มรดกที่เป็นพิษ

"เซ็นเถอะรินดา อย่าให้มันยืดเยื้อจนน่ารำคาญ พินัยกรรมฉบับนี้เป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับตระกูลเราแล้ว" เสียงของลุงแท้ๆ ที่เคยเอ็นดูเธอเหมือนลูกในไส้ในวันวาน บัดนี้กลับแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหายอย่างปิดไม่มิด รินรดาวางปากกาลูกลื่นด้ามทองลงบนโต๊ะไม้สักตัวหรู แรงกระแทกของมันเบาหวิว แต่กลับดังก้องในความเงียบงันของห้องรับรองภายในคฤหาสน์หลังโต เธอไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ แต่เลือกจะเลื่อนถ้วยชาคาโมมายล์ที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ ไปวางตรงหน้าชายวัยกลางคน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แห้งกลบกลิ่นอับของความโลภในห้องนี้ได้ชั่วคราว รินรดายกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าขนลุก "พินัยกรรมที่ระบุให้ท่านยกทรัพย์สินทั้งหมดของพ่อแม่ฉันให้คนอื่น... ลุงคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยหรือครับ" เธอกล่าวเน้นคำว่า 'ครับ' ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในถังแช่ไวน์ ก่อนจะกวาดสายตามองบรรดาญาติห่างๆ ที่นั่งหน้าสลอนอยู่ในห้องนี้ ทุกคนต่างจ้องมองเธอราวกับฝูงไฮยีน่าที่รอคอยชิ้นเนื้อจากซากศพ "รินดา! อย่ามาทำตัวเป็นเด็กก้าวร้าว ต่อให้เธอจะเป็นเชฟฝีมือดีจากโรงแรมห้าดาว แต่ในตระกูลนี้... เธอไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรทั้งนั้น" ป้าสะใภ้แผดเสียงขึ้น ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "ถ้าอย่างนั้น ก็เชิญลุงกับป้าฟ้องร้องเอาตามกฎหมายได้เลยครับ" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอรูดถอดผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตาออกแล้ววางลงบนโต๊ะอย่างประณีต "แต่ก่อนจะไปถึงศาล ผมแนะนำให้ลุงตรวจสอบสถานะทางการเงินของบริษัทที่พวกเราถือหุ้นอยู่ดูสักนิดนะครับ ว่าทำไมช่วงนี้... เงินปันผลถึงได้หายวับไปกับตาก่อนจะเข้าบัญชีพวกท่าน" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความมั่นใจของคนในตระกูลเริ่มสั่นคลอน รินรดาไม่ได้ใจดีเหมือนวันวาน เธอใช้เวลาหกเดือนเต็มในการรวบรวมหลักฐานการทุจริตของญาติฝั่งพ่อ เธอไม่ใช่แค่เชฟที่ทำอาหารเก่ง แต่เธอคือคนที่เรียนรู้วิธี 'ปรุงแต่ง' ความฉิบหายให้ศัตรูอย่างเลือดเย็น "ฉันไม่ได้จะมาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนทรัพย์สิน" รินรดาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าถือ "ผมมาเพื่อสละสิทธิ์การเป็นทายาทตระกูลนี้อย่างถาวร ทุกอย่างที่เป็นของผม... ผมจะเอาไปไว้ในมูลนิธิการกุศลทั้งหมด ไม่เหลือให้พวกคุณแม้แต่เศษเหรียญเดียว" ท่ามกลางเสียงประท้วงที่ดังระงมราวกับฝูงแมลง รินรดาหันหลังเดินออกจากห้องโถงนั้นโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมอง เธอสลัดภาพลักษณ์เชฟระดับมิชลินสตาร์ทิ้งไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงกุญแจร้านตึกแถวเก่าๆ ในย่านเมืองเก่าที่เธอซื้อไว้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ... สองสัปดาห์ต่อมา ย่านตลาดเก่าท่าช้าง กลิ่นควันถ่านไม้ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศโชยมาจากร้านอาหารเล็กๆ ที่ชื่อว่า 'รสริน' รินรดาสวมเสื้อเชิ้ตพับแขนทะมัดทะแมง เธอกำลังใช้มีดปังตอคู่ใจสับพริกขี้หนูสวนอย่างคล่องแคล่ว เสียงฉ่าของกระทะเหล็กที่กระทบกับน้ำมันร้อนๆ ดังเป็นจังหวะเหมือนเสียงดนตรี ชีวิตที่เรียบง่ายคือสิ่งที่เธอถวิลหา แต่ดูเหมือนความสงบจะเป็นของหายาก เมื่อรถจี๊ปสีดำคันหรูเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าร้าน ชายในเครื่องแบบสีสีกากีที่ดูเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าก้าวลงมา เขาไม่ได้มาในฐานะแขกที่มาหาเรื่อง แต่มาในฐานะลูกค้าประจำที่ดูจะ 'ติดใจ' รสชาติอาหารจนยอมขับรถข้ามเมืองมาทุกวัน "กะเพราเนื้อโคขุนคั่วแห้ง ไม่ใส่ถั่วฝักยาว ไข่ดาวไข่เป็ดลาวาเหมือนเดิมนะครับ" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองพันตำรวจโทธันวา รองผู้การหนุ่มผู้มีสายตาคมกริบราวกับเหยี่ยว เขาวางแฟ้มเอกสารบางอย่างลงบนเคาน์เตอร์ไม้ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาอบอุ่นที่ซ่อนความนัยบางอย่าง "งานที่ผมให้ไปสืบ... เรียบร้อยแล้วครับ" ธันวากระซิบพลางดันแฟ้มเอกสารให้เธอ "พวกญาติๆ ของคุณกำลังถูกตรวจสอบเส้นทางการเงินอย่างหนัก อีกไม่เกินสามวัน... พวกเขาจะไม่มีแม้แต่เงินจ่ายค่าทนาย" รินรดานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาอย่างจริงใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี "ขอบคุณครับท่านรอง แต่ระวังตัวด้วยนะครับ พวกนั้นน่ะสุนัขจนตรอก มักจะกัดไม่เลือก" "ผมไม่กลัวสุนัขที่ใกล้ตายหรอกครับ" ธันวาตอบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แต่ผมกลัวคุณจะเหนื่อยเกินไปมากกว่า... เปิดร้านวันแรก ลูกค้าเต็มร้านเลยนะ ดูสิ" ขณะที่เธอกำลังจะตอบกลับ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าที่ดูเหมือนคนเมาสุราเดินโซเซเข้ามา เขากวาดสายตามองไปทั่วร้าน ก่อนจะหยุดลงที่รินรดาด้วยสายตาที่แสดงความอาฆาตชัดเจน ในมือของเขากำวัตถุโลหะชิ้นหนึ่งที่สะท้อนแสงไฟจนวาววับ "เชฟรินดา... ชีวิตที่แสนสุขของเธอจบลงแล้วนะ" ชายคนนั้นแค่นยิ้มก่อนจะชักมีดพกออกมาจากแขนเสื้อ ธันวาขยับตัวทันที ทว่ารินรดากลับวางทัพพีในมือลงอย่างใจเย็น ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบ 'เครื่องปรุง' บางอย่างที่เธอกระซิบเตรียมไว้ข้างตัวพร้อมกับรอยยิ้มที่เปลี่ยนไป... รอยยิ้มของคนที่เตรียมพร้อมจะสั่งสอนความวิบัติให้แก่ผู้ที่บังอาจมารุกรานความสงบของเธอ นี่คือตอนที่ 1 ของชีวิตใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้น และดูเหมือนว่า... เมนูกะเพราจานนี้จะต้องเติมรสเผ็ดร้อนเข้าไปเสียหน่อยแล้วครับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ด้วยใจนะครับ