รอยร้าวบนหุบเขาเซียน

กลิ่นอายของสมุนไพร "เหมันต์โลหิต" ที่แผดเผาจนกลายเป็นเถ้าธุลีคละคลุ้งไปทั่วตำหนักโอสถอัคคีคราม... เสียงระเบิดดังก้องสะท้อนกังวานดุจเสียงคำรามของพญามังกรกักขัง เมื่อฝาหม้อโอสถสำริดโบราณกระเด็นหลุดออกจากเบ้าด้วยแรงดันมหาศาล เม็ดยาสีครามเข้มที่ควรจะกลมกลึงและส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล บัดนี้กลับแตกสลายกลายเป็นผงสีดำสนิทร่วงหล่นลงสู่พื้นหินหยกเย็นเฉียบ ราวกับหยาดน้ำตาที่ไร้ค่าของผู้อ่อนแอ "ความผิดพลาดครั้งที่สิบสองในรอบสามเดือน... หลี่เหวิน เจ้ายังมีหน้าเรียกตนเองว่าเป็นศิษย์เอกแห่งยอดเขาโอสถทมิฬอยู่อีกหรือ?" สุ้มเสียงเยียบเย็นราวกับสายลมจากขั้วโลกเหนือดังขึ้นจากเบื้องบน มู่หรงเซียนประทับนั่งอยู่บนแท่นบัลลังก์ศิลาจารึกอักขระ นางสวมชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายกระเรียนเหมันต์ ใบหน้างามล้ำเลิศราวกับภาพวาดของเซียนสวรรค์ผู้ไร้กิเลส แต่ดวงเนตรคู่นั้นกลับคมกริบดุจคมกระบี่น้ำแข็งที่พร้อมจะเฉือนร่างของศิษย์หนุ่มให้ขาดเป็นสองท่อนได้ทุกเมื่อ นางมิได้ชายตามองเศษซากโอสถล้มเหลวเบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย สายตาคู่นั้นจดจ้องเพียงร่างของชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ท่ามกลางไอปราณอันร้อนระอุ หลี่เหวินเม้มริมฝีปากแน่นจนหลั่งรินด้วยโลหิตสีแดงฉาน ฝ่ามือทั้งสองข้างที่กุมเข้าหากันสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและคับแค้นใจ ปราณแท้จริงในตัน티่งของเขาปั่นป่วนพลุ่งพล่านราวกับมหาสมุทรคลั่ง เขารู้ดีว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ทักษะการควบคุมไฟหรือสัดส่วนของสมุนไพร แต่เป็นเพราะ "เคล็ดวิชาเพลิงทมิฬไร้ลักษณ์" ที่อาจารย์ถ่ายทอดให้ครึ่งๆ กลางๆ ต่างหากเล่า คือกรงขังที่คอยเหนี่ยวรั้งไม่ให้เขาหลอมรวมธาตุหยินและหยางเข้าด้วยกันได้สำเร็จ! "ศิษย์... ไร้ความสามารถ ข้าน้อมรับโทษทัณฑ์จากท่านอาจารย์ครับ" หลี่เหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกล้าเงยขึ้นสบตากับนางเซียนผู้สูงศักดิ์ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายไฟแห่งความดื้อรั้นที่ลุกโชนอยู่ภายใน มู่หรงเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย นางย่อมรู้ดีกว่าผู้ใดว่าวิชาที่นางมอบให้มีข้อจำกัดอันใด แต่ทว่า... กฎของสำนักโอสถทมิฬนั้นโหดเหี้ยมและเด็ดขาด ผู้ใดไร้ประโยชน์ย่อมต้องถูกขับไล่ลงจากยอดเขา ให้ไปเผชิญกับโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยการฆ่าฟันอย่างไร้ความปรานี "โทษทัณฑ์ของการปรุงโอสถระดับต่ำล้มเหลวติดต่อกันเกินสิบครั้ง คือการถูกริบยุทธ์ภัณฑ์และเนรเทศไปยังหุบเขาอัสดงชั่วนิรันดร์..." มู่หรงเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังพิพากษาชะตากรรมของมดปลวกตัวหนึ่ง "เจ้ายังมีสิ่งใดจะแก้ตัวอีกหรือไม่ หลี่เหวิน?" บรรยากาศภายในตำหนักพลันเงียบงันลงชั่วขณะ ลมหายใจของหลี่เหวินติดขัด ความทรงจำเมื่อครั้งอดีต—วันที่ครอบครัวของเขาถูกกวาดล้างโดยกลุ่มอำนาจลึกลับ และวันที่มู่หรงเซียนยื่นมือเข้ามาช่วยชีวิตเขาไว้พร้อมกับสัญญาว่าจะให้พลังเพื่อแก้แค้น—ไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิดราวกับภาพฉายซ้ำ เขายิ้มหยันให้กับตนเอง... พลังงั้นหรือ? หรือแท้จริงแล้วเขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานของนางเท่านั้น? "ข้าไม่ต้องการการแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้นครับ..." หลี่เหวินยันกายลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ความสูงสง่าของเขาแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายดุดันที่แปลกแยกจากศิษย์สำนักเดียวกัน เขากวาดสายตามองอาจารย์ผู้เย็นชาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "แต่ขอให้อาจารย์โปรดจำไว้... วันนี้ท่านขับไล่สุนัขจนตรอกตัวหนึ่งออกไป แต่วันหน้า สุนัขตัวนี้จะกลับมาพร้อมกับเขี้ยวเล็บที่สามารถฉีกกระชากฟ้าดินและทำลายตำหนักโอสถแห่งนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง!" สิ้นคำพูดอันอาจหาญและท้าทาย มู่หรงเซียนพลันสะท้านเฮือกในอกโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างวูบผ่านดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็ง คล้ายกับนางเห็นเงาร่างของบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวกำลังตื่นขึ้นจากหลุมศพ ก่อนที่มู่หรงเซียนจะได้เอ่ยปากบัญชาการใดๆ ทันใดนั้นเอง ท้องน้ายามวิกาลเหนือยอดเขาโอสถทมิฬก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆหมอกทมิฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง เสียงอสุนีบาตคำรามกึกก้องสะท้านฟ้า ราวกับสวรรค์กำลังพิโรธต่อการมาถึงของอะไรบางอย่างที่ไม่สมควรมีตัวตนอยู่ และในวินาทีนั้นเอง ประตูหินหนักอึ้งหน้าตำหนักก็ถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยแรงปราณอันมหาศาล ร่างเงาดำในชุดคลุมสีทองอร่ามผู้หนึ่งก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายสังหารที่หนาแน่นจนทุกคนต้องหยุดหายใจ... "ไม่ต้องลำบากรอให้มันกลับมาหรอก... เพราะวันนี้ ไม่มีใครในที่นี้จะได้เดินออกไปจากยอดเขาโอสถทมิฬทั้งเป็น!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าลิขิตสวรรค์ไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