เด็กหนุ่มผู้ไม่มีหยดน้ำตาเวท

กลิ่นกระดาษเก่าเคลือบน้ำยาเวทมนตร์และฝุ่นละอองที่ลอยวนในแสงแดดส่องลอดกระจกสี ไม่ได้ทำให้เอเลนรู้สึกรื่นรมย์ขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อยค่ะ นิ้วเรียวใต้ถุงมือหนังสีดำขשלกำลังใช้วงเวียนทองเหลืองขีดเส้นคำนวณวงจรคาถาลงบนกระดาษปรูฟอย่างแม่นยำ ทุกสัดส่วนขององศาและรัศมีถูกคิดด้วยหลักฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ขั้นสูง ไม่ใช่เพราะเขาต้องการร่ายเวทมนตร์ออกมาได้อลังการเหมือนคนอื่นหรอกนะคะ—แต่เป็นเพราะในร่างกายของเด็กหนุ่มวัยสิบหกปีผู้นี้ ไม่มี "หยดน้ำตาเวท" หรือมานาหล่อเลี้ยงอยู่เลยแม้แต่น้อย "ขีดเส้นเบี้ยวไปสามมิลลิเมตรนะเจ้าเด็กโง่ ถ้าคาถาบทนี้ทำงานจริง นิ้วก้อยข้างขวาของนายคงระเบิดกลายเป็นโกโก้ครั้นช์ไปแล้วล่ะ" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากความว่างเปล่าข้างใบหู พร้อมกับเงาสีดำสนิทที่บิดตัวเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ทาบทับอยู่บนผนังห้องเรียน เซนอส—วิญญาณโบราณผู้สิงสถิตอยู่ในเข็มกลัดรูปงูพันคฑาบนปกเสื้อของเขา ส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างนึกสนุก เอเลนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่หูจอมกวนประสาท เขายังคงใช้ปากกาหมึกซึมเติมเส้นสายวงจรเวทให้สมบูรณ์ด้วยความนิ่งสงบ "ถ้าฉันนิ้วด้วน นายก็คงต้องติดแหง็กอยู่กับเสื้อแจ็คเก็ตตัวนี้ไปจนกว่ามันจะขาดรุ่ยกลายเป็นผ้าขี้ริ้วนั่นแหละ เซนอส" "ปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันนะ ตั้งแต่เข้ามาเหยียบสถาบันเวทมนตร์แอสเทรียแห่งนี้... ลืมไปแล้วหรือไงว่าที่นี่คือศูนย์รวมของเหล่าทายาทขุนนางผู้สูงศักดิ์ ผู้มีสายเลือดเวทบริสุทธิ์เข้มข้นจนล้นทะลัก ส่วนนาย—" เงาสีดำหัวเราะเยาะ "—เป็นแค่เศษขยะเปียกฝนที่หลุดรอดเข้ามาด้วยโควตาพิเศษจากความดีความชอบของพ่อผู้ล่วงลับเท่านั้นเอง" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้มือของเอเลนสั่นเลยสักนิดค่ะ เขาวางปากกาลงอย่างนุ่มนวล กวาดสายตามองไปรอบห้องบรรยายเวทมนตร์พื้นฐานประจำปีหนึ่ง ที่นั่งนับร้อยถูกจับจองโดยเด็กหนุ่มสาวผู้เพียบพร้อม ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและรัศมีมานาที่แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวสั่นไหว บางคนกำลังร่ายคาถาจุดไฟเล่นบนปลายนิ้วอย่างสบายอารมณ์ ขณะที่บางคนมองมาทางเอเลนด้วยสายตาเหยียดหยามและสมเพชเวทนา ในสายตาของคนพวกนั้น เอเลนคือ "ตัวตลก" เด็กหนุ่มผู้ไม่มีพลังเวท แต่ดันทะลึ่งสอบเข้าสถาบันเวทมนตร์อันดับหนึ่งของอาณาจักรเข้ามาได้ด้วยคะแนนภาคทฤษฎีที่สูงที่สุดเป็นประวัติการณ์—สถิติที่คณะกรรมการคุมสอบไม่อาจปฏิเสธได้ แม้ว่าพวกเขาจะเกลียดชังความจริงที่ว่าคนไร้พลังเวทอย่างเขาจะเข้ามาเดินร่วมทางเดินเดียวกับพวกเขาก็ตาม "เอาล่ะ นักเรียนทุกท่าน นั่งที่!" เสียงทรงพลังของศาสตราจารย์มัลคอล์ม ผู้เชี่ยวชาญด้านคาถาอาคมธาตุไฟดังขึ้นกลบเสียงพูดคุยทั้งปวง ร่างท้วมในชุดคลุมสีแดงเข้มก้าวขึ้นสู่โพเดียม สายตาดุดันกวาดมองผู้เรียนก่อนจะมาสะดุดอยู่ที่มุมห้อง—ที่ซึ่งเอเลน นั่งไขว่ห้างอ่านตำราประวัติศาสตร์เวทมนตร์เล่มหนาเตอะโดยไม่สนใจใคร "วันนี้เราจะมาทดสอบการถ่ายทอดพลังมานาลงในศิลาผนึกเวท" มัลคอล์มกล่าวเสียงดัง กวาดมือไปทางแท่นหินสีขาวนวลกลางห้อง "หลักการพื้นฐานที่สุดของพ่อแม่พี่น้องตระกูลเวทมนตร์ทุกคน คือการเชื่อมโยงจิตวิญญาณเข้ากับแก่นมานาของโลก ขอให้เรียงตามลำดับรายชื่อ... เริ่มจากหัวแถว" การทดสอบดำเนินไปอย่างน่าเบื่อหน่ายสำหรับเอเลน แต่ตื่นตาตื่นใจสำหรับคนอื่น ๆ เสียงศิลาสีขาวเปล่งแสงวาบขึ้นทีละดวงตามระดับพลังของเจ้าของ บางคนทำได้ระดับสีฟ้าอ่อน บางคนทำได้สีเขียวมรกต และมีเด็กสาวจากตระกูลดยุคคนหนึ่งที่สามารถทำให้ศิลาเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามจนเพื่อนร่วมชั้นพากันส่งเสียงกรีดร้องด้วยความชื่นชม ศาสตราจารย์มัลคอล์มพยักหน้ารับด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง จนกระทั่งรายชื่อมาถึงลำดับสุดท้าย "เอเลน... โวล์ฟรัม" ห้องเรียนทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักและเสียงซุบซิบนินทาที่ดังระงมราวกับผึ้งแตกรัง เอเลนค่อย ๆ พับตำราในมือลงอย่างช้า ๆ เขาปัดฝุ่นที่ปกเสื้อเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายผอมบางแต่ทว่าสง่างามภายใต้เครื่องแบบนักเรียนตัดเย็บอย่างประณีต เขาเดินก้าวผ่านสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งดูแคลน สมเพช และอยากรู้อยากเห็นว่าตัวตลกประจำรุ่นจะทำหน้าอย่างไรเมื่อความจริงอันโหดร้ายปรากฏขึ้น "เชิญ..." มัลคอล์มผายมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาของอาจารย์ประจำวิชาฉายชัดถึงความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "แสดงให้พวกเราเห็นทีสิว่า อัจฉริยะด้านทฤษฎีผู้สอบข้อเขียนได้คะแนนเต็ม จะทำให้อากาศธาตุรอบตัวขยับได้สักกี่มิลลิเมตร" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นอีกระลอก เอเลนก้าวไปยืนเบื้องหน้าแท่นศิลาสีขาวบริสุทธิ์ มันเย็นเฉียบเมื่อปลายนิ้วสัมผัสลงไป ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ ไม่มีกระแสมานาไหลเวียน ไม่มีแสงสว่างเรืองรอง มีเพียงความว่างเปล่าและความเงียบงัน เขายืนนิ่งอยู่เช่นนั้น เนิ่นนาน... จนกระทั่งเสียงกระซิบเริ่มดังขึ้น "เห็นไหมล่ะ แค่หินธรรมดายังเมินใส่เลย" "ไอ้ขยะไร้ค่า..." "เขาเข้ามาเรียนที่นี่ได้ยังไงกันนะ น่าสมเพชชะมัด" "พอแค่นั้นแหละ เอเลน โวล์ฟรัม" มัลคอล์มเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผลลัพธ์คือศูนย์ นายไม่มีแม้แต่ความสามารถพื้นฐานในการจุดประกายมานา คะแนนปฏิบัติการในวันนี้ของนายคือศูนย์ และถ้าหากในบททดสอบจริงกลางภาค นายยังคงเป็นภาระถ่วงความเจริญของสถาบัน ฉันนี่แหละจะเป็นคนยื่นเรื่องไล่นายออกด้วยตัวเอง กลับไปนั่งที่ได้!" ทว่า... ก่อนที่เอเลนจะยกมือขึ้นถอนหายใจและหันหลังกลับ ติ๊ง! เสียงกริ่งใสราวกระจกกระทบกันดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเอเลนเพียงผู้เดียว พร้อมกับตัวอักษรสีทองเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศในระดับสายตา โดยมีเพียงเขาและเซนอสเท่านั้นที่มองเห็น [ระบบวิเคราะห์พลังมายาถูกปลุก100%] [ตรวจพบข้อผิดพลาดของมานาในโครงสร้างศิลาผนึกเวทระดับตำนาน] [กำลังอัปโหลดรหัสลับ: "เนตรแห่งปราชญ์นิรนาม"] [คำเตือน: หากท่านทำลายผนึกนี้ ความจริงเบื้องหลัง "หอสมุดต้องห้ามชั้นใต้ดิน" จะถูกเปิดเผย—] ดวงตาคู่คมของเอเลนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากถูกจุดประกายขึ้นอย่างไม่มีใครทันสังเกตเห็น ขณะที่เงาสีดำของเซนอสส่งเสียงอุทานด้วยความตกใจผ่านกระแสจิตอย่างรุนแรง *เฮ้ เจ้าหนู... นั่นมันพลังงานบิดเบี้ยวแบบไหนกันวะเนี่ย!?* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับตัวอักษรของแอสทริดธาตุมนต์นะคะ!