ฮันเตอร์ขยะกับโอกาสครั้งสุดท้าย

“ถ้าแกยังอยากเห็นตะวันขึ้นในวันพรุ่งนี้ ก็หุบปากแล้วแบกสัมภาระพวกนี้ไปวางหน้าห้องบอสซะ ลีโอ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความรำคาญใจของ ‘คาร์ล’ หัวหน้าปาร์ตี้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของดันเจี้ยนระดับ B ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและไอเวทมนตร์ที่กำลังสั่นคลอน ลีโอมองดูเพื่อนร่วมทีมที่กำลังก้าวถอยห่างออกไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองสภาพบาดแผลที่ขาขวาของเขา “คาร์ล... เลือดผมไหลไม่หยุดแล้ว ถ้าไม่ได้การรักษา...” “ก็ใครบอกให้แกอ่อนแอเองล่ะ?” คาร์ลแสยะยิ้ม มุมปากที่บิดเบี้ยวแสดงถึงความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง “แกมันก็แค่ฮันเตอร์สายซัพพอร์ตระดับ F ที่มีดีแค่การคำนวณเส้นทาง... ทีนี้ ประโยชน์ของแกหมดลงแล้ว เพราะเราอยู่หน้าห้องบอสแล้ว ส่วนแก? ก็แค่เหยื่อล่อชั้นดีที่เสียสละเพื่อความสำเร็จของพวกเราไง” สิ้นคำพูดนั้น ร่างของสมาชิกปาร์ตี้อีกสามคนก็หายลับเข้าไปในม่านหมอกสีดำของประตูบอส ทิ้งให้ลีโอนอนจมกองเลือดอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าของสัตว์อสูรที่เริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นเนื้อมนุษย์ ลีโอกัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก เขาไม่ได้กลัวความตายเท่ากับความรู้สึกที่ว่า พ่อกับแม่ที่หายสาบสูญไปในดันเจี้ยนเมื่อสิบปีก่อนอาจจะต้องจบชีวิตลงด้วยความทรยศหักหลังแบบนี้เช่นกัน เขาเป็นเพียงเศษขยะในสายตาคนพวกนั้น... แต่ในสมองของเขากลับทำงานอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ร่างกายจะรับไหว *14 เปอร์เซ็นต์* อัตราการเต้นของหัวใจและการเสียเลือดเริ่มเข้าสู่จุดวิกฤต ลีโอพยายามพยุงตัวขึ้นพิงผนังถ้ำที่ชื้นแฉะ เขาหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่ติดตัวมาเพียงเล่มเดียวออกมา แม้มันจะเป็นเพียงอาวุธระดับต่ำที่ไม่มีวันเจาะเกราะอสูรเข้า แต่สำหรับเขา นี่คือสิ่งสุดท้ายที่จะปกป้องเกียรติของเขาได้ เสียงคำรามของ ‘เฮลฮาวด์’ สุนัขล่าเนื้อนรกดังสนั่นหวั่นไหว มันไม่ได้ออกมาจากห้องบอส แต่มันโผล่มาจากเงามืดด้านหลังของเขา ลีโอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่พ่นออกมาจากลมหายใจของสัตว์ร้าย เขารู้ดีว่านี่คือจุดจบ... แต่ทำไม? ทำไมหัวใจของเขาถึงไม่ยอมสั่นคลอนด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น? ในเสี้ยววินาทีที่เขี้ยวคมกริบของมันกำลังจะฝังลงบนลำคอ เสียงที่เย็นเยียบและแปลกประหลาดกลับดังขึ้นในโสตประสาทของเขา ราวกับเสียงของเครื่องจักรที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลมานานนับพันปี [ตรวจพบสภาวะใกล้ตาย...] [จิตวิญญาณแห่งการอยู่รอดถึงเกณฑ์มาตรฐาน] [ระบบ 'ความตายที่ไม่มีวันดับ' เริ่มต้นการติดตั้ง...] [โฮสต์: ลีโอ | สถานะ: กำลังจะสิ้นใจ] [กำลังปรับจูนวิญญาณ... เชื่อมต่อฐานข้อมูลต้องห้ามของดันเจี้ยน...] “อะไรกัน...” ลีโอพึมพำผ่านริมฝีปากที่สั่นเทา [การติดตั้งเสร็จสิ้น 100%] [ประกาศ: คุณได้รับทักษะพิเศษ 'วิญญาณอมตะ (ระดับ: ปริศนา)'] [คำเตือน: ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือทรัพยากรของคุณ] [ภารกิจแรก: สังหารเฮลฮาวด์ตรงหน้าเพื่อปลดล็อกขีดจำกัดพลัง] ลีโอรู้สึกถึงกระแสความเย็นวาบที่ไหลเวียนเข้าสู่กระแสเลือด บาดแผลที่ขาขวาไม่ได้หายไป แต่มันกลับ ‘ด้านชา’ และถูกเติมเต็มด้วยพลังงานบางอย่างที่ทรงพลังยิ่งกว่ามานาทั่วไป มันคือพลังงานที่เกิดจากความตายและความแค้นที่อัดแน่นอยู่ภายในใจ เขาหันไปเผชิญหน้ากับดวงตาสีแดงฉานของเฮลฮาวด์ที่กำลังกระโจนเข้าหา แววตาของลีโอเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีความกลัวหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดั่งหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง เขาก้าวเท้าอย่างรวดเร็วสวนทางกับแรงกระแทก ใช้ทักษะการคำนวณที่เขามี วิเคราะห์จุดอ่อนผ่านโครงสร้างกระดูกที่เห็นจากระบบที่เพิ่งอัปเกรดขึ้นมา ฉัวะ! มีดสั้นในมือปักลงที่ตำแหน่งกล่องเสียงของมันอย่างแม่นยำ เลือดสีดำพุ่งกระจายอาบหน้าของลีโอ แต่เขากลับรู้สึกถึงความฮึกเหิมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในขณะที่สัตว์ร้ายกำลังชักดิ้นชักงอ ลีโอก็สัมผัสได้ถึงเงาร่างหนึ่งที่ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูบอส นั่นคือ ‘เอลาร่า’ หัวหน้าหน่วยสำรวจสาวที่เคยเป็นคนเดียวที่ลีโอไว้ใจ เธอชะงักไปเมื่อเห็นเขายังมีชีวิตอยู่ และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขากระตุกไม่ใช่เพราะความดีใจ แต่เป็นเพราะในมือของเอลาร่า... เธอกำลังถือ ‘ตราประทับแห่งการสังเวย’ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่จะทำให้ดันเจี้ยนแห่งนี้พังทลายลงภายในไม่กี่นาที “ลีโอ? นายยังไม่ตายงั้นเหรอ?” น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้อารมณ์ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อย “น่าเสียดายนะ... ความลับของดันเจี้ยนนี้ ควรจะจบลงที่ศพของนาย” เธอไม่รอช้า พลิกข้อมือปลดล็อกตราประทับจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าของลีโอเริ่มแตกร้าวและทรุดตัวลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่าง เขาถูกดูดกลืนลงไปสู่ระดับที่ลึกกว่าของดันเจี้ยนที่ไม่มีใครเคยไปถึง [ตรวจพบพื้นที่ระดับหายนะ: 'นรกภูมิชั้นที่ 0'] [ภารกิจระดับ SSS: 'ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว' เริ่มต้นขึ้น] [ท่านจะยอมรับความตาย หรือจะกลายเป็นพระเจ้าผู้ครองความตายในพื้นที่แห่งนี้?] ลีโอเงยหน้าขึ้นมองแสงสว่างริบหรี่จากด้านบนที่กำลังปิดตาย พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ไร้ความปรานีของเอลาร่าที่ดังก้องอยู่ในหัวของเขา ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของตำนานนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่