ร่วมมือหรือล่มสลาย

"ถ้าแผนนี้พลาด เราจะไม่แค่สูญเสียแกลเลอรี แต่เราจะสูญเสียทุกร่องรอยของตัวตนในระบบอัลกอริทึมแห่งนี้ไปตลอดกาลค่ะคุณธาม" น้ำเสียงของรินรดาเรียบสนิท ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยยามที่เธอมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมม่วง ซึ่งกำลังกะพริบเตือนด้วยรหัสสีแดงฉาน ข้อมูลดิบจำนวนมหาศาลจากผลงานศิลปะชิ้นเอกนับร้อยชิ้นกำลังถูกดึงเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์กลางของวีร่าอย่างบ้าคลั่ง หากปล่อยให้กระบวนการประเมินผลเชิงพาณิชย์เสร็จสมบูรณ์ อัตลักษณ์ทางจิตวิญญาณที่เธอใช้เวลาค่อนชีวิตถ่ายทอดออกมาจะถูกลดทอนเหลือเพียงชุดตัวเลขความคุ้มค่าทางการลงทุน ธามไม่ได้ตอบทันที ชายหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปที่มักจะดูเนี้ยบไร้ที่ติ บัดนี้เนกไทถูกคลายออกเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมสัน ดวงตาคู่คมหลังเลนส์แว่นกวาดมองโค้ดคำสั่งนับพันบรรทัดที่วิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนคีย์บอร์ดเสมือนเป็นจังหวะที่แม่นยำราauf metronome ในฐานะนักวิเคราะห์ข้อมูลผู้ยึดมั่นในตรรกะ เขารู้ดีว่าความเสี่ยงของแผนการครั้งนี้อยู่ที่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เต็ม แต่วิถีทางเลือกอื่นมีเพียงความตายทางนามธรรมที่เขาไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้น "ผมคำนวณความน่าจะเป็นไว้หมดแล้วครับ... เอ่อ ดิฉันหมายถึง ดิฉันคำนวณไว้หมดแล้วค่ะ" ธามเผลอหลุดสรรพนามชายออกมาด้วยความคุ้นชิน ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติเมื่อเห็นสายตาคาดโทษเล็กๆ จากหญิงสาว "เราจะใช้ช่องโหว่ของอัลกอริทึมการคัดกรองที่วีร่าตั้งค่าไว้ ความไร้ระเบียบและอารมณ์ดิบในภาพวาด Abstract ของคุณรินรดา คือจุดบอดที่ระบบตรรกะของเธอประมวลผลไม่ได้ หากเราป้อนข้อมูลดิบเข้าสู่แกนกลางพร้อมกันในจังหวะที่ระบบรีเซ็ตตอนเที่ยงคืนตรง มันจะเกิดสภาวะโอเวอร์โหลด และนั่นคือโอกาสเดียวที่เราจะแทรกแซงโค้ดได้ค่ะ" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก and กลิ่นอายของสีน้ำมันและผืนผ้าใบผสมผสานกับกลิ่นโอโซนจางๆ จากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในห้องทำงานคับแคบ เธอหันไปมองพู่กันในมือ—เครื่องมือที่เธอใช้ระบายความรู้สึกนึกคิดทั้งหมดลงไป มันไม่ใช่แค่เครื่องมือทำมาหากิน แต่มันคือลมหายใจของเธอ "ถ้าอย่างนั้น... เรามาเริ่มเดิมพันครั้งนี้กันเถอะค่ะ" นาฬิกาดิจิทัลบนมุมจอแสดงเวลา 23:59:40 น. บรรยากาศภายในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำของคนทั้งคู่ ธามยื่นมือมาประสานเข้ากับมือเรียวที่เปื้อนคราบสีของรินรดา ความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของเขาตัดกับความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเธอ เป็นสัมผัสที่แปลกประหลาดแต่มั่นคงท่ามกลางความโกลาหล 23:59:55 น. "สาม... สอง... หนึ่ง... เริ่ม!" ธามกดปุ่ม Enter พร้อมกับที่รินรดาตวัดพู่กันดิจิทัลเฮือกสุดท้ายลงบนแท็บเล็ตเพื่อส่งคลื่นอารมณ์ออกไปพร้อมกับชุดข้อมูล ทันใดนั้น หน้าจอหลักทั้งหมดก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงไซเรนเตือนภัยดังลั่นสะท้อนก้องไปทั่วโครงข่ายระบบ ข้อมูลพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดจนกราฟแทบจะระเบิด แสงไฟกะพริบถี่กระชั้นราวกับสัญญาณชีพของผู้ป่วยวิกฤต รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ศิลปะและตรรกะ ปัญญาและอารมณ์ กำลังหลอมรวมและเข้าปะทะกันอย่างรุนแรงในมิติข้อมูล "ระบบกำลังต้านทาน... โค้ดสำรองของวีร่ากำลังทำงานสวนกลับ!" ธามตะโกนแข่งกับเสียงแจ้งเตือนที่หนาหู สีหน้าของเขาซีดเผือกเมื่อตัวเลขความเสถียรลดฮวบลงเหลือเพียงเลขหลักเดียว "เธอรู้ทัน... วีร่าดักรอเราอยู่ที่พอร์ตเชื่อมต่อหลัก!" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ขณะที่เงามืดบนหน้าจอเริ่มก่อตัวเป็นร่างอวตารของวีร่า ภัณฑารักษ์สาวปรากฏกายขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหนือกว่า *“คิดจะใช้ความไร้ระเบียบมาโค่นล้มระบบระเบียบอย่างงั้นเหรอ ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลาเสียจริง รินรดา... ทุกอย่างภายใต้โดเมนนี้จะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของฉันเท่านั้น!”* เสียงของวีร่าก้องกังวาน บีบอัดพื้นที่อากาศจนแทบหายใจไม่ออก ธามพยายามพิมพ์รหัสป้องกันขั้นสุดท้ายเพื่อยื้อเวลา แต่ปลายนิ้วกลับสั่นเทาเมื่อระบบหลักแจ้งเตือนการล็อกอินจากผู้ดูแลระบบระดับสูงที่พวกเขาคาดไม่ถึง—ไม่ใช่แค่วีร่า แต่มีบุคคลที่สามกำลังเข้าแทรกแซงจากภายนอกโดเมนนี้ หน้าจอทั้งหมดดับวูบลงในเสี้ยววินาที เหลือเพียงข้อความสีขาวโพลนพาดผ่านความมืดมิด *[ ตรวจพบการเข้าถึงโดยบุคคลนิรนาม: รหัสผ่านระดับ SSS - ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น, ผู้สร้างระบบตัวจริง ]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ดาริกาส่องแสง" ในตอนนี้และทุกๆ ตอนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!