ยินดีต้อนรับสู่โหมดสมรภูมิ

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งอวลอยู่ในโพรงจมูก มากเสียจนลีโอต้องนิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิด นี่ไม่ใช่กลิ่นหอมสะอาดของห้องแข่งทัวร์นาเมนต์ระดับโลก ไม่ใช่แสงไฟนีออนนีออนสีฟ้าจัดจ้าจากจอมอนิเตอร์สามมิติ และยิ่งไม่ใช่ความเงียบสงบในห้องนอนส่วนตัวของเขา... พื้นที่ใต้ร่างเขากำลังส่งไอเย็นยะเยือกผ่านแผ่นหินปูนเปียกชื้นขึ้นมา มันคือความจริงอันโหดร้ายที่แม้แต่โปรเพลเยอร์ผู้ครองถ้วยรางวัลมาแล้วทุกสถาบันอย่าง ‘เลโอเนล’ ก็ยังไม่อาจหลับตาปฏิเสธได้ “ฟื้นแล้วสินะคะ เจ้าขยะเปียก... นึกว่าจะต้องแบกศพนายกลับออกไปให้หมาป่าเงาแทะเล่นซะแล้ว” เสียงทุ้มห้าวแต่เจือความกังวลระคนโล่งอกดังขึ้นจากเบื้องบน ลีโอกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัว ภาพแรกที่ปรากฏในครรลองสายตาคือเรือนร่างสมส่วนในชุดเกราะหนังสีดำสนิท ขอบไหล่ประดับด้วยแผ่นเหล็กกล้าขึ้นสนิมเล็กน้อย เรือนผมสีน้ำตาลแดงรวบมัดเป็นหางม้าลวกๆ ปรกอยู่ข้างแก้มที่มีรอยเปื้อนฝุ่นดิน ดวงตากลมโตสีอำพันคู่นั้นกำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาตำหนิปนเอ็นดู—เซร่า ฮันเตอร์สาวสายแทงค์ระดับแรงก์ E ผู้นำพาเขาหลุดเข้ามาในซากปรักหักพังแห่งนี้ ลีโอไม่ตอบทันที นิ้วเรียวยาวที่คุ้นเคยกับการควบคุมการ์ดโฮโลแกรมขยับยุกยิกโดยสัญชาตญาณ เขายันกายลุกขึ้นช้าๆ สายตากวาดมองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว นี่คือ ‘ดันเจี้ยนซากศพโบราณ’ ดันเจี้ยนเริ่มต้นระดับ F ที่ขึ้นชื่อเรื่องความยากในการเอาชีวิตรอดสำหรับมือใหม่ ผนังหินแกรนิตสีดำสนิทมีคราบตะไคร่น้ำเกาะหนาแน่น แสงสว่างเดียวมาจากคบเพลิงเวทมนตร์ปลายทางเดินที่กะพริบสลัวใกล้จะดับเต็มที พื้นห้องโถงเต็มไปด้วยเศษกระดูกมนุษย์และซากมอนสเตอร์ระดับต่ำที่ส่งกลิ่นเน่าเหม็นโชยมาเป็นระยะ และที่สำคัญที่สุด... บนข้อมือขวาของเขา ปรากฏอักขระเรืองแสงสีฟ้าครามสลักลึกเข้าไปในผิวหนัง มันคือ ‘ระบบเด็คการ์ดพินาศ’ อินเทอร์เฟซนรกที่ดึงเขาก้าวเข้ามาสู่โลกใบนี้ พร้อมกับประโยคต้อนรับที่ยังคงก้องอยู่ในหัว *[ตรวจพบโฮสต์: เลโอเนล]* *[สถานะ: ผู้เล่นเกมการ์ดสายคอนโทรลผู้ไร้พลังเวทมนตร์พื้นฐาน]* *[คำเตือน: โลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยเด็คการ์ดแห่งโชคชะตา หากเด็คของคุณหมดลง... ความตายคือจุดสิ้นสุดเดียว]* “มองอะไรอยู่คะ หรือสติยังกลับมาไม่ครบถ้วนดี?” เซร่าเอ่ยถามพลางย่อตัวลงใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดคราบเลือดบริเวณขมับให้เขาอย่างเบามือ แม้ท่าทางจะดูห้าวหาญสมกับเป็นฮันเตอร์แนวหน้า แต่สัมผัสที่ปลายนิ้วนั้นกลับอ่อนโยนจนน่าประหลาด “บอกแล้วไงคะว่าอย่าเพิ่งฝืนลงดันเจี้ยนเดี่ยวในช่วงที่พลังมานาในตัวยังไม่เสถียร โชคดีแค่ไหนแล้วที่เราอยู่ชั้นเริ่มต้น ไม่อย่างนั้นป่านนี้พวกเราคงกลายเป็นอาหารของก๊อบลินคลั่งไปแล้ว” “ฉันไม่ได้มาเดินเล่นหรอกน่า เซร่า...” ลีโอเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทจนแทบไร้อารมณ์ แต่แววตากลับฉายประกายคำนวณบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ตัว “แล้วอีกอย่าง... ฉันไม่ได้บอกให้เธอตามลงมาด้วยซ้ำ” “อ้าว! พูดแบบนี้อยากโดนหมัดแทงค์สักทรีตไหมคะ?” เซร่าทำหน้ามุ่ยเท้าสะเอวทันที แต่ริมฝีปากกลับอมยิ้มบางๆ “ถ้าฉันไม่ตามลงมา นายคงโดนสไลม์กรดละลายหายไปตั้งแต่สามนาทีแรกแล้วมั้งคะ ‘คุณนักวางแผน’ มือหนึ่ง” ลีโอถอนหายใจยาวเหยียด เขาขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับเธอในสถานการณ์แบบนี้ สายตาคมกริบก้มมองลงที่มือซ้าย ซึ่งในพริบตานั้นเอง... อากาศว่างเปล่าเบื้องหน้าก็บิดเบี้ยวก่อนจะปรากฏสำรับการ์ดสีเงินยวดยิ่งลอยเด่นขึ้นมา มันคือ ‘เด็คเริ่มต้น’ (Starter Deck) ที่ระบบประทานมาให้เพื่อใช้เอาชีวิตรอดในดินแดนอันตรายแห่งนี้ “นั่นมัน... อะไรน่ะ?” เซร่าหุบยิ้มทันที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน เธอยกโล่เหล็กหนาขึ้นตั้งรับโดยสัญชาตญาณเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานประหลาดที่แผ่ออกมาจากสำรับการ์ดในมือของชายหนุ่ม “ฉันไม่เคยเห็นเวทมนตร์รูปแบบนี้มาก่อนเลย... มันไม่ใช่เวทธาตุ ไม่ใช่เวทอัญเชิญ แล้วก็ไม่ใช่เวทมนตร์สายสนับสนุนทั่วไปด้วยซ้ำ” “มันไม่ใช่เวทมนตร์... แต่มันคือ ‘ความน่าจะเป็น’” ลีโอพึมพำเบาๆ นิ้วเรียวยืดยาวออกไปแตะสัมผัสผิวของการ์ดใบแรก *พรึบ!* โฮโลแกรมโปร่งแสงขนาดเท่าฝ่ามือดีดตัวขึ้นกลางอากาศ แสดงรายละเอียดของการ์ดใบแรกในเด็คให้ทั้งสองคนเห็นชัดเจน --- **[การ์ดเวทมนตร์ระดับ F: ก้าวหลบฉุกเฉิน (Emergency Sidestep)]** * **ประเภท:** แอ็กชัน / ตอบสนองทันที * **ต้นทุนมานา:** 1 แต้ม (มีรีเซ็ตทุกเทิร์น) * **คำอธิบาย:** เพิ่มอัตราการหลบหลีกการโจมตีทางกายภาพ 15% เป็นเวลา 3 วินาที * **เงื่อนไขพิเศษ:** หากใช้ในจังหวะที่ถูกโจมตีระยะประชิดพอดี จะทำการสวนกลับด้วยการเตะตัดขา สร้างความเสียหาย 1 หน่วย และทำให้เป้าหมายเสียการทรงตัว --- เซร่ากะพริบตาปริบๆ อ่านข้อความบนโฮโลแกรมซ้ำไปซ้ำมาสองรอบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลีโอด้วยสีหน้าว่างเปล่า “เดี๋ยวนะคะ... นี่ล้อกันเล่นใช่ไหมคะ? ให้ตายสิ! นี่มันการ์ดอะไรเนี่ย? แค่เพิ่มอัตราหลบหลีก 15% แถมสร้างความเสียหายแค่ 1 หน่วยเนี่ยนะ? บ้าไปแล้ว! ต่อให้เอากิ่งไม้แห้งข้างทางมาฟาดใส่หัวก๊อบลิน ยังสร้างความเสียหายได้มากกว่านี้เลยค่ะ!” ฮันเตอร์สาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงนั่งยองๆ กับพื้นด้วยความหมดอาลัยตายอยาก “นี่นายบอกว่านายเป็นอัจฉริยะด้านการต่อสู้ เป็นเซียนกลยุทธ์จากต่างโลกอะไรนั่น... แต่สุดท้ายระบบดันเจี้ยนกลับสุ่มเด็คขยะกากๆ แบบนี้มาให้เนี่ยนะคะ? เราตายแน่ๆ ค่ะลีโอ ฉันไม่อยากนึกภาพตอนที่ฝูงก๊อบลินลาดตระเวนแห่กันมาที่เราเลย...” ลีโอไม่ได้ตอบคำถามหรือแสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่เซร่าคาดคิด มุมปากของชายหนุ่มกลับยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มักจะปรากฏขึ้นเสมอก่อนที่เขาจะพลิกเกมจากหน้ามือเป็นหลังมือในวินาทีสุดท้ายของการแข่งขัน “ขยะงั้นเหรอ?” ลีโอทวนคำ เสียงกระซิบของเขานุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างล้นเหลือ “สำหรับคนอื่น มันอาจจะเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า... แต่สำหรับนักจัดเด็คสายคอนโทรลอย่างฉันแล้ว ของแบบนี้แหละที่เรียกว่า ‘เครื่องมือทำเงินชั้นยอด’” “นายพูดจริงเหรอคะเนี่ย หรือสติหลุดไปแล้วจากการกระแทกพื้นเมื่อกี้?” เซร่าเอียงคอมองด้วยความสงสัยระคนเป็นห่วง “รอดูก็แล้วกัน...” ลีโอสะบัดข้อมือเบาๆ เด็คการ์ดในมือสับเข้าหากันด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊งราวกับเสียงดนตรีแห่งความตาย “ในสมรภูมินี้ พวกมันต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายวิ่งหนีจากเรา” *ตู้มมมม!