ฟื้นขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือนไร้สาระ

รสคาวเลือดและกลิ่นอับชื้นของหินผาที่ถูกย้อมด้วยความตาย คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของเร็นให้ตื่นขึ้น ไม่ใช่เสียงระฆังเตือนภัย ไม่ใช่แสงแดดยามเช้าอันสดใส แต่เป็นความเจ็บปวดร้าวรานที่แผดเผาไปทั่วทุกเส้นประสาท ราวกับร่างกายนี้เพิ่งถูกรถบรรทุกสิบล้อชนซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระดูกซี่โครงด้านขวาหักผิดรูปทิ่มแทงเนื้อเยื่อจนลมหายใจทุกเฮือกเต็มไปด้วยลิ่มเลือดอุ่น ๆ ที่เอ่อล้นขึ้นมาจุกคอหอย “อึก…” เสียงครางต่ำเล็ดลอดผ่านริมฝีปากที่แห้งผากและแตก1ยับเยิน เร็นพยายามกะพริบตาเพื่อขับไล่คราบเลือดที่เกาะกรัง เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดูเหมือนจะระเหิดหายไปกับกองเลือดนองพื้นในดันเจี้ยนระดับ E มรณะแห่งนี้ นี่เขายังไม่ตายอย่างนั้นหรือ? ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบลง คือภาพของกิลด์มาสเตอร์หน้าเลือดผู้ผลักเขาลงมาเป็นเหยื่อล่อให้ฝูง ‘ก็อบลินคลั่ง’ รุมฉีกกระชาก เพื่อที่พวกมันจะได้อิ่มหนำสำราญและเปิดทางให้ทีมหลักหนีรอดออกไปได้อย่างปลอดภัย รอยยิ้มเย้ยหยันและแววตาไร้ความปรานีของคนเหล่านั้นยังคงฝังแน่นอยู่ในความรู้สึก สำหรับโลกที่ขับเคลื่อนด้วยพลังของ ‘ฮันเตอร์’ และดันเจี้ยน ชีวิตของคนไร้พลังอย่างฮันเตอร์แรงก์ F ก็เป็นได้แค่ผุยผง เป็นเครื่องมือใช้แล้วทิ้งไร้ค่า แต่ทว่า… โลกหลังความตาย หรืออาจจะกล่าวได้ว่า ‘โลกหลังความซวย’ กลับไม่ได้ต้อนรับเขาด้วยความว่างเปล่า *(ติ๊ง!)* เสียงใสราดรดลงกลางโสตประสาท ราวกับเสียงกริ่งเรียกคิวของร้านอาหารยามเร่งด่วน ทว่ามันกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะของเร็นโดยตรง ไม่ใช่เสียงจากภายนอก [ ตรวจพบชีพจรใกล้หยุดเต้นของโฮสต์… ] [ ทำการกระตุ้นระบบช่วยเหลือฉุกเฉินระดับจักรวาล… สำเร็จ ] [ ขอต้อนรับท่านเข้าสู่ ‘ระบบเมนูอาหารสะท้านภพ’ — โฮสต์: เร็น (แรงก์ F) ] เร็นขมวดคิ้วมุ่น แม้ความเจ็บปวดจะแล่นริ้วไปทั่วร่างจนแทบขาดใจ แต่สัญชาตญาณความนิ่งสงบของอดีตเชฟกระทะเหล็กมือหนึ่งผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวมานับทศวรรษยังคงทำงาน เขาไม่โวยวาย ไม่ตื่นตระหนก สมองส่วนหน้าเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็วและเป็นระบบ *ระบบเหรอ? เรื่องแบบนี้มันมีอยู่จริงสินะ… นึกว่ามีแค่ในนิยายเว็บโนเวลที่พวกเด็กฝึกงานในครัวชอบอ่านเสียอีก* เร็นคิดในใจอย่างเยือกเย็น ขณะกวาดสายตามองผ่านความมืดสลัวของผนังถ้ำ ตรงหน้าของเขา ปรากฏหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงสีทองเรืองรอง ลอยเด่นเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ตัวอักษรสีฟ้าครามเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ บ่งบอกถึงสถานะและฟังก์ชันต่าง ๆ ที่ดูชวนเหลือเชื่อ [ สเตตัสปัจจุบันของโฮสต์ ] - ชื่อ: เร็น - ฉายา: เหยื่อผู้เคราะห์ร้าย (ความเร็วในการฟื้นฟู -50%) - อาชีพดั้งเดิม: เชฟใหญ่ระดับตำนาน (ถูกผนึกชั่วคราว) - พลังชีวิต (HP): 3 / 100 (วิกฤตขั้นสุดยอด) - มานา (MP): 0 / 50 - สกิลติดตัว: [สัมผัสแห่งเชฟ (แรงก์ SSS)] - มองเห็นโครงสร้าง วัตถุดิบ และจุดอ่อนของสิ่งมีชีวิตและสสารทุกชนิดในจักรวาลผ่านมุมมองการทำอาหาร เร็นกวาดตามองตัวเลขเหล่านั้นด้วยแววตาพิจารณา HP เหลือแค่ 3 หน่วย แปลว่าเขาขยับตัวแรงอีกนิดเดียวก็คงได้ไปยมโลกเป็นรอบที่สองจริง ๆ แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาไม่ใช่ตัวเลขที่น่าสมเพชนั้น กลับเป็นชื่อสกิลติดตัวและหมวดหมู่เมนูอาหารที่เริ่มปลดล็อกทีละบรรทัดต่างหาก *[ ระบบภารกิจเริ่มต้น: เอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือมรณะ ]* *เงื่อนไข: ปรุงอาหารบำรุงกำลังจากวัตถุดิบภายในรัศมี 3 เมตร เพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายภายใน 10 นาที* *บทลงโทษหากล้มเหลว: ความตายอย่างถาวร* *รางวัล: ปลดล็อกสูตรอาหารลับ "ซุปกระดูกมังกรปฐพี", ฟื้นฟู HP 100%, และปลดล็อกร้านค้ามิติ* มุมปากช้ำ ๆ ของเร็นกระตุกขึ้นเล็กน้อย กลายสภาพเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่เปี่ยมด้วยความหมาย ความฉลาดรอบคอบและสัญชาตญาณนักสู้ที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีนิ่ง יםเริ่มเคลื่อนไหว บังคับให้คนใกล้ตายทำอาหารเนี่ยนะ? ช่างเป็นระบบที่ไร้สาระสิ้นดี… แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ช่างตรงใจอดีตเชฟผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อวัตถุดิบที่แย่ที่สุดในชีวิตการทำงานเสียจริง เร็นกัดฟันกรอด ข่มความเจ็บปวดที่แทรกซึมทุกอณูขุมขน พยุงร่างอันสะบักสะบอมของตนเองให้คลานไปพิงผนังถ้ำชื้นแฉะ สายตาดั่งเหยี่ยวของเชฟกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางซากปรักหักพังและคราบเลือดของอสูร ก็อบลินเวทย์ระดับต่ำที่นอนตายเกลื่อน ในสายตาคนทั่วไป มันคือซากศพน่าขยะแขยงและเศษซากเครื่องในที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า แต่ในมุมมองของสกิล [สัมผัสแห่งเชฟ] ที่เพิ่งตื่นขึ้น… ทุกอย่างเปลี่ยนไป *โฮโลแกรมสีทองกะพริบถี่ พร้อมกับข้อความที่ปรากฏขึ้นเหนือซากศพของก็อบลิน* [ วัตถุดิบตรวจพบ: ต่อมพลังงานมานาบริสุทธิ์ของก็อบลินคลั่ง (เกรด C-) ] [ คุณสมบัติ: มีฤทธิ์ร้อนแรง ช่วยกระตุ้นการไหลเวียนโลหิตและซ่อมแซมเซลล์กล้ามเนื้อที่ฉีกขาด หากนำไปเคี่ยวด้วยไฟอ่อนร่วมกับสมุนไพรรากโสมเงา จะกลายเป็นยาบำรุงชั้นเลิศ ] เร็นหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาคมกริบสะท้อนแสงเรืองรองของหน้าต่างระบบ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบมีดสั้นเล่มกุดขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว ในเมื่อโลกใบนี้มันโหดร้ายและเห็นชีวิตฮันเตอร์แรงก์ F เป็นแค่เบี้ยล่าง… เขาก็จะใช้ "ห้องครัวชั่วคราว" แห่งนี้แหละ ในการพลิกกระดานเกมทั้งหมดด้วยฝ่ามือของตนเอง *(ติ๊ง!)* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่ปรากฏเด่นชัดอยู่มุมขวาบนของลานสายตา [ เวลาในภารกิจเหลือ: 08 นาที 45วินาที ] เร็นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เป็นครั้งแรกที่ความรู้สึกมีชีวิตชีวาไหลเวียนกลับมาสู่ร่างที่ใกล้แตกสลาย เขายันกายลุกขึ้นยืนด้วยขาที่สั่นเทา ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความมั่น and แฝงไปด้วยความน่ากลัวอย่างประหลาด ทว่า ในวินาทีที่เร็นกำลังจะลงมือผ่าตัดแยိုက်ชิ้นส่วนวัตถุดิบชิ้นแรกตามตำราของระบบนั้นเอง… *ครืนนน—!* พื้นถ้ำเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนหินงอกหินย้อยร่วงหล่นกราวรูด เสียงคำรามต่ำทุศลึกที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวดังมาจากส่วนลึกที่สุดของอุโมงค์มืดมิด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่แค่ก้าวเดียวก็ทำให้แผ่นดินไหวสะเทือนกำลังพุ่งตรงมายังจุดที่เขายืนอยู่ และไม่ใช่แค่เร็นคนเดียวที่รับรู้ถึงมัน… เงาร่างบอบบางในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทที่โชกไปด้วยเลือด สภาพสะินทรมไม่แพ้กัน พุ่งกระเด็นทะลุลานหินเข้ามาอย่างไร้ทิศทาง ก่อนจะกระแทกเข้ากับผนังถ้ำฝั่งตรงข้ามอย่างแรงจนกระอักเลือดคำโตออกมาสด ๆ ดวงตากลมโตคู่สวยที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและทิฐิ เงยขึ้นสบตากับเร็นเข้าอย่างจัง ฮันเตอร์สาวสายเวทมนตร์ธาตุไฟ ‘รินะ’ — ยอดฝีมือผู้เคยหยิ่งทะนงในพลังของตนเอง บัดนี้กลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะร่ายเวทมนตร์ ปลายไม้เท้าเวทหักสะบั้น และเหนือสิ่งอื่นใด… เบื้องหลังร่างของเธอกำลังถูกเงาสีดำขนาดมหึมาของ ‘ราชามังกรดิน’ ดันเจี้ยนลับระดับ S ที่ไม่ควรปรากฏตัวในชั้นนี้ ค่อย ๆ ก้าวลอดอุโมงค์ออกมาด้วยนัยน์ตาสสีแดงฉานกระหายเลือด! หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมาตัดหน้าเร็นโดยไม่ต้องรอให้เขาตั้งตัว พร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นทะลุโสตประสาท [ ⚠️ คำเตือนระดับวิกฤตสูงสุด! ] [ บอสลับดันเจี้ยน: ราชามังกรดินปฐพี (แรงก์ S) ปรากฏตัวก่อนกำหนด เนื่องจากความผิดพลาดของระบบมิติ ] [ เงื่อนไขการรอดชีวิตถูกยกเลิก… เปลี่ยนเป็น: ‘ถวายหัวใจของท่านให้แก่ผู้กล้าเบื้องหน้า หรือจัดเตรียมอาหารมื้อสุดท้ายก่อนตาย’ ] เร็นมองหน้าหญิงสาวที่กำลังสิ้นหวัง สลับกับสัตว์ประหลาดมหึมาที่กำลังอ้าปากเตรียมพ่นเปลวเพลิงสีครามแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล มุมปากที่เปื้อนเลือดของเขาคลี่ยิ้มกว้างขึ้นอย่างเยือกเย็น… เป็นรอยยิ้มของเชฟผู้พบวัตถุดิบชิ้นใหญ่ที่สุดในชีวิต ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ! พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน