หมอภัทรผู้เยียวยา

"ถ้าแกยังดึงดันจะเอาสมุนไพรรากเปรี้ยงปร้างนั่นมากรอกปากพ่อฉันอีกคน ฉันนี่แหละจะแจ้งคอมมิวนิตี้ประจำคอมมูนมาลากตัวพวกแกไปปรับทัศนคติฐานวางยาฆ่าคนตาย!" เสียงแหลมสูงของหลี่จู ลูกสาวคนโตของหัวหน้าหมู่บ้านตงซานแผดลั่นจนผนังดินดิบของบ้านหลังใหญ่สะเทือน ฝุ่นผงสีเทาร่วงกราวลงมาจากขื่อคาเก่าคร่ำคร่า ภายในห้องโถงคับแคบอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของยาต้มโบราณที่เคี่ยวจนไหม้เกรียมและกลิ่นสาบของคนป่วยเรื้อรังที่นอนซมอยู่บนเตียงเตามานานนับเดือน พัดชายังคงยืนนิ่งสงบ เขาสวมเสื้อเชルต์ผ้าฝ้ายสีซีดที่รีดเรียบร้อยจนไร้รอยย่น แม้รอบกายจะรายล้อมไปด้วยญาติสนิทมิตรสหายของหัวหน้าหมู่บ้านที่ส่งสายตาดดูแคลนและหวาดระแวงมาให้ราวกับเขาเป็นนักต้มตุ๋นข้ามถิ่น มือเรียวยาวที่สะอาดสะอ้านราวกับมือของบัณฑิตผู้สูงศักดิ์กำลังถือชามกระเบื้องเคลือบสีหม่น บรรจุของเหลวสีอำพันใสที่ส่งกลิ่นหอมหวลของสมุนไพรฤทธิ์อุ่นลอยกรุ่นตัดกับกลิ่นเหม็นเน่าในห้องอย่างสิ้นเชิง "คุณหลี่จูโปรดใช้สติไตร่ตรองให้ดีนะครับ" พัดชาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม เยือกเย็น แต่ทรงพลังจนอีกฝ่ายถึงกับชะงัก "อาการหอบหืดรุนแรงร่วมกับภาวะถุงลมโป่งพองเรื้อรังของท่านหัวหน้าหมู่บ้าน หากรักษาด้วยการฝังเข็มกระตุ้นลมปราณร่วมกับน้ำแกงกระเทียมดำตุ๋นโสมป่าที่ผมเคี่ยวมาตลอดสามชั่วโมงนี้ อาการไอเป็นเลือดจะหยุดลงภายในหนึ่งเค่อ... แต่ถ้าท่านยังขืนให้หมอประจำคอมมูนใช้ยาขับเสมหะฤทธิ์เย็นสูตรเดิมซ้ำๆ เกรงว่าคืนนี้ ท่านคงไม่ต้องรอให้ฟ้าสว่างเพื่อจัดงานศพหรอกครับ" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและจี้จุดดำมืดในใจทำให้สีหน้าของหลี่จูเผือดสีลงทันตา นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ อยากจะเถียงแต่ก็ไม่กล้า เพราะสภาพของพ่อที่นอนหายใจรวยรินริมฝีปากเขียวคล้ำในตอนนี้ ฟ้องชัดเจนว่ายาของหมอประจำคอมมูนไม่ได้ผลแม้แต่น้อย "หมอพัด... พ่อ... พ่อฉันจะรอดจริงๆ ใช่ไหม?" เสียงแหบพร่าของหลี่เฉียง ลูกชายคนเล็กที่ยืนกุมมือพ่อผู้ป่วยไว้แน่นเอ่ยถามด้วยความหวังอันริบหรี่ ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง พัดชาส่งยิ้มอ่อนโยนที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจให้ "เชื่อใจผมเถอะครับ" เขาก้าวเข้าไปใกล้เตียงเตาอย่างมั่นคง แม้สิงหา สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่จะขยับตัวเข้ามาบังหน้าเขาไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันจากบรรดาญาติที่ยังทำหน้าฮึดฮัด แต่พัดชากลับแตะเบาๆ ที่ต้นแขนแกร่งของสามี ส่งสัญญาณว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม ชามกระเบื้องถูกป้อนให้หัวหน้าหมู่บ้านผู้ชราภาพอย่างระมัดระวัง หยดน้ำยาสีอำพันไหลผ่านลำคอที่แห้งผาก ท่ามกลางความเงียบงันของทุกคนในห้องที่ต่างกลั้นหายใจลุ้นระทึกราวกับเวลาหยุดเดิน ผ่านไปเพียงชั่วก้านธูป เสียงหายใจติดขัดที่เคยดังเฮือกๆ ราวกับเสียงสูบลมรั่วค่อยๆแผ่วเบ and สม่ำเสมอขึ้น