บั๊กแรกของหัวใจ

เส้นสีเขียวเรืองแสงบนหน้าจอแท็บเล็ตกำลังวิ่งชนกันราวกับพายุพิกเซลที่ไร้ทางออก รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนแทบจะห้ามเลือดไว้ไม่อยู่ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายไร้นิ้วเคาะลงบนคีย์บอร์ดกลไกเสียงดังรัวเป็นชุด โค้ดภาษาไพธอนนับพันบรรทัดสะท้อนวับวาวอยู่ในดวงตากลมโตที่ฉายแววความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด "มันไม่ควรจะคำนวณออกมาเป็นศูนย์..." เสียงพึมพำลอดผ่านไรฟันของโปรแกรมเมอร์สาวไฟแรง ผู้เชื่อมั่นมาตลอดว่าทุกปัญบนโลกใบนี้สามารถแก้ไขได้ด้วยตรรกะและฐานข้อมูล แต่วันนี้ อัลกอริทึมจับคู่รักแท้ที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจเขียนขึ้นมาเพื่อโปรเจกต์จบการศึกษา กลับกำลังหัวเราะเยาะเธอหน้าตาย หน้าจอแสดงผลกราฟความเข้ากันได้พุ่งดิ่งเหวลงสู่ติดลบ *System Error: Fatal Incompatibility* รินรดากดรีเฟรชเป็นรอบที่สิบ ระบบยังคงยืนยันผลลัพธ์เดิมอย่างแน่วแน่—ข้อมูลของเธอ... รินรดา ผู้มีคะแนนความเป็นระเบียบเรียบร้อยในชีวิตระดับเกรดเอ กลับมีค่าความเข้ากันได้กับมนุษย์คนหนึ่งในฐานข้อมูลมหาวิทยาลัยต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนระบบรวนกลายเป็นบั๊กสีแดงฉาน ประตูห้องสมุดโซนเงียบเปิดผางขึ้น เสียงหัวเราะร่าและเสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นดังทำลายสมาธิทั้งหมดในรัศมีสิบเมตร รินรดาไม่จำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ เธอก็รู้ดีว่าเป็นใคร กลิ่นอายความสดชื่นของเหงื่อจางๆ เจือกลิ่นสเปรย์มินต์ราคาแพงลอยมาแตะจมูก คีย์ กัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยผู้มีรอยยิ้มละลายใจสาวและตารางชีวิตที่ยุ่งเหยิงราวจับฉลาก ทรุดตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต ข้อศอกหนาวางพาดบนโต๊ะไม้ขัดเงาพร้อมกับกระป๋องน้ำอัดลมที่หยดน้ำเกาะพราว "ไง ริน... หน้าบูดเป็นตูดแมวแบบนี้ โปรแกรมพังอีกแล้วเหรอครับ... อ๊ะ ขอโทษทีติดปาก" คีย์ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามที่ได้เห็นอีกฝ่ายหัวเสีย รินรดากระแทกหน้าจอแท็บเล็ตคว่ำลงกับโต๊ะ แรงกระแทกทำให้น้ำในแก้วกาแฟของเธอสั่นกระเพื่อม เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาคนกวนประสาทตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้า นาย ช่วยกรุณาย้ายก้นออกไปจากรัศมีสามเมตรจากโต๊ะฉัน โปรแกรมของฉันคงไม่ประมวลผลผิดพลาดจนกลายเป็นขยะอิเล็กทรอนิกส์หรอกนะ คีย์" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกน คีย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือหนาหมายจะพลิกแท็บเล็ตขึ้นมาดู แต่รินรดาไวรัสเร็วกว่า เธอคว้ามันหลบเข้าหาตัวทันที "หวงจังนะ แค่จะดูเองว่าฉันทำคะแนนความเข้ากันได้กับเธอพุ่งทะยานไปถึงดาวอังคารแล้วหรือยัง" คีย์เท้าคางมองเธอ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความรำคาญใจเลยแม้แต่น้อย กลับมีประกายความท้าทายที่ทำให้รินรดารู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม "ดาวอังคารอะไรกัน..." รินรดาแค่น "นายคือบั๊กตัวแรกและตัวใหญ่ที่สุดในโปรแกรมของฉันต่างหาก