ระบบล่มกับคนไม่เต็มใจ

"ถ้าภายในสามนาทีนี้ ระบบคลาวด์บ้า ๆ นี่ไม่กลับมาออนไลน์ ผมจะฟ้องแผนกคุณให้ล้มละลายคามือเลย คอยดู!" เสียงตวาดผ่านโทรศัพท์มือถือดังลั่นจนรินทร์ต้องดึงหน้าจอออกห่างจากใบหู นิ้วเรียวเคาะโต๊ะกระจกใสในร้านกาแฟสุดชิคด้วยจังหวะกวนประสาท ขณะที่ตากลมโตยังคงจดจ่ออยู่กับการถ่ายทอดสดเกมแนวเอาIชีวิตรอดบนจอแท็บเล็ต สำหรับ 'รินทร์' สตรีมเมอร์หนุ่มตัวแสบประจำแพลตฟอร์ม โลกนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการปั่นป่วนหัวใจคนดูและการเคลียร์เควสต์รายวันให้จบ... จนกระทั่งอีเมลประกาศิตจากบริษัทซอฟต์แวร์ยักษ์ใหญ่ส่งตรงถึงหน้าอินบ็อกซ์ พร้อมกับข้อความขู่แกมบังคับว่า *'ถ้าไม่อยากให้ช่องปลิวและบัญชีถูกอายัด กรุณามาที่ตึก A-Tech ทันที'* ตึกออฟฟิศที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบ ระเบียบจัด และมีโปรแกรมเมอร์หน้าตายที่เขาเคยมีเรื่องปะทะฝีปากกันในฟอรัมเกมเมื่อสัปดาห์ก่อนเป็นหัวหน้าโปรเจกต์ รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ปิดสตรีมชั่วคราว คว้าฮู้ดสีดำมาสวมทับเสื้อยืดลายกวน ๆ แล้วก้าวขาฉับ ๆ ออกจากร้านอย่างไม่เกรงกลัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น ... ภายในห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบห้าของอาคาร A-Tech บรรยากาศตึงเครียดเสียยิ่งกว่าห้องผ่าตัด หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดมหึมาแสดงกราฟสีแดงฉาน ระบบแบ็กเอนด์ของเกมตัวความหวังของบริษัทล่มสนิทอย่างไร้สาเหตุ ทีมงานนับสิบชีวิตนั่งหน้าซีดเผือด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทว่าจุดศูนย์กลางของห้องกลับไม่ใช่ความพังพะเยาตรงหน้า แต่เป็นร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่ยืนกอดอกนิ่งสนิท 'อาคิน' ใบหน้าคมสันราวกับรูปสลักของสถาปัตยกรรมกรีกกำลังบึ้งตึง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองโค้ดบนจอด้วยความหงุดหงิดระคนเยือกเย็นสันหลังวาบ เขารังเกียจความผิดพลาด ยิ่งเป็นความผิดพลาดที่เกิดจากความประมาท ยิ่งทำให้เส้นเลือดตรงขมับของโปรแกรมเมอร์หนุ่มเต้นตุบ ๆ "ยังแก้ไม่ได้อีกเหรอครับ หรือว่าสมองของพวกคุณถูกฟอร์แมตไปพร้อมกับเซิร์ฟเวอร์แล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราใบมีดเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่ากลัวจนไม่มีใครกล้าสบตา "คือว่า... ทีมเราพยายามแล้วครับคุณอาคิน แต่ระบบโครงสร้างชุดนี้มีความซับซ้อนเกินกว่าพวกเราจะ..." โปรแกรมเมอร์รุ่นน้องละล่ำละลักแก้ตัว "ความซับซ้อนไม่ใช่ข้ออ้างของความไร้ประสิทธิภาพ" อาคินตัดบทเสียงเรียบ แววตาดุจัดฉายแววคุกกรุ่น "ถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ยังกู้คืนไม่ได้ เตรียมตัวเขียนใบลาออกพร้อมกันทั้งทีมได้เลย" แกร๊ก! เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างโปร่งของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสบาย ๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าฮู้ด อีกข้างถือแก้วชานมไข่มุกเจาะหลอดดูดเสียงดังจวบจวบ "โหมโรงซะยิ่งใหญ่เลยนะครับคุณโปรแกรมเมอร์มือหนึ่ง นึกว่ากำลังประชุมวางแผนถล่มโลกซะอีก" เสียงกวนประสาทที่คุ้นหูดังขึ้นทำให้อาคินขมวดคิ้วมุ่นทันที เขากวาดสายตาคมกริบมองผู้มาใหม่ รินทร์ยักคิ้วให้กวน