สีหน้าที่เคยเขียวคล้ำเพราะขาดออกซิเจนเริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมาอย่างน่าอัศจรรย์! "แคกๆ!" หัวหน้าหมู่บ้านสำลักเบาๆ ก่อนจะไอเอาเสมหะสีดำคล้ำก้อนใหญ่ออกมาใส่กระโถนที่สิงหาเตรียมไว้ให้ทันที ดวงตาที่เคยฝ้าฟางค่อยๆ ลืมขึ้นมองเพดาน ก่อนจะกวาดสายตามองบุตรชายและบุตรสาวด้วยแววตาที่สดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "อ่า... โล่ง... โล่งอกเสียจริง เหมือนมีคนยกภูเขาออกจากอก..." น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาได้เป็นประโยคโดยไม่ต้องหยุดพักหายใจ บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที บรรดาญาติที่เคยส่งเสียงโวยวายเมื่อครู่ต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง หลี่จูทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเตียงพ่อด้วยความตื้นตัน ขณะที่สายตาทุกคู่ที่มองมายังพัดชาเปลี่ยนเป็นความเคารพยำเกรงอย่างสุดซึ้ง "หมอพัด... ท่าน... ท่านคือเทพลงมาโปรดครอบครัวเราแท้ๆ!" หลี่เฉียงน้ำตาซึม รีบก้มหัวคำนับให้อย่างจริงใจ พัดชารับคำขอบคุณด้วยรอยยิ้มสุภาพ เขารู้ดีว่าการชนะใจผู้นำชุมชนในยุคที่ความเชื่อเรื่องภูตผีและยาสมุนไพรพื้นบ้านยังฝังรากลึกนี้ คือก้าวสำคัญที่จะทำให้ชีวิตของเขาและสิงหาในหมู่บ้านแห่งนี้ราบรื่นไร้อุปสรรคจากพวกคนเห็นแก่ตัว ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเสียงชื่นชมกำลังดังระเซנק ประตูไม้ไผ่หน้าบ้านก็ถูกถีบเปิดผางเข้าอย่างแรง! ร่างสูงใหญ่ของ "จ้าวเฉียง" อันธพาลประจำคอมมูนผู้มีศักดิ์เป็นหลานเขยห่างๆ ของหัวหน้าหมู่บ้าน ก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ในมือถือท่อนไม้หนาเตอะ ด้านหลังมีชายฉกรรจ์อีกสามคนเดินตามมาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย "ไอ้หมอหน้าตัวเมียแกกล้าดียังไงมารักษาคนในบ้านนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน! อยากลองดีกับกฎของสหกรณ์หมู่บ้านใช่ไหมวะ!" จ้าวเฉียงตะคอกเสียงดังลั่น พลางใช้ปลายไม้ชี้หน้าพัดชาด้วยความผยอง สิงหาขยับตัวก้าวออกไปข้างหน้าทันที แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ร่างกายกำยำแผ่รังสีคุกคามที่น่ากลัวจนจ้าวเฉียงชะงักไปชั่วขณะ แต่ก่อนที่สิงหาจะได้ลงมือสั่งสอนอันธพาลผู้นี้ พัดชากลับยกมือขึ้นแตะไหล่สามีเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก "กฎของสหกรณ์งั้นหรือครับ...?" พัดชาเอ่ยเสียงเรียบ เดินก้าวออกมาเผชิญหน้ากับจ้าวเฉียงโดยไม่สะทกสะทานแม้แต่น้อย "แต่เอกสารรับรองสิทธิการแพทย์ที่ผมถืออยู่ ออกโดยสำนักงานสาธารณสุขมณฑลโดยตรง... เกรงว่าคนที่จะต้องไปปรับทัศนคติในคุกข้อหาขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของแพทย์สนาม จะไม่ใช่ผม... แต่เป็นพวกคุณต่างหากล่ะครับ" พูดจบ พัดชาก็กระตุกยิ้มมุมปาก พลางชูเอกสารตราประทับสีแดงฉานขึ้นต่อหน้าต่อตาจ้าวเฉียงที่หน้าถอดสีทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมและสะสมแต้มความแค้นไปกับหมอภัทรนะครับ