ศพไร้ชื่อในจวนราชครู

กลิ่นของครามหมึกราคาแพงที่ผสมปนเปอยู่กับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ช่างเป็นความขัดแย้งที่บาดลึกเกินกว่าจะเอ่ยปากบรรยาย ฉู่เหยียนใช้ปลายนิ้วเรียวบางซึ่งสวมปลอกเล็บเงินถอดถุงมือหนังแกะออกอย่างเชื่องช้า สายตาของนางไม่ได้กวาดมองความโอ่อ่าอลังการของห้องโถงแปดเหลี่ยมภายในจวนราชครูแม้แต่น้อย ทว่ากลับตรึงนิ่งอยู่บนร่างไร้วิญญาณที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าแพรปักดิ้นทองอย่างประณีตบนเตียงไม้จันทน์ ความเงียบงันภายในห้องโถงนี้กดดันเสียจนได้ยินเสียงน้ำมันตะเกียงที่กำลังมอดไหม้ "ท่านราชครูเจียงคงไม่พอใจนัก หากรู้ว่าข้าปล่อยให้สตรีที่ถือว่าตนเป็น ‘แพทย์ชันสูตร’ ก้าวเข้ามาเหยียบพื้นพรมนำเข้าจากแดนใต้ด้วยรองเท้าเปื้อนโคลนเช่นนั้น" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงหินกระทบกันในลำธารยามค่ำคืนดังขึ้นจากมุมมืดของเสาไม้แกะสลักลายมังกร ฉู่เหยียนไม่ได้สะดุ้งตกใจ นางเพียงแต่ปรายหางตาคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัดไปยังต้นเสียง เซี่ยจิ้นเหอ อาลักษณ์หนุ่มผู้กุมอำนาจสอบสวนแห่งกองอาญาสิทธิ์กำลังก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว อาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆาของเขาดูเรียบสนทนา แต่รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากนั้นกลับซ่อนความคมคายที่พร้อมจะเชือดเฉือนคนได้ทุกเมื่อโดยไม่ต้องใช้กระบี่ "ใต้เท้าเซี่ยคงลืมไปว่า ศพบนเตียงนี้ไม่ได้สนใจว่ารองเท้าของข้าจะเปื้อนโคลนหรือเปื้อนเลือด และที่สำคัญ..." ฉู่เหยียนหยุดคำพูดไว้เพียงครู่ ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่เน้นย้ำน้ำหนักของคำพูด ก่อนจะเอื้อnต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เยียบเย็น "คนตายพูดความจริงเสมอ ต่างจากคนเป็นในจวนหลังนี้ที่มักเลือกพูดเฉพาะสิ่งที่พวกเขายอมให้ได้ยิน" เซี่ยจิ้นเหอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาพินิจพิเคราะห์ฉายชัดความสนใจที่ถูกปิดบังไว้ภายใต้หน้ากากความสุขุม เขาก้าวเข้าไปใกล้ร่างของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายอีกนิด ระยะห่างระหว่างเขากับฉู่เหยียนลดลงจนเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของบุรุษผู้ผ่านสมรภูมิการเมืองมาโชกโชนปะทะเข้ากับกลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่ติดตัวนาง "เจ้ากล้าหาญมาก ฉู่เหยียน... หรือควรเรียกว่า คุณหนูรองตระกูลฉู่ ผู้ที่สมควรจะใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ในตรอกซอยมืด แต่กลับเสนอหน้าเข้ามากลางดงพยัคฆ์เช่นนี้" เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงเราสองคนที่ได้ยิน ทว่าดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนางราวกับต้องการค้นหาความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่สวย ฉู่เหยียนไม่หลบสายตา รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของนางอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าข้าไม่กล้าหาญพอจะเผชิญหน้ากับความอยุติธรรม ตระกูลฉู่คงไม่เหลือแม้แต่ป้ายวิญญาณให้กราบไหว้... ว่าแต่ใต้เท้าเซี่ยเถอะ เรียกตัวข้ามาดึกดื่นป่านนี้ เพราะต้องการคำวินิจฉัยที่ ‘สะอาดสะอ้าน’ ตามคำสั่งของเสนาบดี หรือต้องการความจริงที่อาจทำให้หัวของใครบางคนหลุดจากบ่า?" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตึงเครียด ทั้งสองยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร อุดมการณ์ที่แตกต่างและการเมืองอันสกปรกเหวี่ยงพวกเขามาบรรจบกันในจุดที่อันตรายที่สุด ทว่าในความอันตรายนั้น กลับมีความดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ก่อตัวขึ้นในความเงียบ เซี่ยจิ้นเหอหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความระอาแกมเอ็นดู "เจ้ายังคงปากคอเราะร้ายและยึดมั่นในตรรกะบ้าๆ ของตนเองไม่เปลี่ยน... เชิญแม่นางฉู่ตามสบายเถอะ ข้าอยากรู้นักว่าใต้ผ้าแพรปักดิ้นทองนี้ จะมีความลับอะไรที่คนของจวนราชครูพยายามซ่อนไว้ภายใต้ข้ออ้างว่า ‘หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน’" ฉู่เหยียนไม่เสียเวลาต่อปากคำอีก นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างไร้วิญญาณของฮูหยินรองแห่งจวนราชครู นิ้วมือเรียวภายใต้ถุงมือหนังเริ่มปฏิบัติหน้าที่อย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ นางกดลงตามจุดชีพจรและแนวคอ ตรวจสอบรอยช้ำจางๆ ที่ถูกแต่งแต้มด้วยแป้งผัดหน้าหนาเตอะเพื่ออำพรางร่องรอย และในจังหวะที่นางใช้นิ้วมือแหวกชั้นผ้าบริเวณลำคอเพื่อดูรอยกดทับให้ชัดเจนขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาเพียงเสี้ยววินาทีที่หลุดรอดสายตาของแพทย์ชันสูตรผู้เยือกเย็น รอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวขนาดเล็กใต้กกหู... ไม่ใช่ร่องรอยจากการถูกรัดด้วยแพรแถบตามคำกล่าวอ้างของบ่าวรับใช้ แต่มันคือร่องรอยการฝังเข็มพิษจากสำนักลับที่ถูกกวาดล้างไปเมื่อสิบปีก่อน—สำนักเดียวกับที่เคยสังหารบิดาของนางอย่างไร้ความปรานี ฉู่เหยียนชะงักค้างไปชั่วขณะ ลลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเต้นระรัวด้วยความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้เนิ่นนาน ทว่าในเสี้ยววินาทีที่นางกำลังจะดึงเข็มเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ออกมาจากซอกกระดูกหลังหูของศพนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงโวยวายด้วยความตกใจก็ดังขึ้นจากนอกประตูเรือน "แย่แล้ว! ใต้เท้าเซี่ย! มีประกาศด่วนจากท้องพระโรง... องค์ชายสามเสด็จมาที่จวนราชครูด้วยพระองค์เอง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่หมากเกมนี้ไปพร้อมกับหมอกเหมยปลายฤดูนะคะ