* เสียงคำรามกึกก้องดังสะท้อนมาจากอุโมงค์มืดเบื้องลึก แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวขนาดเล็กทำให้ฝุ่นผงบนเพดานร่วงกราวลงมาทับศีรษะของทั้งสองคน กลิ่นอายอันดุร้ายและทรงพลังพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง มันไม่ใช่แค่ก๊อบลินธรรมดาอย่างที่เซร่าคาดการณ์ไว้ในตอนแรก แรงกดดันระดับนี้... มันคือมอนสเตอร์ระดับบอสย่อยที่เฝ้าดันเจี้ยนชั้นเริ่มต้น! “เวรเอ้ย! เสียงนั่นมัน... มินิบอส ‘ราชาออร์คตาเดียว’!” เซร่าหน้าถอดสี เธอลุกพรวดขึ้นมาคว้าโล่เหล็กตั้งรับสัญชาตญาณ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า “มันไม่ควรจะมาอยู่ชั้นนี้สนี่คะ! ระบบบ้าบออะไรกันเนี่ย!” ลีโอหรี่ตาลงมองความมืดมิดเบื้องหน้า ร่างมหึมาสูงสองเมตรครึ่งของออร์คตาเดียวโผล่พ้นมุมมืดออกมาพร้อมกับกระบองหนามเหล็กขนาดยักษ์ ดวงตาสดสีเลือดจ้องมองตรงมาที่พวกเขาด้วยจิตสังหารอันรุนแรง ทว่า ในวินาทีที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็น บนอากาศเบื้องหน้าลีโอกลับปรากฏหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมาขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงระฆังเตือนภัยที่ดังลั่นในโสตประสาท *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบเหตุการณ์เฉพาะหน้าระดับ SSS - 'การทดสอบจากผู้สร้างเด็ค']* *[เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: หากคุณสามารถเอาชนะราชาออร์คตาเดียวได้โดยใช้การ์ดเพียง 3 ใบแรกของเด็คเริ่มต้น... คุณจะได้รับสิทธิ์ปลดล็อก 'มานาพูลอเนกประสงค์' และการ์ดระดับตำนาน 1 ใบทันที]* *[เงื่อนไขความล้มเหลว: เด็คการ์ดทั้งหมดจะถูกทำลาย และวิญญาณจะถูกผนึกไว้ในสุสานการ์ดชั่วนนิรันดร์]* ดวงตาสีดำสนิทของลีโอไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ เขาเหลือบมองเซร่าที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวแต่ก็ยังก้าวมาขวางหน้าเขาเอาไว้ไม่ยอมถอย “เซร่า...” ลีโอเอ่ยเรียกเสียงเรียบ พลางหยิบการ์ดสามใบแรกขึ้นมาถือไว้ระหว่างนิ้วมือทั้งสองข้าง “จำกฎเหล็กข้อแรกของการต่อสู้ร่วมกับฉันได้ไหมคะ?” เซร่าหันมามองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก “ระ... เรียกว่าอะไรคะในสถานการณ์วิกฤตแบบนี้เนี่ย!” “ในพจนานุกรมของฉัน...” ลีโอแย้มยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบจ้องตรงไปยังร่างมหึมาของราชาออร์คที่กำลังเงื้อง่ากระบองเตรียมฟาดลงมา “คำว่า ‘เป็นไปไม่ได้’ มันไม่มีอยู่จริงหรอค่ะ” *ช้ง!* เสียงสับการ์ดครั้งสุดท้ายดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของทั้งสองคนที่พุ่งเข้าประจันหน้ากับมอนสเตอร์ยักษ์ ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของโชคชะตาที่กำลังเริ่มต้นเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขา! --- *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านก้าวแรกแห่งสมรภูมิกลยุทธ์นี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!* **- การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า -**