เงินตราคือความยุติธรรม

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของธันวาที่ดังสะท้อนก้องภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหรานั้น ราวกับเศษกระจกแหลมคมที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผู้คน แต่สำหรับเรย์แล้ว มันกลับเป็นเพียงเสียงหริ่งหรีดเรไรรบกาลเวลาที่น่ารำคาญเท่านั้น ดวงตาคมกริบของเรย์หรี่ลงเล็กน้อย สัญชาตญาณเวทมนตร์ในร่างยังคงส่งเสียงร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา และเบื้องหลังของเขา... อาจยิ่งใหญ่กว่าที่ระบบเคยประเมินไว้เสียอีก แต่ทว่าในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและผลประโยชน์ ยิ่งใหญ่มقแค่ไหน ก็ยิ่งมีป้ายราคาที่สูงลิ่วจนสามารถซื้อขาดได้เช่นกัน "แกคิดว่าเงินไม่กี่ร้อยล้านนั่นจะทำให้แกซื้อความศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลวรภัทรได้หรือไง ไอ้สวะเรย์!" ธันวาแผדเสียงกร้าว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นว่าเรย์ยังคงนิ่งเฉย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวดังเช่นที่เขาคาดหวังไว้ ลินินที่ยืนอยู่เคียงข้าง เม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวเล็กของเธอยังคงกุมมือหนาของเรย์ไว้มั่น สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือของสามีถ่ายทอดความมั่นคงมาสู่หัวใจที่เคยหวาดหวั่น เธอไม่สนใจว่าตระกูลวรภัทรจะทรงอิทธิพลเพียงใด ขอแค่มีเรย์อยู่ตรงนี้ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับพายุร้าย เธอก็ไม่หวั่นเกรงอีกต่อไปแล้ว เรย์ปรายตามองภรรยาสาวด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงชั่วพริบตา ความรักและความภักดีที่ลินินมอบให้ยามยากแค้น คือพลังเวทที่บริสุทธิ์ที่สุดในจักรวาลนี้ และผู้ชายที่ปล่อยให้ภรรยาต้องหลั่งน้ำตาเพราะความยากจนในอดีต สมควรได้รับการชดใช้... ด้วยการกวาดล้างรากเหง้าของคนที่เคยเหยียบย่ำให้สิ้นซาก "ความศักดิ์สิทธิ์งั้นหรือครับ?" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนกดดันให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงในพริบตา "สำหรับผมแล้ว บนโลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดที่ซื้อไม่ได้ หากราคาของมันยังต่ำกว่าวงเงินในบัญชีของผม" "สามหาว!" ผู้อาวุโสแห่งตระกูลวรภัทรที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานตบโต๊ะฉาดใหญ่ ลุกขึ้นชี้หน้าเรย์ด้วยความโมโห "แกเป็นแค่ไอ้หนุ่มก้นถุงแห้งที่เพิ่งพลิกฟื้นขึ้นมา จะเอาปัญญาที่ไหนมาพูดจาอวดดี!" เรย์ไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นปัดอากาศเบาๆ ราวกับกำลังปัดฝุ่นละออง หน้าจอสีฟ้าใสของระบบที่คนอื่นมองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า นิ้วเรียวยาวกดลงบนปุ่มคำสั่งสีดำสนิท—ปุ่มที่เชื่อมต่อกับตลาดหุ้น ทรัพย์สิน และเครือข่ายธุรกิจทั้งหมดของตระกูลวรภัทรในระดับมหภาค [ติ๊ง! ตรวจพบคำสั่งซื้อกิจการในเครือ 'วรภัทร โฮลดิ้ง' ทั้งหมด 100% ด้วยเงินสดแบบเบ็ดเสร็จ] [ระบบกำลังประมวลผลการโอนถ่ายกรรมสิทธิ์...] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ ท่ามกลางความเงียบงันที่เริ่มปกคลุมห้องจัดเลี้ยง ทุกสายตาต่างมองมาที่ชายหนุ่มด้วยความสงสัยระคนดูแคลน เพราะไม่มีใครเชื่อว่าเด็กหนุ่มบ้านนอกคนหนึ่งจะมีปัญญาทำลายเสาหลักของตระกูลใหญ่ได้ "ระบบ... ดำเนินการขั้นเด็ดขาด" เรย์กระซิบเบาๆ [อนุมัติยอดเงิน: 50,000,000,000 บาท (ห้าหมื่นล้านบาทถ้วน)] [การทำธุรกรรมเสร็จสิ้น สมบูรณ์แบบ 100%] ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงนับร้อยเครื่องภายในห้องจัดเลี้ยงก็ส่งเสียงแผดลั่นพร้อมเพรียงกัน ราวกับเสียงกonระดิ่งมรณะที่ประกาศการล่มสลาย ธันวาขมวดคิ้วแน่น หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดก่อนจะกดรับสาย ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา สีหน้าที่เคยหยิ่งยโสของเขาก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือด ราวกับกระดาษไร้สีเลือด "วะ... ว่ายังไงนะ! หุ้นร่วงหมดฟลอร์เหรอ? แล้วใคร... ใครเป็นคนกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดไป!" เสียงของธันวาตื่นตระหนกจนสั่นเครือ เขาล้มฟุบลงไปกองกับพื้นเมื่อปลายสายแจ้งข่าวร้ายที่สุดในชีวิตว่า ตระกูลวรภัทรถูกเทคאוเวอร์กิจการทั้งหมดอย่างไร้ทางสู้แล้ว บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ผู้มีอิทธิพลหลายคนหน้าถอดสีเมื่อตระหนักได้ว่า อำนาจที่พวกเขากราบไหว้มาตลอดชีวิต ได้ถูกปัดกวาดทิ้งลงถังขยะด้วยปลายนิ้วของชายหนุ่มที่พวกເຂาเพิ่งจะดูถูกเหยียดหยามไปเมื่อครู่ เรย์ก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้าไปหาธันวาที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่แทบเท้า เงמוร่างสูงโปรดทาบทับลงบนตัวศัตรูคู่อาฆาต ราวกับเทพเจ้าแห่งความตายที่ลงมาพิพากษาบาป "จำไว้ให้ดีนะครับธันวา..." เรย์โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบถึงกระดูกดำ "เงินตราไม่ใช่แค่เครื่องมือในการซื้อขาย... แต่มันคือความยุติธรรมที่แท้จริงในโลกใบนี้" ธันวาเงยหน้าขึ้นมองเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นสะท้านจนควบคุมไม่ได้ เขาอ้าปากพะงาบๆ คล้ายอยากจะเอ่ยคำขอร้องชีวิต แต่ลำคอกลับตีบตันราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบเอาไว้ ทว่า ในวินาทีที่ความสะใจกำลังพุ่งถึงขีดสุด สายตาของเรย์ก็พลันเหลือบไปเห็นรอยยิ้มแปลกประหลาดที่มุมปากของธันวา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย... กลับกัน มันคือรอยยิ้มของผู้ที่กำลังรอเวลาให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักที่ใหญ่กว่า ครืนนน—! เสียงใบพัดขนาดมหาสารดังกระหึ่มสะเทือนเลื่อนลั่นจากท้องฟ้ายามค่ำคืนด้านนอก กระจกใสบานใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงสั่นพับๆ ก่อนจะแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงลมมหาศาลจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ที่บินมาจอดนิ่งสนิทอยู่กลางลานระเบียงดาดฟ้า ร่างของชายชราในชุดสูทสั่งตัดพิเศษผู้มีดวงตาดั่งพญาอินทรีย์ก้าวลงมาจากเครื่อง พร้อมกับกองกำลังคุ้มกันนับสิบคนที่ถืออาวุธครบมือ และบุคคลปริศนาผู้กุมอำนาจที่แท้จริงซึ่งเรย์ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะปรากฏตัวขึ้น ณ ที่แห่งนี้! ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