วิกฤตความปลอดภัยจากคนริษยา

"เอกสารสิทธิ์ฉบับนี้ออกโดยสำนักงานที่ดินอำเภอ มีผลทางกฎหมายชัดเจน... ถ้าพวกคุณยังดึงดันไม่ยอมย้ายออกภายในสามวัน ผมคงต้องใช้กำลังเจ้าหน้าที่เข้ามาจัดการตามกระบวนการ" น้ำเสียงแหลมสูงของกำนันสมชายดังแทรกเสียงเดือดพล่านของหม้อซุปกระดูกหมูตุ๋ยาตầnสมุนไพรในครัวหลังบ้าน ลินดาชะงักมือที่กำลังบรรจงหั่นรากผงกระเพรากลิ่นหอมฟุ้ง เธอลดมีดสเตนเลสลงอย่างช้าๆ แววตาคมกริบฉายประกายเยือกเย็นจนคนมองต้องเสียวสันหลังวาบ การมาเยือนอย่างไร้มารยาทของแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ไม่ได้ทำให้เธอตกใจแม้แต่น้อย หากแต่สร้างความรำคาญใจราวกับเสียงแมลงวันน่ารำคาญที่บินวนรอบโต๊ะอาหาร ร้อยเอกศิลาที่เพิ่งก้าวเท้าลงมาจากแปลงผักอัจฉริยะในมิติลับ มือหนายังเปื้อนคราบดินจางๆ ดวงตาคมกวาดมองผู้มาเยือนทั้งสามคนด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาโดยธรรมชาติของอดีตนายทหารแนวหน้า ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาขวางหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ ราวกับพญาเสือที่พร้อมปกป้องอาณาเขตของตนเอง "เอกสารปลอมๆ ที่พวกคุณทำขึ้นมาเอง เพื่อหวังจะฮุบที่ดินที่ถูกกฎหมายของภรรยาผม คิดว่ามันจะใช้หลอกใครได้ครับ กำนันสมชาย" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่น่าเกรงขาม แรงกดดันมหาศาลจากชายชาติทหารทำเอาผู้ใหญ่บ้านพุงพลุ้ยถึงกับผถะถอยหลังไปครึ่งก้าว "ระวังปากหน่อยนะผู้กอง! นี่มันที่ดินมรดกเก่าแก่ของตระกูลสมบัติเจริญ ยัยลินดามันเป็นแค่สะใภ้... เอ๊ย ลูกหลานเนรคุณที่หนีออกจากบ้านไปตั้งนาน จะมีสิทธิ์อะไรมาครอบครองโฉนดแปลงนี้!" เสียงแหลมแสบแก้วหูของป้าชุติมาดังขึ้น นางคือป้าแท้ๆ ของลินดา ผู้มีชื่อเสียงในเรื่องการรีดไถและฉ้อโกงที่ดินชาวบ้านมานักต่อนัก ด้านข้างมีลุงนพพรยืนกอดอกทำหน้าเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน ลินดายกยิ้มมุมปาก เธอดึงผ้ากันเปื้อนสีครีมออกแล้วเดินเคียงข้างสามี ดวงตากลมโตจ้องมองเครือญาติจอมปลอมคู่นี้ด้วยความสมเพชเวทนา "มรดกตระกูลสมบัติเจริญอย่างนั้นหรือครับป้า? จำได้ไหมว่าเมื่อสามปีก่อน พ่อของฉันป่วยหนักจนต้องขายที่ดินแปลงนี้ให้คนนอกเพื่อรักษาตัว แต่สุดท้ายใครกันนะที่แอบอ้างสิทธิ์ปลอมลายมือชื่อ ยึดโฉนดไปจำนองกับนายทุนเงินกู้นอกระบบจนเกือบถูกยึดขายทอดตลาด?" คำพูดที่จี้ตรงจุดดำมืดทำให้ใบหน้าของป้าชุติมาเผือดสีลงทันที นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ "แก... นังเด็กปากดี! อย่ามาพูดจาใส่ร้ายนะ!" "ใส่ร้ายหรือครับ?" ลินดาแค่นหัวเราะเบาๆ เธอหยิบแท็บเล็ตเครื่องใหม่ออกมาจากเคาน์เตอร์ครัว กดหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง ภาพเอกสารสندการไถ่ถอนจำนองอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และหลักฐานการโอนกรรมสิทธิ์ที่เป็นชื่อของเธอแต่เพียงผู้เดียวก็ปรากฏหราบนจอภาพขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระบบสมาร์ทโฮมของไร่ "ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในระบบฐานข้อมูลของกรมที่ดินและบล็อกเชนของรัฐบาลแล้วครับคุณกำนัน ถ้าคิดจะปลอมแปลงเอกสารยุคนี้ ผมแนะนำให้ไปเรียนหลักสูตร IT พื้นฐานมาก่อนดีกว่านะ จะได้ไม่โดนหลอกใช้เป็นเครื่องมือให้คนอื่นติดคุกแทน" กำนันสมชายหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นตราประทับดิจิทัลและลายเซ็นอิเล็กทรอนิกส์ของอธิบดีกรมที่ดินบนหน้าจอ เขาเหลือบมองป้าชุติด้วยสายตาคาดโทษทันที