นายคือตัวแปรที่ทำลายสมการความสมบูรณ์แบบทั้งหมด!" คีย์เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่ค่อยๆ เจือจางลงเหลือเพียงความสงสัยที่ฉายชัดขึ้นในแววตา เขาขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิดจนรินรดาต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติระยะห่างที่ลดลงทำให้เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "หมายความว่าไง... ฉันเข้ากับเธอไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสะท้อนความแปลกใจระคนน้อยใจอย่างน่าประหลาด "ก็ใช่น่ะสิ!" รินรดาเผลอขึ้นเสียงเล็กน้อยก่อนจะลดระดับลงเมื่อบรรณารักษ์หันมามอง "นายมันพวกทำอะไรตามอารมณ์ ไร้ระเบียบ วางแผนชีวิตเป็นศูนย์ แถมยังชอบโผล่มาทำลายตารางเวลาของคนอื่นอย่างไร้เหตุผล นายกับฉันเราอยู่คนละขั้วโลกทางตรรกะ นายคือความยุ่งเหยิง ส่วนฉันคือความระเบียบเรียบร้อย ระบบมันฉลาดพอมันถึงบอกว่าเราไม่มีทางเข้ากันได้" คีย์จ้องมองเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังประมวลผลคำพูดของเธอยิ่งกว่าตัวโค้ดในแท็บเล็ตเสียอีก แววตาของชายหนุ่มไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่บรรดาสาวๆ ในมหาวิทยาลัยต่างพากันกรี๊ดกราด แต่วันนี้มันกลับทำให้รินรคารู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินวนอยู่ในท้องอย่างประหลาด—และเธอก็เกลียดความรู้สึกนั้นที่สุด "งั้นเหรอ..." คีย์โน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกับกรอบแว่นสายตาของเธอ "แต่ในทางสถิติแล้ว ขั้วตรงข้ามมักจะดึงดูดกันไม่ใช่เหรอ รินรดา?" ก่อนที่รินรดาจะได้อ้าปากเถียง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ตโฟนของนนท์—เพื่อนสนิทและคู่แข่งคนสำคัญในโปรแกรม—ก็ดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด *“ริน อยู่ไหน? ฉันแก้ปัญหาอัลกอริทึมส่วนหลักได้แล้ว รีบมาดูเร็วเข้า”* รินรดารีบดึงสายตาออกจากดวงตาคมกริบของคีย์ เธอกดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วเก็บแท็บเล็ตใส่กระเป๋าเป้อย่างรวดเร็วราวกับหนีตาย "ฉันต้องไปแล้ว และขอร้องล่ะ... อย่าเข้าใกล้ระบบของฉันอีก" เธอลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ครูดกับพื้นเสียงดัง ก่อนจะหันหลังเดินหนีออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง คีย์นั่งมองตามร่างบางที่ก้าวฉับๆ ออกจากโซนห้องสมุด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่ในแววตากลับมีความจริงจังบางอย่างซ่อนอยู่ เขาหยิบแท็บเล็ตเครื่องเก่าที่รินรดาลืมวางไว้ใกล้กองหนังสือขึ้นมาพลิกดู หน้าจอยังคงค้างอยู่ที่โค้ดส่วนที่เขียนว่า *'Target: Key'* พร้อมกับข้อมูลส่วนตัวที่ถูกบันทึกไว้อย่างละเอียดละออ นิ้วยาวของกัปตันหนุ่มไล่สัมผัสหน้าจอเบาๆ ก่อนที่เขาจะกดพิมพ์ข้อความตอบกลับลงไปในฐานข้อมูลของเธอโดยที่เจ้าตัวไม่มีทางรู้... *System Notification: ผู้ใช้งาน 'Key' ได้ทำการเขียนทับโค้ดคำสั่งเรียบร้อยแล้ว* *ระบบตรวจพบ: เงื่อนไขพิเศษ 'บังคับเชื่อมต่อ' ถูกเปิดใช้งานโดยไม่ได้รับอนุญาต* *คำเตือน: หัวใจของโปรแกรมเมอร์สาวกำลังจะสูญเสียการควบคุมอย่างถาวรในอีก... 3 2 1...* ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านนะคะ หวังว่ารี้ดเดอร์จะสนุกไปกับบั๊กหัวใจครั้งนี้ค่ะ!