ศพนิรนามบนโต๊ะสเตนเลส

กลิ่นของฟอร์มาลีนและน้ำยาฆ่าเชื้อไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกสะท้านแม้แต่น้อย ความตายในห้องชันสูตรศพแห่งนี้สะอาดสะอ้านและซื่อตรงกว่าความเน่าเฟะในจิตใจมนุษย์ข้างนอกนั่นหลายร้อยเท่า นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงกรีดปลายมีดลงบนผิวหนังส่วนหน้าอกของศพนิรนามรายล่าสุดอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งความลังเล เสียงโลหะกระทบถาดสเตนเลสดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องผ่าตัดศพที่เย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ "หมอรินคะ ผู้กองธามจากกองสืบสวนพิเศษขอพบเป็นการด่วนค่ะ เขาบอกว่าเป็นคดีเร่งด่วนที่เพิ่งส่งศพเข้ามาเมื่อคืน" ผู้ช่วยพยาบาลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรงใจ พร้อมกับส่งแฟ้มประวัติคดีให้ รินรดาชะงักมือเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้แว่นป้องกันมองนิ่งไปยังร่างไร้วิญญาณตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ชื่อของ "ธาม" มักมาพร้อมกับรอยแผลเป็นในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมันด้วยงานนิติเวชมาตลอดสามปีเต็ม อดีตสามีผู้เคยผลักไสเธอลงหลุมศพทางความรู้สึกด้วยความเย็นชา วันนี้เขากลับวนเวียนเข้ามาในพื้นที่ของเธอด้วยคราบของนายตำรวจผู้แสวงหาการไถ่บาป "บอกเขาว่าฉันกำลังผ่าพิสูจน์ ถ้าอยากคุยก็ให้เข้ามาดูในนี้ด้วยตัวเอง" เสียงหวานเอ่ยเรียบเฉย ไร้เยื่อใย แต่นั่นคือความเด็ดขาดที่เธอหล่อหลอมขึ้นมาจากน้ำตาในอดีต ประตูห้องชันสูตรเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ถอดเสื้อคลุมออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตพับแขน ธามก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของแพทย์นิติเวชหญิงผู้เป็นอดีตภรรยา แววตาของเขาสั่นไหวระคนเจ็บปวดลึกซึ้ง—เป็นสายตาที่รินรดาเกลียดชังที่สุด เพราะมันตอกย้ำว่าเขาเพิ่งสำนึกได้ในวันที่สายเกินไป "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอמהพึมพำลอดไรฟัน เขากลืนก้อนสะอื้นลงคอเมื่อเห็นท่าทีหมางเมินและเย็นชาจนน่ากลัวของเธอ "คดีนี้... ทางการแพทย์ระบุว่าเป็นอุบัติเหตุจมน้ำ แต่ผมรู้ว่าไม่ใช่ คุณต้องช่วยผมตรวจดูให้ละเอียดอีกครั้ง" "ห้องนี้ไม่ใช่ที่สำหรับความรู้สึกส่วนตัวของคุณค่ะ ผู้กองธาม" รินรดายังคงไม่เงยหน้าขึ้นมองเขา เธอกำลังใช้คีมเหล็กแหวกดูรอยแผลบริเวณซี่โครงของศพ "ถ้าคุณมีหลักฐานใหม่ที่นอกเหนือจากสำนวน ขว้างมันลงบนโต๊ะตรงโน้นแล้วยืนดูเงียบๆ ถ้าทำไม่ได้ ก็เชิญออกไป" ธามกัดกรามแน่นจนสันนูนขึ้น เขาไม่กล้าต่อปากต่อคำกับเธอเหมือนในอดีต ความผิดบาปจากการละเลยครอบครัวในวันที่ลูกสาวจากไป และความเย็นชาที่เขาเคยพ่นใส่เธอในวันที่เธอร้องขอชีวิตแต่งงาน มันกลายเป็นโซ่ตรวนที่ล่ามเขาไว้ให้ต้องชดใช้ไปตลอดชีวิต เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะสเตนเลสมากขึ้น กลิ่นคาวเลือดและสารเคมีตีรวนขึ้นมาในจมูก แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาไม่ใช่คดีตรงหน้า หากแผ่นหลังที่ตั้งตรงและเย่อหยิ่งของอดีตภรรยา—ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอจนต้องพึ่งพาเขา แต่ตอนนี้เธอกลับเข้มแข็งจนน่ากลัว เข้มแข็งเสียจนเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอื้อมมือไปแตะต้อง "ผมขอโทษ..." เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า "เก็บคำขอโทษของคุณไว้ใช้ตอนไปยืนหน้าศาลเถอะค่ะ" รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองเขาเป็นครั้งแรก แววตานั้นว่างเปล่า ไร้ความรัก ไร้ความเกลียดชัง หลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของอดีตสามี "มาดูนี่สิคะ ผู้กอง... ถ้าคุณยังมีความสามารถในการสังเกตหลงเหลืออยู่บ้าง" ธามรีบขยับเข้าไปใกล้โต๊ะสเตนเลสทันที สายตาคมกวาดมองตามปลายนิ้วที่สวมถุงมือยางของรินรดา ซึ่งกำลังเขี่ยเศษผ้าชิ้นเล็กๆ ที่ติดอยู่กับรอยแผลไหม้บริเวณข้อมือของศพนิรนาม มันไม่ใช่รอยแผลธรรมดา... แต่มันคือรอยสักรูป "ผีเสื้อปีกหัก" ที่ฝังลึกอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง หัวใจของรินรดากระตุกวูบ สัมผัสเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียไปถึงกระดูกสันหลัง รอยสักนี้... เธอจำมันได้แม่นยำยิ่งกว่าลายมือของตัวเอง มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่สลักอยู่บนข้อมือของ "พี่เลี้ยง" คนสุดท้าย ก่อนที่ลูกสาวตัวน้อยของเธอจะหายลับไปในคืนวันเพ็ญเมื่อสามปีก่อน ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ มือที่ถือคีมเหล็กสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็ถูกควบคุมไว้อย่างรวดเร็วด้วยความเยือกเย็นที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ขณะที่สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว—ศพนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้า และคดีนี้ไม่ใช่คดีอุบัติเหตุธรรมดาอย่างที่ตำรวจชุดก่อนสรุปแน่ ธามสังเกตเห็นความผิดปกติทางสีหน้าของอดีตภรรยาเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่สวยที่เคยนิ่งสนิทดั่งผืนน้ำยามไร้ลม บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาใหม่ "ริน... คุณรู้อะไรเกี่ยวกับรอยสักนี้ใช่ไหม?" ธามเอ่ยถามเสียงเครือ เอื้อมมือหมายจะแตะแขนเธอเพื่อปลอบประโลม "ถอยมือสกปรกของคุณออกไป!" รินรดาตวัดเสียงกร้าวใส่ทันที ดวงตาดุดันจ้องมองเขาด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" ธามชะงักมือค้างกลางอากาศ ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วเข้าสู่กลางอก แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับสิ่งที่รินรดาหยิบขึ้นมาจากซอกเล็บของศพนิรนามรายนั้น เธอยื่นถุงพลาสติกใสบรรจุวัตถุชิ้นเล็กๆ ให้เขาดูผ่านแสงไฟนีออนสีขาวโพลน ภายในนั้นคือแหวนทองคำขาวเกลี้ยงเกลาวงเล็กๆ ที่มีรอยสลักตัวอักษรย่อภาษาอังกฤษด้านใน—แหวนวงที่ธามเคยถอดโยนทิ้งลงถังขยะในวันที่เขาบอกขอหย่ากับเธอเมื่อหลายปีก่อน เป็นแหวนวงเดียวกับที่เธอเคยคิดว่ามันถูกฝังกลบหายไปพร้อมกับชีวิตแต่งงานที่แตกสลายของพวกเขาแล้ว! ขอบคุณที่ร่วมดำดิ่งสู่ความมืดมิดของจิตใจมนุษย์ไป1ในตอนแรกกับ "กระจกเงาต้องสาป" นะคะ