สืบสาวราวเรื่องตระกูลฝ่ายหญิง

“เงินในบัญชีมึงน่ะเหรอ? ไม่ต้องห่วงหรอก พิมมันเป็นเมียท่านประธานแล้ว เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งท่านไม่ร่วงหรอก ส่งมาให้แม่สักล้านสองล้านมันจะตายหรือไง!” เสียงแหลมสูงของผู้หญิงวัยกลางคนที่ฟังดูคุ้นหูเหลือเกินดังลอดออกมาจากลำโพงสมาร์ทโฟนของภาคิน ชายหนุ่มไม่ได้เปิดลำโพงจนสุด แต่บรรยากาศในห้องทำงานที่คฤหาสน์ของเขาในขณะนี้กลับดูเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก พิมรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกายเขา มือของเธอกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ภาพในกล้องวงจรปิดที่ส่งตรงมาจากระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์ภาคินแสดงให้เห็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ดูมอมแมมและหิวกระหาย พวกเขากำลังโวยวายอยู่หน้าประตูเหล็กดัดทองคำอันทรงเกียรติ พ่อและแม่แท้ๆ ของพิมรดา... คนที่ทิ้งเธอไปตั้งแต่เด็ก เพียงเพราะเธอไม่มีค่าพอที่จะผลาญเงินในตอนนั้น “พิม... ถ้ามึงไม่ออกมาพบแม่ แม่จะตะโกนให้ชาวบ้านรู้ว่ามึงมันลูกทรพี! เมียท่านประธานที่ทอดทิ้งพ่อแม่ให้กัดก้อนเกลือกิน!” ผู้หญิงคนนั้นยังคงแหกปากต่อ ภาคินเหลือบสายตามองภรรยาตัวน้อยที่กำลังตัวสั่นเทา ก่อนจะวางมือลงบนไหล่บางด้วยน้ำหนักที่อบอุ่นและมั่นคง เขากดปุ่มเปิดไมค์สื่อสารไปยังหน้าประตู เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจของเขาดังผ่านลำโพงออกไปข้างนอกจนคนหน้าประตูถึงกับสะดุ้ง “ผมให้เวลาพวกคุณสามนาทีในการหายไปจากหน้าเขตพื้นที่ของผม” ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดุดันราวกับคำพิพากษา “ถ้าเกินจากนั้น ผมไม่ได้แจ้งตำรวจหรอกนะ... แต่ผมจะให้ฝ่ายกฎหมายของผมฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากการบุกรุกและหมิ่นประมาทประธานบริษัทในเครือภาคินกรุ๊ปจนพวกคุณต้องไปนอนในคุกจนตาย” “แก! ไอ้คุณประธานนั่นมันใคร! พิมรดา! มึงออกมาคุยกับแม่เดี๋ยวนี้!” เสียงพ่อของพิมแผดขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด พิมรดาหลับตาลงแน่น เธอตัดสินใจก้าวไปข้างหน้าแล้วคว้าไมค์มาถือไว้เอง “ถ้าเรียกฉันว่าลูก... ก็ลองถามตัวเองดูค่ะว่ายี่สิบปีที่ผ่านมา ฉันเคยมีพ่อแม่ในสายตาพวกคุณบ้างไหม? ในวันที่ฉันไม่มีอะไรเลย พวกคุณเลือกที่จะทิ้งฉันไปหาชีวิตใหม่ วันนี้ฉันแต่งงานมีชีวิตที่ดีขึ้น พวกคุณถึงเพิ่งจำได้ว่ามีลูกสาว... อย่าถามหาความเป็นคนจากฉันเลยค่ะ เพราะฉันทิ้งมันไปพร้อมกับคำว่า ‘ครอบครัว’ ที่พวกคุณทำลายไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว” ภาคินมองเสี้ยวหน้าของพิมที่ดูเด็ดเดี่ยวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่รีรอที่จะกดปุ่มคำสั่งพิเศษบนโต๊ะทำงาน เพียงเสี้ยววินาที รถรักษาความปลอดภัยของตระกูลภาคินนับสิบคันก็พุ่งเข้ามาปิดล้อมหน้าประตู ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวลงจากรถพร้อมแว่นกันแดดสีเข้ม พวกเขาไม่ใช่แค่การ์ดธรรมดา แต่เป็นหน่วยพิเศษที่ดูแลความปลอดภัยสูงสุดของตระกูล “ลากตัวออกไป ถ้าขัดขืน... ใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดได้เลย” ภาคินออกคำสั่งสั้นๆ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและโวยวายของคนกลุ่มนั้นที่พยายามจะยื้อยุด สุดท้ายพวกเขาก็ถูกโยนทิ้งออกไปนอกเขตคฤหาสน์อย่างไม่ไยดี ภาคินดึงพิมเข้ามาสวมกอดไว้แน่น กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงและสัมผัสจากวงแขนแกร่งทำให้ความสั่นคลอนในใจของพิมค่อยๆ มอดดับลง “อย่าได้ให้ค่ากับคนที่มองเห็นคุณเป็นแค่เครื่องมือถอนทุนคืนเลยนะ พิม” ภาคินกระซิบข้างหู “โลกนี้ไม่มีที่ยืนให้คนหน้าไม่อายหรอก... โดยเฉพาะในอาณาจักรของฉัน” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศเริ่มคลี่คลาย เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของระบบรักษาความปลอดภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง หน้าจอหลักเปลี่ยนจากภาพหน้าประตูรั้ว เป็นภาพภายในห้องลับใต้ดินของคฤหาสน์ที่ไม่มีใครเคยเข้าถึงได้... ยกเว้นคนคนหนึ่ง “คุณภาคิน... เกิดอะไรขึ้นคะ?” พิมผละออกจากอ้อมกอดแล้วมองไปยังจอภาพด้วยความตระหนก บนหน้าจอนั้น ปรากฏร่างของชายสูงวัยในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ดูคุ้นตา เขากำลังยืนอยู่หน้าตู้เซฟขนาดใหญ่ที่เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของตระกูลภาคิน พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและคาดเดาไม่ได้ ภาคินขมวดคิ้วแน่น แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันกว่าครั้งไหนๆ เมื่อเขาจำได้ว่าชายผู้นี้คือใคร... 'คุณปู่' ผู้ซึ่งคนทั้งตระกูลต่างเชื่อว่าเสียชีวิตไปนานแล้วในอุบัติเหตุทางเครื่องบินเมื่อสิบปีก่อน! เขากำลังถือรีโมทบางอย่างที่สามารถล้างระบบดิจิทัลทั้งหมดของคฤหาสน์ได้ภายในคลิกเดียว และในวินาทีที่เขาสบตากับกล้องวงจรปิด เขาก็เอ่ยประโยคที่ทำให้ภาคินต้องชะงัก “ความลับที่แกซ่อนไว้หลังความรวยน่ะ... ถึงเวลาต้องเปิดเผยให้คนทั้งโลกได้รู้แล้วนะ... ภาคิน” เสียงสัญญาณเตือนภัยดับลงกะทันหัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วทั้งคฤหาสน์ เหลือเพียงแสงสีแดงจากระบบสำรองฉุกเฉินที่กะพริบถี่ๆ... นี่ไม่ใช่แค่การบุกรุก แต่มันคือการประกาศสงครามครั้งใหญ่ที่สุดของตระกูลที่กำลังจะถูกกระชากหน้ากาก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ เค้กวานิลลาจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดเลยค่ะ!