก ถ้าอีตาพี่ธันวาผีเข้าผีออกนี่สอบตกขึ้นมาจริงๆ หนูจะได้ทำใจเผื่อไว้แต่เนิ่นๆ" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดนิสิตรีดเรียบที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวยาว น่านฟ้า ขยับแว่นสายตา เล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดระคนระอาใจอย่างปิดไม่มิด นิ้วเรียวกดหน้าจอโทรศัพท์มือถือรัวๆ ส่งข้อความหาเพื่อนสนิทเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจที่สุมอกตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าห้องพักอาจารย์เมื่อสิบนาทีที่แล้ว อาจารย์มยุราเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารหนาเตอะ ปิดปากหัวเราะเบาๆ กับท่าทางพองลมแก้มป่องของลูกศิษย์คนโปรด "ไม่ได้เพิ่มค่ะน่านฟ้า แต่ถ้าเธอช่วยดึงเกรดเจ้าธันวาให้พ้นจากโซนอันตราย ไม่ให้โดนรีไทร์ไปซะก่อน คณะของเราก็จะได้ไม่ต้องปวดหัวกับคุณชายตระกูลอิทธิพัทธ์อีก ปีนี้เขาเหลือโอกาสสุดท้ายแล้วจริงๆ ถ้าตกวิชานี้อีกตัวเดียว... จบเห่แน่นอนค่ะ" "แล้วทำไมต้องเป็นหนูด้วยล่ะคะอาจารย์! วิทยาศาสตร์การกีฬากับวิศวะเครื่องกลมันไปบรรจบกันตรงไหนคะเนี่ย หนูเรียนบริหารกล้ามเนื้อ ไม่ได้เรียนวิธีประกอบเครื่องยนต์สักหน่อย!" น่านฟ้าโวยวายเสียงใส ใบหน้าหวานง้ำงอลงจนแทบจะเป็นเลขแปด "ก็เพราะเธอเป็นคนเดียวในคณะที่เคยได้เกรด A วิชาฟิสิกส์ประยุกต์แบบทะลุเพดานแถมยังใจแข็งพอจะปราบเด็กดื้ออย่างธันวาได้ยังไงล่ะจ๊ะ เอาล่ะ ตกลงตามนี้นะ เริ่มเย็นนี้เลย ตึกวิศวะชั้นสาม ห้องสมุดส่วนตัว... สู้เขานะคะคนเก่ง" อาจารย์ยิ้มหวานหยดทิ้งท้าย ก่อนจะโบกมือไล่เหมือนแมวเหมือนหมา ทำให้น่านฟ้าได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองกรอดด้วยความขัดใจ อยากจะปฏิเสธให้คอหอยหลุดไปข้าง แต่ติดที่เกรดเฉลี่ยสะสมและทุนการศึกษาที่ต้องใช้ผลงานประกวดนี่สิ... มันค้ำคออยู่! พับผ่าสิ! ชีวิตของน่านฟ้าผู้นี้กำลังจะพังทลายลงเพราะนายวิศวะจอมกวนคนนั้นแท้ๆ บรรยากาศยามบ่ายแก่ๆ บริเวณโถงหน้าห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ค่อนข้างพลุกพล่านไปด้วยนิสิตชายกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นเหงื่อจากการทำโปรเจกต์ น่านฟ้าในชุดนิสิตกระโปรงสอบยาวคลุมเข่าเดินดุ่มๆ เข้าไปด้วยท่าทางมาคุ รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านรอบตัวจนใครๆ ก็ต้องหลีกทางให้ เจ้าตัวกอดอกแน่น สายตากวาดมองหาเป้าหมายที่ได้รับมอบหมายให้มา "ติวเสริม" และแล้ว สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของใครบางคน... ธันวากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ สวมเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนตามแบบฉบับชายหนุ่มสุขภาพดี นิ้วเรียวกำลังควงปากกาเล่นอย่างสบายใจเฉิบ บนโต๊ะตรงหน้ามีกระป๋องน้ำอัดลมวางเกลื่อนกลาด ข้างๆ กันคือชีทเรียนที่ยังขาวสะอาดไร้รอยหมึกราวกับเพิ่งแกะกล่อง ให้ตายเถอะ... นี่ใกล้จะสอบกลางภาคอยู่รอมร่อแล้วนะ ชีทยังใสปิ๊งขนาดนี้ จะเอาสมองส่วนไหนไปสอบวะคะคุณพี่! น่านฟ้าสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ เดินดึงดันเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะเงา, ก้าวเท้าฉับๆ จนเกิดเสียงกระทบพื้นดัง *ตึกๆ* ก่อนจะกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนธันวาต้องชะงักการควงปากกา ปัง! "นี่! นั่งทำหน้าลอยระรื่นอะไรอยู่คะ รู้ตัวไหมเนี่ยว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นบุคคลล้มละลายทางการศึกษาอยู่รำไรแล้วนะ!" เสียงใสๆ ตะคอกใส่หน้าทันทีโดยไม่ต้องมีคำทักทาย ธันวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาท ดวงตาคมกริบคู่นั้นสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาแพรวพราวที่ทำให้น่านฟ้าอยากจะควักลูกตาอีกฝ่ายออกมาล้างน้ำสบู่เสียจริง "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ติวเตอร์หน้าดุคนนี้นี่เอง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวน กวนประสาทเป็นที่สุด "มาช้าไปสามนาทีสี่สิบวินาทีนะฃะคุณติวเตอร์ รถติดเหรอ หรือว่ามัวแต่แวะกินชานมไข่มุกจนพุงกาง?" "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะคะคุณธันวา! ดูนี่! ชีทเรียนวิชาความแข็งของวัสดุของคุณเนี่ย มันสะอาดเอี่ยมอ่องยิ่งกว่ากระดาษทิชชูในห้องน้ำหญิงเสียอีก สมองคุณกลวงขนาดนี้เข้าไปอยู่ในหัวได้ยังไงคะเนี่ย!" น่านฟ้าชี้หน้าคาดคั้น นิ้วเรียวสั่นระริกด้วยความโมโห ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับคำด่าทอเหล่านั้นเลยสักนิด กลับเอนหลังพิงพนักโซฟา ทอดสายตามองคนตรงหน้าที่กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความเอ็นดู "โห... ดุเป็นหมาปั๊กเลยวะน้อง น่านฟ้า... พี่ชื่อธันวา จำไม่ได้เหรอ หรือว่าแอบจำชื่อพี่สลักไว้ในใจตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ถึงได้รีบมาหาแต่เช้าขนาดนี้" "ใครจำชื่อคุณฟะ! หลอนเหรอคะ! อาจารย์บังคับให้ฉันมาต่างหาก ถ้าไม่ติดว่าเกรดฉันต้องใช้ทำพอร์ตนะ ฉันปล่อยให้คุณรีไทร์นอนเน่าอยู่หอพักไปนานแล้ว!" "ใจร้ายจัง..." ธันวาทำหน้ามպุ่ย แกล้งทำเป็นเบะปากคว่ำเหมือนเด็กโดนแย่งขนม "พี่อุตส่าห์ตั้งตารอคอยติวเตอร์คนสวยทุกวัน นั่งนับนาฬิกาถอยหลังเลยนะเนี่ย" "หยุดเล่นลิ้นแล้วเปิดหนังสือหน้าสิบห้าเดี๋ยวนี้เลยค่ะ! ถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงนี้คุณยังทำโจทย์ข้อนี้ไม่ได้นะ ฉันจะเอาปากกานี่แหละจิ้มหน้าผากคุณให้พรุนเลยคอยดู!" น่านฟ้าดึงเก้าอี้มานั่งประกบข้างอย่างรวดเร็ว กางตำราเล่มหนาเตอะแล้วตบลงบนโต๊ะดัง *ฉาด* สั่งเสียงเฉียบขาดด้วยมาดติวเตอร์โหดเหี้ยม ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองท่าทางเอาจริงเอาจังของคนตัวเล็กกว่าแล้วก็อดขำไม่ได้ แทนที่จะกลัว กลับรู้สึกว่าแม่นี่เวลากลบเกลื่อนความเขินด้วยความเกรี้ยวกราดมันน่ารักน่าฟัดเป็นบ้าเลยแฮะ "ครับๆ เปิดก็เปิด... แต่ถ้าพี่ทำข้อนี้ได้ หนูต้องมีรางวัลให้พี่นะ" ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูขาวสะอาดที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ "รางวัลบ้าบออะไรคะ! ทำโจทย์ให้รอดก่อนเถอะพ่อคุณ!" น่านฟ้าผลักไหล่กว้างออกไปห่างๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว ปากก็ด่าเขาฉอดๆ แต่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ซะงั้น บรรยากาศในห้องสมุดเงียบสงบลง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงพลิוףหน้ากระดาษ น่านฟ้าเริ่มอธิบายเนื้อหาด้วยน้ำเสียงฉะฉานจริงจัง แม้จะหงุดหงิดกับความหัวทึบ (ที่แกล้งทำเป็นทึบ) ของอีกฝ่ายเป็นระยะ แต่ทุกครั้งที่ธันวาแกล้งทำหน้ามึนแล้วเอียงคอเข้ามาใกล้เพื่อถามคำถาม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางกับความอบอุ่นจากร่างหนาก็ทำเอาสมาธิของติวเตอร์สาวแทบกระเจิง เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงเต็ม จนกระทั่งฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู น่านฟ้าก้มหน้าก้มตาตรวจสมุดคำนวณของคนตัวโตอย่างเคร่งครัด "อืม... ข้อนี้คิดแบบนี้ต่างหากเล่า บอกกี่ครั้งแล้วว่าสูตรนี้มันต้องใช้ค่าแรงดึง ไม่ใช่แรงอัด... อ้าว! ฟังอยู่หรือเปล่าเนี่ยธันวา" ไร้เสียงตอบรับ... น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอ็ดใส่ แต่แล้วคำพูดทั้งหมดก็กลืนหายไปในลำคอ เมื่อพบว่าใบหน้าคมคายของคนเป็นรุ่นพี่อยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว! ธันวานั่งเท้าคางมองเธอมานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จางๆ ประดับอยู่บนมุมปากหยัก "มองอะไรคะ หน้าฉันมีกาวติดอยู่หรือไง ถอยไปเลยนะ!" น่านฟ้าโวยวายเสียงสั่น หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู รีบขยับถอยหลังจนเกือบตกเก้าอี้ ธันวาหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ มือหนายื่นออกไปรั้งเอวบางไว้เบาๆ ไม่ให้เธอหงายหลังลงไปกองกับพื้น ปลายนิ้วอุ่นจัดสัมผัสผ่านเนื้อผ้าชุดนิสิตจนน่านฟ้าสะดุ้งเฮือก "ไม่ได้มองหน้า... มองปากต่างหาก" เสียงกระซิบแหบพร่าลอยมาตามลม "บ่นเก่งชะมัด น่านฟ้านี่... ปากดีแบบนี้ทุกวันเลยรึเปล่าหหืม" "อีตาบ้า! ปล่อยนะเว้ย! ฉันจะฟ้องอาจารย์!" "ฟ้องเลยครับ บอกอาจารย์ด้วยนะว่าติวเตอร์ใจร้ายคนนี้ กำลังจะทำให้หัวใจวิศวะคนนี้วายตายอยู่แล้ว" ธันวาหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่น ก่อนที่เขาจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาพิมพ์ยุกยิกยักแล้ววางไว้ตรงหน้าเธอ "อะ... ส่งการบ้านข้อสุดท้ายให้ดูหน่อยสิครับ" น่านฟ้าก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความระแวง แต่พอดันสายตาไปอ่านข้อความในแชตที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ หน้าเธอก็ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ *[ธันวา]: ติวเสร็จแล้ว ไปเป็นแฟนกันต่อเลยได้ป่ะ?* *[ธันวา]: (ระบบส่งข้อความอัตโนมัติ: คุณได้ยกเลิกข้อความ)* ตาย... ตายแน่ๆ ยัยน่านฟ้าเอ๊ย! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดดลงเรือลำนี้กับ "ชาพีชหวานน้อย" นะคะ ฝากเอ็นดูต้าววิศวะสายปั่นคนนี้ด้วยน้า)