แจ้งเตือนระบบ: ยินดีต้อนรับสู่วิศวะหัวใจ

“ถ้าโปรเจกต์นี้พังลงตรงหน้า ฉันจะเอาโมเดลตึกคณะเธอไปจุดไฟเผาประชดลานเกียร์ให้ดูพิมพ์ชนก” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นดังขึ้น ท่ามกลางความชุลมุนของเศษซากกระดาษชานอ้อยและกลิ่นกาวร้อนที่คละคลุ้งไปทั่วสตูดิโอสถาปัตย์ อาคารเก่าแก่ที่อบอวลไปด้วยฝุ่นผงแห่งความฝันและหยาดเหงื่อของเหล่านักศึกษาปีสามกำลังกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม พิมพ์สะบัดหน้าขวับ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์อย่างไม่ยอมแพ้ เธอใช้หลังมือปาดปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากกรอบหน้า ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ท่าทีนั้นไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนียบและปากร้ายแม้แต่น้อย “เชิญตามสบายค่ะคุณศิลา ถ้าเผาแล้วมันทำให้สมองส่วนหน้าของคุณประมวลผลได้ดีขึ้นว่า ‘สถาปัตยกรรม’ กับ ‘งานก่อสร้างวิศวกรรม’ มันต้องเดินไปด้วยกัน ไม่ใช่ต่างคนต่างเดิน ฉันก็จะช่วยจุดไฟแช็กให้ด้วยซ้ำ!” เสียงถอนหายใจยาวนานดังเล็ดลอดมาจากมุมห้อง กรณ์ที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ถึงกับต้องยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เมื่อเห็นเพื่อนสนิทตัวดีเริ่มเปิดฉากปะทะคารมกับแม่สาวตัวแสบประจำฝั่งสถาปย์อีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวของทั้งคู่ตึงเครียดเสียจนคนอื่นๆ ในสตูดิโอไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจดัง พิมพ์กับไปป์คือคู่ปรับตัวฉกาจที่โคจรมาเจทีไรเป็นต้องเกิดแรงกระแทกทางอารมณ์ทุกที ยิ่งในภาคเรียนนี้ ทั้งคู่ถูกบังคับให้ต้องมารับผิดชอบโปรเจกต์บูรณาการร่วมกันระหว่างสองคณะเพื่อส่งประกวดชิงทุนระดับประเทศ ความพินาศจึงอยู่แค่เอื้อมมือ ไปป์หรี่ตาลงเล็กน้อย สันจوโด่งเป็นสันคมรับกับใบหน้ารูป The Golden Ratio ที่มักจะตีสีหน้านิ่งสนิทอยู่เสมอ เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของหญิงสาวทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นความสะอาดเยือกเย็นลอยเข้าแตะจมูกของพิมพ์จนเธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “เธอคิดว่าไอ้โมเดลบ้าๆ นี่จะผ่านการประเมินโครงสร้างของฉันได้จริงๆ งั้นเหรอ พิมพ์ชนก ดีไซน์ที่สวยงามจนเกินพอดีแต่ไร้ซึ่งความเป็นจริงทางวิศวกรรม มันก็เป็นได้แค่ขยะเปียกบนโต๊ะเขียนแบบเท่านั้นแหละ” “นี่คุณ!” พิมพ์พุ่งตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงของเธอจะอยู่แค่ระดับไหล่ของเขา แต่วิญญาณนักสู้ในตัวกลับพุ่งสูงลิ่วจนแทบจะทะลุเพดาน “อย่ามาดูถูกหยาดเหงื่อและไอเดียของคนอื่นนะ! ถ้าโครงสร้างมันคำนวณยากนัก ทำไมสมองระดับเพชรของคุณถึงไม่ลองเปิดใจแล้วมาช่วยกันแก้มันดูล่ะคะ หรือว่าทำได้แค่ยืนเก๊กหน้าหล่อแล้วคอยเหยียบผลงานคนอื่นไปวันๆ กันแน่!” ดวงตาสคมกริบของไปป์ไหววับชั่วพริบตา เขาก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความดังลง แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ “ปากเก่งให้ได้ตลอดก็แล้วกัน…” *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณประหลาดดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของไปป์เพียงคนเดียว ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย เมื่อจู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นลอยเด่นอยู่กลางอากาศเบื้องหน้า ท่ามกลางความตกตะลึงที่เขาต้องเก็บซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย [แจ้งเตือนระบบ: 'วิศวกรหัวใจ' ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ] [เป้าหมายในระยะประชิด: พิมพ์ชนก (ระดับความอันตรายต่อหัวใจ: SSS)] [สถานะปัจจุบัน: ปะทะคารมด้วยความเกรี้ยวกราด แต่ระดับฮอร์โมนโดพามีนในสมองของโฮสต์กำลังพุ่งสูงขึ้น 85%] [ภารกิจเฉพาะกิจ: 'สงครามประสานงา' — บังคับให้โฮสต์ต้องทำงานร่วมกับเป้าหมายโดยไม่ให้เกิดการฆาตกรรมกันไปเสียก่อน เป็นเวลา 30 วัน] [บทลงโทษหากภารกิจล้มเหลว: สูญเสียสิทธิ์ในการคุมโปรเจกต์ และถูกบังคับให้สารภาพความรู้สึกที่แท้จริงต่อหน้าคนทั้งคณะ] ไปป์กะพริบตาปริบๆ สมองเพชรที่เคยประมวลผลเรื่องสมการและโครงสร้างเหล็กกล้ามานับร้อยนับพัน กำลังรวนเรอย่างหนักหน่วงกับระบบบ้าบออะไรก็ไม่รู้ที่จู่ๆ ก็โผล่มาทักทายเขาในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เขากวาดสายตามองหน้าจอระบบที่แจ้งเตือนยุกยิก พร้อมกับเหลือบมองหญิงสาวตรงหน้าที่ยังคงยืนกอดอกเชิดหน้าใส่อย่างไม่ลดละ พิมพ์ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นจู่ๆ คู่ปรับตัวร้ายก็เงียบเสียงไป แถมยังมองเธอด้วยสายตาแปลกประหลาด—สายตาที่ไม่ได้มีแต่ความหงุดหงิดรำคาญใจเหมือนทุกครั้ง แต่กลับมีความระSะระวงและความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่เธออ่านไม่ออกซ่อนอยู่ “มองอะไรคะ? หน้าฉันมีกาวร้อนติดอยู่หรือไง ถึงได้จ้องไม่วางตาขนาดนั้น” พิมพ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหנุดหงิด ปัดมือปัดไม้ไล่ความอึดอัดที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้นในอก ไปป์สูดหายลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปลี่ยนจากความเยียบเย็นเป็นความเจ้าเล่ห์แพรวพราวชนิดที่ทำเอาคนมองถึงกับขนลุกเกรียว “เปล่าหรอก…” เสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยออกมาช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “แค่กำลังคิดว่า… โปรเจกต์ 30 วันนี้น่าสนใจกว่าที่คิดเยอะเลย” ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวของไปป์ก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่แหลมสูงและรัวเร็วกว่าเดิม พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นขวางกั้นระหว่างเขากับเธอ [คำเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบ 'บุคคลที่สาม' กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่รัศมี 5 เมตร และเป้าหมายกำลังจะทำลายข้อตกลง...] [เงื่อนไขลับปลดล็อก: หากไม่อยากให้ความลับแตก โฮสต์ต้องทำการ 'ปิดปาก' เป้าหมายด้วยวิธีทางกายภาพภายใน 10 วินาทีนี้เท่านั้น!] ไปป์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากลมโตของพิมพ์ที่กำลังจะอ้าปากเถียงเขากลับอีกรอบ — และก่อนที่เขาจะทันได้คิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน ร่างสูงก็ตัดสินใจก้าวประชิดตัวเข้าไปคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ทันที! เกียร์เปื้อนกาวใจ ❤️