เงินใต้โต๊ะที่รับมาห้าหมื่นบาทเมื่อเช้า ดูท่าจะกลายเป็นค่าทำขวัญให้เขาต้องเข้าไปนอนในเรือนจำเสียแล้ว "เรื่องนี้... มันอาจจะเป็นความเข้าใจผิด..." กำนันหนصอเสียงสั่น เริ่มหาทางถอย "ไม่มีความเข้าใจผิดอะไรทั้งนั้นครับ" ศิลาเอ่ยแทรกขึ้น เสียงของเขาเฉียบขาดดั่งคมดาบ "บุกรุกยามวิกาล ขู่เข็ญ และใช้เอกสารปลอมแปลงทางราชการ ข้อหานี้มีโทษจำคุกไม่ต่ำกว่าห้าปี... ศิลา! จัดการล็อกตัวคนพวกนี้ไว้ อย่าให้ใครหนีออกนอกเขตไร่จนกว่าตำรวจทางหลวงจะมาถึง" "รับทราบครับผม!" เสียงตะโกนรับคำสั่งอย่างเข้มแข็งดังลั่นจากลูกน้องในไร่ที่ศิลาเรียกสแตนด์บายไว้ล่วงหน้า ร่างชายฉกรรจ์สามคนวิ่งเข้ามาปิดล้อมทางออกทันที ป้าชุติมาและลุงนพพรกรีดร้องโวยวายด้วยความตื่นตระหนก ส่วนกำนันสมชายทรุดฮวบนั่งคุกเข่ากับพื้นดินอย่างหมดสภาพ ลินดามองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความรู้สึกโล่งใจเปลาะหนึ่ง เธอยังมีภารกิจสำคัญกว่าต้องทำ—การกู้ชื่อเสียงและสร้างความมั่งคั่งให้ไร่สวนแห่งนี้ดำเนินต่อไปอย่างไร้รอยด่างพร้อย ตกช่วงบ่าย บรรยากาศภายในไร่กลับคืนสู่ความสงบและรื่นรมย์อีกครั้ง กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและสมุนไพรโชยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ลินดากำลังยืนอยู่หน้าเตาถ่านโบราณที่ศิลาก่อขึ้นให้อย่างประณีต ในมือเรียวถือทัพพีไม้คนหม้อเซรามิกขนาดใหญ่ที่ภายในกำลังเคี่ยวเมนูเด็ดประจำวัน—"แกงเขียวหวานไก่บ้านโบราณสูตรเข้มข้นพิเศษ" ที่ใช้พริกแกงตำมือจากพริกขี้หนูสวนสดๆ ในมิติลับ ผสมผสานกับหัวกะทิสดคั้นเองและเนื้อไก่บ้านเหนียวนุ่มกำลังดี กลิ่นหอมของใบโหระพาที่ถูกโยนลงไปในวินาทีสุดท้ายผสานกับกลิ่นเครื่องแกงสมุนไพรฟุ้งกระจายไปไกลถึงนอกรั้วไร่ ดึงดูดให้ชาวบ้านและลูกค้าขาประจำที่ทราบข่าวเรื่องความวุ่นวายเมื่อเช้า ต่างพากันเดินมามุงดูด้วยความสนใจ ปนความอยากรู้อยากเห็น "หอมอะไรขนาดนี้เนี่ยคุณลินดา กลิ่นเตะจมูกมาถึงปากซอยเลย!" แม่ค้าตลาดสดคนสนิทร้องทักขึ้นพร้อมกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ลินดายิ้มรับอย่างเป็นกันเอง เธอตักแกงเขียวหวานสีเขียวมรกตน่ารับประทานราดลงบนข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากข้าวไรซ์เบอร์รี่ผสมข้าวหอมมะลิใหม่ปลอม ตกแต่งด้วยไข่เค็มสมุนไพรสูตรลับของไร่ ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนใครก็ไม่อาจปฏิเสธได้ "เมนูพิเศษฉลองความสงบสุขของไร่เราวันนี้ครับ 'แกงเขียวหวานไก่บ้านพริกขี้หนูสวนในตำนาน' เปิดขายจำกัดแค่สามสิบชุดเท่านั้น เริ่มเสิร์ฟได้เลยครับคุณพี่!" สิ้นเสียงของลินดา ลูกค้าต่างแย่งกันชูธนบัตรในมือส่งเสียงสั่งซื้อกันอย่างอลหม่าน ยอดขายทะลุเป้าภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที สินค้าทุกอย่างในล็อกขายของหน้าไร่ถูกกวาดเกลี้ยงเกลาจนไม่เหลือแม้แต่เศษผักชี ทว่า ในขณะที่ความสุขและความสำเร็จกำลังโอบล้อมสองสามีภรรยา เสียงรถยนต์หรูราคาแพงคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าประตูไร่ ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลราคาแพง ใบหน้าของเขาดูคุ้นตาอย่างประหลาด—เขาคือทนายความส่วนตัวของตระกูลสมบัติเจริญผู้ล่วงลับ และในมือของเขากำลังถือซองเอกสารสีน้ำตาลลับเฉพาะที่สลักตราประทับลับของสำนักงานศาลยุติธรรม! "คุณลินดาครับ... เกรงว่าคุณยังวางใจไม่ได้หรอกครับ เพราะพินัยกรรมฉบับจริงที่เพิ่งถูกค้นพบเมื่อวานนี้ ระบุไว้ชัดเจนว่า..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มา ณ ที่นี้นะครับ