เกิดใหม่ในร่างคนถังแตก

"เซ็นใบลาออกซะ หรือจะให้ฉันไล่เธอออกด้วยความอับอายขายขี้หน้ามากกว่านี้... เรย์?" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของธันวา ประมุขหนุ่มแห่งแผนกการลงทุนของบริษัทข้ามชาติชื่อดัง ดังบาดลึกก้องอยู่ในห้องทำงานหรูหราอุณหภูมิความเย็นสิบแปดองศาเซลเซียส บนโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพงระยับ มีซองเอกสารสีน้ำตาลที่บรรจุข้อเสนอการเลิกจ้างแบบไร้เยื่อใยวางอยู่ ดวงตาของธันวาคมกริบราวกับพญาอินทรีที่มองเหยื่อผู้บาดเจ็บนอนรอความตาย รอยยิ้มมุมปากของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองของทายาทมหาเศรษฐีผู้กุมความได้เปรียบในทุกๆ ด้านของเกมชีวิตนี้ เรย์ยืนนิ่งสงบ ความเย็นยะเยือกไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศ แต่มาจากความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งไหลทะลักเข้ามาในห้วงสมอง ความทรงจำของมหาจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่แห่งดินแดนดาราจักรไกลโพ้น ผสานเข้ากับร่างของชายหนุ่มวัยเบญจเพสผู้ไร้หนทางสู้ในโลกยุคปัจจุบัน ดวงตาที่เคยคมปลาบดุดันของจอมเวทพันปี กวาดตามองกระดาษแผ่นนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นสบตาธันวาด้วยความว่างเปล่าที่ล้ำลึกจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวของเรย์เปลี่ยนไปชั่วขณะ แรงกดดันมหาศาลที่ถูกสะกดไว้ภายใต้รูปลักษณ์ของมนุษย์เงินเดือนธรรมดา ทำเอาธันวาถึงกับผะเผงถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "มองหน้าฉันแบบนั้นหมายความว่ายังไงไอ้ขยะ?" ธันวาแผדเสียงกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก "คิดว่าเก่งนักรึไง? ผลงานไตรมาสล่าสุดของแกมันติดลบ บริษัทเราไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์แบบแกหรอก! อ้อ... เกือบลืมไป อีกไม่นานแฟนสาวแสนสวยของแก ที่ทนลำบากเช่าห้องรูหนูอยู่กับแกมาสองปี ก็คงจะทนความยากจนไม่ไหวแล้วซบลงบนอกฉันคนนี้อยู่ดีแหละนะ ฮ่าๆๆๆ!" คำพูดถากถางนั้นพุ่งเป้าไปที่ "ลินิน" หญิงสาวคนรักผู้เป็นดั่งดวงใจของเรย์ในร่างนี้ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมฉายภาพความอดอยาก ความเหน็ดเหนื่อย และหยาดน้ำตาของลินินที่ยอมทิ้งอนาคตอันสดใสมาเคียงข้างผู้ชายถังแตกอย่างเขา แต่วันนี้... มันกำลังถูกนำมาเหยียบย่ำด้วยความสนุกปากของเศษสวะสังคม เรย์ไม่ได้โกรธเกรี้ยวตะโกนโวยวายตามสัญชาตญาณของมนุษย์ทั่วไป มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความเย็นชาของจอมเวทผู้ควบคุมกฎเกณฑ์แห่งจักรวาล "แกหัวเราะอะไรวะ?" ธันวาขมวดคิ้วแน่น รู้สึกหงุดหงิดที่เหยื่อตรงหน้าไม่ยอมร้องไห้คร่ำครวญตามบทบาทที่เขาเขียนไว้ เรย์เอื้อมมือไปหยิบปากกาบนโต๊ะ ช้าๆ ทว่ามั่นคง เขาก้มลงจรดปลายปากกาลงบนกระดาษใบลาออกด้วยลายมือที่ทรงพลังและงดงามราวกับอักขระเวทโบราณ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองข้อความในนั้นแม้แต่น้อย "ฉันเซ็นให้แล้วนะ... ธันวา" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขามจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "จำคำพูดของแกในวันนี้ให้ดี