รันเวย์สีเลือด

ส้นสูงส้นเข็มความสูงสี่นิ้วกระแทกพื้นคอนกรีตของหลังเวทีด้วยจังหวะที่เด็ดขาดและดุดัน ราวกับต้องการประกาศให้คนทั้งฮอลล์รู้ว่า 'เรนิน' ผู้นี้ไม่ได้มาเพื่อพ่ายแพ้ให้กับความคาดหวังบ้าบอของใครหน้าไหนทั้งสิ้น กลิ่นอายของสเปรย์จัดแต่งทรงผม ฮีตเตอร์ และกลิ่นเหงื่อเจือจางจากนางแบบนับชีวิตที่กำลังวิ่งวุ่นเปลี่ยนชุดอลหม่านไม่ได้ทำให้ดีไซเนอร์สาววัยยี่สิบปลายๆ อย่างเธอรู้สึกไขว้เขวแม้แต่น้อย มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทกำลังจัดระเบียบปกเสื้อโค้ทผ้าทวีตตัวสุดท้ายบนร่างของนางแบบอินเตอร์ด้วยความพิถีพิถัน ทุกฝีเข็มและรอยยับต้องสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ และทรงพลัง เพราะนี่คือคอลเลกชันกอบกู้ชื่อเสียงที่เธอเดิมพันด้วยศักดิ์ศรีทั้งชีวิต "อีกสองนาทีโชว์เริ่มค่ะคุณเรนิน เช็คความเรียบร้อยด้วยนะคะ" เสียงทีมงานหลังเวทีตะโกนแทรกเสียงดนตรีบีทหนักหน่วงที่ดังเล็ดลอดมาจากฟากหน้าฮอลล์ เรนินพยักหน้ารับสั้นๆ โดยไม่แม้แต่จะชายตามอง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตางอนงามกวาดมองผลงานชิ้นเอกของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้นผสมความกดดันที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นใต้น้ำ ปมความล้มเหลวจากปีก่อนยังคงกรีดลึกอยู่ในความทรงจำ ภาพของเสื้อผ้าที่ดีไซน์พังไม่เป็นท่าบนรันเวย์ระดับประเทศยังคงตามหลอน แต่วันนี้... เธอจะลบมันด้วยมือของเธอเอง ทว่า ก่อนที่ก้าวแรกของการเดินออกสู่แสงไฟสปอตไลท์จะเริ่มต้นขึ้น ร่างระหงของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน พิชชา... บรรณาธิการนิตยสารแฟชั่น *Vogue Luxe* ปรากฏตัวในชุดสูทสีขาวเข้ารูปที่ตัดเย็บอย่างไร้ที่ติ รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้มีความเย้ยหยันเคลือบอยู่บางเบาจนน่าหมั่นไส้ หล่อนกอดอกมองเรนินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายประเมินค่า ราวกับเธอกำลังยืนมองสินค้าลดราคาในซูเปอร์มาร์เก็ต "หวังว่าคอลเลกชันนี้จะไม่พังคามือเธอเหมือนปีที่แล้วนะคะคุณเรนิน" พิชชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าบาดลึกทุกคำพูด "ทางนิตยสารของเราอุตส่าห์ให้พื้นที่หน้าฟรอนต์เพจ... อย่าทำให้เราต้องเสียดายกระดาษพิมพ์เลยค่ะ" เรนินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เธอขยับเข้าไปประชิดตัวร่างสูงโปร่งของบรรณาธิการสาวรุ่นพี่ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันจากตัวพิชชาลอยแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณนักสู้ในตัวเรนินให้ลุกโชนขึ้นมาทันที "ถ้าสายตาของคุณมันว่างมากจนเอาแต่จับผิดฉัน ทำไมไม่เอาเวลาไปตรวจดูยอดขายของนิตยสารตัวเองที่กำลังดิ่งเหวปีนี้ดล่ะคะ คุณพิชชา" เรนินกระซิบด้วยน้ำเสียงกระด้างและเย้ายวนในคลาสเดียวกัน ปลายเล็บที่ทาเจลสีเข้มแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายอย่างถือดี "ผลงานของฉันบนรันเวย์คืนนี้ จะทำให้คุณต้องกลืนน้ำลายตัวเองแทบไม่ทันเลยล่ะค่ะ" พิชชาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสีอ่อนไหววับขึ้นด้วยความท้าทาย หล่อนไม่ถอยหนี แถมยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เคมีประหลาดบางอย่างพวยพุ่งขึ้นกลางอากาศร้อนระอุ ร้อนเสียจนเรนินต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง "ปากเก่งแบบนี้... ฉันชักอยากจะเห็นตอนที่ชุดพวกนี้ถูกลากลงมาเหยียบย่ำบนพื้นเสียแล้วสิคะ" พิชชาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินเลี่ยงไปยังที่นั่งโซน VIP แถวหน้าสุดปล่อยให้เรนินยืนกำมือแน่นด้วยความเคืองแค้นและหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ *ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้เกิดมาเพื่อกวนประสาทเธอโดยเฉพาะหรือไงกัน!* เรนินสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไปในพริบตา เมื่อสัญญาณไฟฉุกเฉินหลังเวทีดับลงพร้อมกับเสียงดนตรีออร์เคสตราผสมอิเล็กทรอนิกส์ดังกระหึ่มขึ้น รันเวย์สีขาวบริสุทธิ์ทอดยาวท่ามกลางแสงไฟนีออนสีแดงก่ำสาดส่อง นางแบบคนแรกก้าวออกไปตามจังหวะ เสียงชัตเตอร์รัวเป็นพายุจากฝั่งฟรอนต์โรว์และสื่อมวลชนนับร้อยชีวิตดังระงม ความสำเร็จ... กลิ่นอายของมันอยู่ใกล้แค่เอื้อม เรนินยืนมองความงดงามของเสื้อผ้าที่เธอออกแบบผ่านจอมอนิเตอร์หลังเวที หัวใจที่เคยหวาดกลัวกลับมาพองโตและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ คอลเลกชัน *'Blood Moon'* ของเธอกำลังสะกดคนทั้งฮอลล์ให้อยู่ในภวังค์ ทว่า ความเงียบงันชั่วพริบตากลับเข้าปกคลุมฮอลล์ เมื่อนางแบบคนสุดท้ายในชุดเดรสยาวสีแดงสดปักเลื่อมระยิบระยับก้าวเดินมาถึงกึ่งกลางรันเวย์ ร่างนั้นชะงักกึก สีหน้าของนางแบบบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาเบิกกว้างราวกับมองเห็นปีศาจ ก่อนที่ร่างเพรียวระหงนั้นจะทรุดฮวบลงกับพื้นสีขาวสะอาดตา เสียงฮือฮาดังขึ้นจากผู้ชมในฟรอนต์โรว์ เรนินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง นึกว่านี่คือความผิดพลาดของนางแบบในการทรงตัว แต่แล้ว... กลิ่นคาวสนิมเหล็กเข้มข้นก็ลอยฟุ้งทะลุกำแพงเสียงดนตรีเข้ามาแตะจมูก ของเหลวสีแดงฉานเริ่มไหลรินออกจากชายกระโปรงสีแดงสดของชุดเดรส นองแผ่ขยายเป็นวงกว้างตัดกับสีขาวบริสุทธิ์ของรันเวย์ กลายเป็นภาพวาดสีน้ำมันอุจาดตาที่น่าสยดสยอง "กรี๊ดดดดดดดด!" เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระเบิดขึ้นจากผู้ชมแถวหน้า เรนินพุ่งพรวดออกไปจากหลังเวทีทันที ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพของนางแบบสาวที่นอนแน่นิ่งจมกองเลือด ร่างกายของเธอถูกแทงเข้าที่กลางหลังด้วยวัตถุแหลมคม เลือดสีสดไหลทะลักออกมาไม่ขาดสายย้อมพื้นรันเวย์ให้กลายเป็นสีเลือดสมชื่อคอลเลกชัน ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงแตกตื่นของผู้คนที่วิ่งหนีตายกันอลหม่าน เรนินยืนแข็งค้างอยู่หน้าเวที ขาเรียวไร้เรี่ยวแรงจะก้าวเดิน ดวงตาจับจ้องไปที่ร่างไร้ลมหายใจสลับกับคราบเลือดบนมือของตัวเอง พรึบ! ไฟฉุกเฉินสีแดงสว่างวาบขึ้นทั่วฮอลล์ สาดส่องบรรยากาศให้กลายเป็นฉากฆาตกรรมสุดสะพรึง และในวินาทีที่ความตื่นตระหนกถึงขีดสุด มือเรียวเย็นเฉียบของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเรนินอย่างแรง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ทำให้เลือดในกายของดีไซเนอร์สาวเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ "ยินดีด้วยนะคะคุณเรนิน... ดูเหมือนว่ารันเวย์เปิดตัวของคุณคืนนี้ จะกลายเป็นรันเวย์ฆาตกรรมที่คนทั้งประเทศไม่มีวันลืมไปตลอดกาลแล้วล่ะค่ะ" เรนินหันขวับกลับไปมอง เจ้าของเสียงนั้นคือพิชชา... บรรณาธิการสาวที่เวลานี้ไม่ได้มีแววตาเย้ยหยันอีกต่อไป แต่กลับซ่อนประกายบางอย่างที่อันตรายและคาดเดาไม่ได้เอาไว้ ************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมก้าวเข้าสู่รันเวย์นองเลือดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!