ๆ ส่งยิ้มยียวนที่ทำให้อาชีพโปรแกรมเมอร์ระเบียบจัดอยากจะกระชากคอเสื้อคนมาเขย่าแรง ๆ สักทีสองที "นายมาสายไปเจ็ดนาที สตรีมเมอร์รินทร์" อาคินก้าวเท้าเดินเข้าหาช้า ๆ ความสูงไล่เลี่ยกันทำให้ทั้งคู่ต้องยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด "และคนที่คุณกำลังกวนประสาทใส่ตอนนี้ กำลังถือชะตากรรมช่องสตรีมของคุณไว้ในมือ" รินทร์ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปาก ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมสะอาด ๆ เจือกลิ่นชาเขียวจากตัวอาคินลอยเข้าจมูก "ชะตากรรมช่องผมเหรอครับ? หึ... ผมว่าชะตากรรมของโปรเจกต์นี้ต่างหาก ที่กำลังต้องการคนช่วยกู้หน้าจากความพังพะเยา" รินทร์พูดพลางวางแก้วชานมลงบนโต๊ะทำงานใกล้ตัว เสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ แฝงความท้าทาย "ไม่งั้นคุณคงไม่ร้อนรนจนต้องใช้วิธีสกปรกขู่ล็อกอินผมหรอกจริงไหมครับ?" อาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุคมเข้มจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอด ๆ อย่างนึกหมั่นไส้ คนอะไรทั้งปากดีและน่าหยิกให้ช้ำในเวลาเดียวกัน "ปากเก่งนักนะ..." อาคินโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของคนตัวแสบ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังรู้สึกวูบวาบแปลก ๆ "ถ้าเก่งจริงอย่างที่ปากว่า ก็ช่วยแก้บั๊กบรรทัดที่สี่ร้อยสิบสองให้ผมดูหน่อยสิครับ เซียนเกมเมอร์" รินทร์ชะงักไปนิดเมื่อลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ แต่ความหยิ่งทะนงทำให้เขาต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตสบตาคมกริบอย่างไม่ยอมแพ้ "ได้สิครับ... แต่ถ้าผมแก้ได้ คุณต้องยอมทำตามเงื่อนไขของผมหนึ่งข้อ" อาคินหรี่ตามองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าหวาน ท่าทางมั่นอกมั่นใจนั้นช่างน่าตีให้ตายนัก แต่แปลก... ที่หัวใจเจ้ากรรมกลับกระตุกวูบอย่างไม่ควรจะเป็น "เงื่อนไขอะไร?" อาคินเอ่ยถามเสียงเข้ม พยายามรักษามาดโปรแกรมเมอร์ผู้เยือกเย็นไว้สุดฤทธิ์ รินทร์ยกยิ้มร้าย ขยับเข้าไปกระซิบตอบเบา ๆ จนริมฝีปากเกือบเฉียดใบหูของอีกฝ่าย "เลิกทำหน้าเป็นยักษ์กินตับ แล้วสยบยอมเป็นลูกน้องผมในเกมสัปดาห์นี้ซะดี ๆ... คุณชายโปรแกรมเมอร์" บรรยากาศในห้องประชุมพลันเงียบกริบลงถนัดตา ไอความร้อนจากการปะทะคารมแผ่ซ่านจนคนรอบข้างไม่กล้าหายใจ อาคินชะงักค้างไปกับข้อเสนอที่ไร้สาระสิ้นดี ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากปฏิเสธและตอกกลับ รินทร์ก็เอื้อมมือเรียวไปดึงแว่นสายตาออกจากใบหน้าคมคายของอาคินหน้าตาเฉย! ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อไร้กรอบแว่นบัง อาคินในตอนนี้ดูอันตรายและดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด ยิ่งระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว รินทร์ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย "นาย..." อาคินครางเสียงพร่าในลำคอ มือหนายื่นออกไปรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ถอยหนี ดวงตาคมกริบที่ไร้แว่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของคนแสบอย่างมีความหมาย "คืนแว่นให้ผมซะ... ก่อนที่ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีที่โปรแกรมเมอร์อย่างคุณไม่เคยเรียนในตำรา"