เพราะอีกไม่นาน... ฉันจะทำให้ตระกูลของแกต้องคุกเข่าลงแทบเท้าเพื่อขอเศษเงินจากฉัน" "ฮхаха! ฝันกลางวันอยู่หรือไงวะไอ้ถังแตก! แค่ค่าเช่าห้องเดือนนี้แกยังจะไม่มีปจ่ายเลยมั้ง!" ธันวาร้องลั่นด้วยความขบขันอย่างหนักหน่วง พร้อมกับปัดซซองเอกสารกระเด็นตกลงแทบเท้าของเรย์ "ไสหัวไปซะ! อย่ามาขวางหูขวางตาฉันอีก!" เรย์ก้มลงเก็บซองเอกสารขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ ด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชันย์ผู้ตรวจเยี่ยมดินแดนรกร้าง เขาหันหลังเดินออกจากห้องทำงานนั้นโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย บรรยากาศภายนอกบริษัทตึกระฟ้าใจกลางมหานครเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ผู้คนเดินสวนกันไปมาด้วยความเร่งรีบ ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มถูกปกคลุมด้วยเมฆฝนสีเทาทึบ ลมหนาวพัดโชยปะทะใบหน้าของเรย์ แต่เขากลับรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด มันคือพลังเวทมนตร์โบราณที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลยาวนาน พร้อมกับเสียงลึกลับที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา [ติ๊ง! ตรวจพบจิตวิญญาณแห่งมหาจอมเวทผู้ทรงอำนาจ เงื่อนไขการปลุกระบบสำเร็จ...] [ระบบเปย์ล้างผลาญ (Pluripotent Wealth System) ทำการเชื่อมต่อเรียบร้อย...] [ยินดีด้วยครับ ท่านได้รับสิทธิ์การใช้วงเงินสดไม่จำกัด (Unlimited Black Card) เป็นรางวัลเริ่มต้น ขอบเขตอำนาจ: ใช้จ่ายเงินเพื่อซื้อความสะใจและกวาดล้างขวากหนามทั้งหมดในโลกใบนี้!] [ยอดเงินในบัญชีปัจจุบัน: 1,000,000,000 บาท (โอนเข้าบัญชีธนาคารส่วนตัวของท่านแล้ว)] เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นรัวติดต่อกันหลายครั้ง เรย์หยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากธนาคารชั้นนำระดับโลก แจ้งยอดเงินฝากเข้าบัญชีออมทรัพย์จำนวนหนึ่งพันล้านบาทถ้วน พร้อมกับสัญลักษณ์บัตรเครดิตสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นแบบเรียลไทม์บนหน้าจอ เรย์มองตัวเลขเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย สำหรับเขา เงินทองไม่ใช่เป้าหมาย แต่มันคือ "สื่อกลาง" ในการร่ายเวทมนตร์แห่งความพินาศที่จะส่งไปยังพวกที่เคยเหยียบย่ำเขาและภรรยา เขารีบเร่งฝีเท้าเดินทางกลับไปยังห้องพักราคาถูกย่านชานเมือง หอพักเก่าๆ ที่มีเสียงท่อประปารั่วและกลิ่นอับชื้น ลินินคงจะรอเขาอยู่ด้วยความกังวลใจ เพราะเธอไม่เคยรู้เลยว่าสามีของเธอเพิ่งถูกไล่ออกจากงานอย่างไร้ความเป็นธรรม เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องพัก เรย์ได้ยินเสียงสะอื้นไห้อันแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากด้านใน พร้อมกับเสียงพูดคุยของคนแปลกหน้า "ลินิน... เธอยังจะดันทุรังอยู่กับไอ้ขยะนั่นไปทำไม? ดูสภาพห้องนี่สิ มันกัดก้อนเกลือกินกันมาพอนะ ยอมรับข้อเสนอของฉันเถอะ แล้วเธอจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ รถหรู คอนโดใจกลางเมือง และเงินเดือนหลักแสน!" เสียงของชายอีกคนดังแทรกขึ้นมา ซึ่งเรย์จำได้แม่นยำว่าเป็นเสียงของ "กร" เพื่อนร่วมงานจอมเลียแข้งเลียขาของธันวา ที่ถูกส่งมาเป็นนกต่อ เรย์ผลักประตูห้องไม้เก่าๆ ให้เปิดออกกว้างโดยไม่เคาะ เสียงดัง "เอี๊ยด..." ทรรลทำลายบรรยากาศภายในห้องทันที ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือ ลินินกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนโซฟาเก่าๆ ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้ ผมเผ้ากระเซิงเล็กน้อย แต่นัยน์ตาคู่นั้นยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นคง เธอรีบหันขวับมามองตามเสียงเปิดประตู เมื่อเห็นว่าเป็นเรย์ ลินินก็รีบพุ่งเข้ามาสวมกอดเอวเขาแน่นทันที ใบหน้าซบลงกับอกเสื้อของเขาพร้อมกับสะอื้นฮัก "เรย์... คุณกลับมาแล้ว... ฮือ... คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" ลินินถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือเรียวบางกำเสื้อของเรย์ไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายลับไปจากชีวิต เรย์โอบกอดร่างอันสั่นเทาของภรรรยาสาวไว้ในอ้อมแขน ความอบอุ่นจากตัวเธอทำให้หัวใจที่เย็นชาของจอมเวทหนุ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ความรู้สึกคลั่งรักและปกป้องพวยพุ่งขึ้นมาจนแทบจะระเบิด มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของเธออย่างทะนุถนอม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่กรซึ่งยืนยิ้มเยาะอยู่มุมห้อง "ดีจังนะที่กลับมาพอดี..." กรแค่นหัวเราะ เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับโยนเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะกลางห้อง "ผัวเธอมันตกงานแล้วลินิน เซ็นใบหย่าแล้วไปกับฉันซะ หรือจะรอให้พวกเจ้าหนี้มาไล่ที่ในวันพรุ่งนี้ล่ะ?" เรย์ยังคงกอดลินินไว้แน่น เขาไม่ได้ปริปากด่าทอหรือแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย เขาก้มลงกระซิบข้างหูภรรยาสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดในชีวิต "ที่รัก... เชื่อใจผมไหม?" ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาเรย์ ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความหยาดเยิ้มของหยาดน้ำตา แต่เธอก็พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "ฉันเชื่อคุณ... เรย์ ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น..." เรย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดออก เขาก้าวเดินเข้าไปหากรทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลจนกรเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก "แก... แกจะทำอะไรวะ?" กรผถอยหลังจนสะดุดขอบโต๊ะ เรย์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น แล้วกดเปิดแอปพลิเคชันธนาคารพร้อมยื่นหน้าจอสีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์บัตรเครดิตระดับพรีเมียมไปตรงหน้ากร "แกบอกว่าฉันถังแตกใช่ไหม?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบ แต่ทรงพลังดั่งประกาศิตจากสวรรค์ "ก่อนจะออกจากห้องนี้... ฉันจะซื้อตึกทั้งตึกที่บริษัทของแกตั้งอยู่ แล้วไล่หัวหัวหน้าของแกออกไปพร้อมกับแกในเวลาเดียวกัน... ดีไหมล่ะกร?" กรเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง มองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่แสดงยอดเงินคงเหลือเจ็ดหลักแปดหลักพุ่งทะยานสู่หนึ่งพันล้านบาทถ้วน และวินาทีต่อมา เสียงโทรศัพท์มือถือของกรเองก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในห้วงเวลาแห่งความสะใจนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!