เมื่อระบบตรวจพบความผิดปกติ

“คุณเรียกสิ่งนี้ว่ารายงานสรุปโครงการเหรอครับคุณรินรดา? หรือว่านี่คือการเขียนเรียงความส่งอาจารย์ในรั้วมหาวิทยาลัยที่ลืมอัปเดตเวอร์ชันมาสักสิบปี?” เสียงทุ้มต่ำแต่กรีดลึกด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมชั้นบนสุด ร่างสูงโปร่งของ ‘คณิน’ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไฟล์เอกสารบนหน้าจอแท็บเล็ตด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ‘รินรดา’ ไม่ได้หลบสายตา เธอประสานสายตากลับไปอย่างไม่เกรงกลัว นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักแน่นพอที่จะสะท้อนความมั่นใจในตัวเธอออกมา “ดิฉันวิเคราะห์ตามตัวเลขและข้อเท็จจริงที่ระบบบันทึกไว้ครับคุณคณิน” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่เชือดเฉือน “ถ้าคุณรู้สึกว่ามันอ่านยาก นั่นอาจจะเป็นเพราะตัวเลขพวกนี้มันกำลังฟ้องว่า ‘ระบบ’ ที่คุณภาคภูมิใจนักหนามีช่องโหว่ร้ายแรงที่ปิดไม่มิดครับ” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก คณินหรี่ตาลงเล็กน้อย กลิ่นอายความอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัววิศวกรหนุ่มที่ใครต่อใครต่างก็ขยาด “ระบบของผมไร้ที่ติ ตราบใดที่ไม่มีคนขี้สงสัยพยายามเอาความผิดปกติทางเทคนิคมาเป็นเครื่องมือขัดขวางการทำงานของทีมงานระดับมืออาชีพ” คณินโน้มตัวไปข้างหน้า จนระยะห่างระหว่างเขากับรินรดาเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขาทำให้รินรดาเผลอชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็รีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว “มืออาชีพไม่ใช่อีโก้ที่สูงเสียดฟ้าครับคุณคณิน แต่คือการยอมรับความจริงว่าโค้ดที่คุณเขียนไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน มันมีกระบวนการ ‘รั่วไหล’ ที่น่าสงสัย” รินรดาโน้มตัวเข้าหาเขาเช่นกัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเธอวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย “ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมต้องพยายามบล็อกการเข้าถึงระบบส่วนที่เหลือด้วยครับ? หรือว่ามีอะไรที่ต้องกลัวว่าดิฉันจะ ‘เห็น’?” คณินนิ่งไป อากัปกิริยาที่ดูผ่อนคลายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่มากกว่าเดิม เขารู้ดีว่ารินรดาไม่ใช่แค่พนักงานตรวจสอบบัญชีหรือวิเคราะห์ข้อมูลทั่วไป เธอคือคนประเภทที่เมื่อกัดไม่ปล่อยแล้ว ย่อมไม่มีทางปล่อยผ่านแม้แต่ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย “รินรดา” เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงต่ำพร่าทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดัน “อย่าเอาความเข้าใจผิดมาตีความว่าเป็นอาชญากรรม คุณกำลังก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของโปรเจกต์ที่ผมรับผิดชอบ ซึ่งนั่นอาจทำให้คุณตกงานได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องใช้ความพยายามของผมด้วยซ้ำ” “ขู่เหรอครับ?” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่าไม่มีรอยยิ้มส่งไปถึงดวงตา “ถ้าการปกป้องบริษัทจากความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นจากความผิดพลาดของวิศวกรระดับหัวกะทิมันทำให้ดิฉันตกงาน ดิฉันก็พร้อมยอมรับครับ แต่อย่าลืมว่าสิ่งที่ดิฉันตรวจเจอ... อาจจะมีคนอื่นที่จ้องจะเล่นงานคุณอยู่เหมือนกัน และถ้าคนคนนั้นคือกวินทร์ คุณคิดว่าเขาจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปเหรอครับ?” ชื่อของ ‘กวินทร์’ ทำเอาคณินนิ่งชะงักไป ดวงตาของเขาฉายแวววูบหนึ่งก่อนจะดับลงเหลือเพียงความเย็นเยือกดั่งน้ำแข็งขั้วโลก “ไม่ต้องมาพูดถึงกวินทร์ในห้องนี้” คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ดูแข็งแรงบดบังแสงไฟจากเพดานจนเงามืดทาบทับลงบนตัวรินรดา “คุณไม่มีวันเข้าใจเกมที่ผมเล่นหรอก แค่กลับไปทำหน้าที่ของคุณให้ดีที่สุดก็พอ อย่าให้ผมต้องเสียเวลามานั่งสอนงานคนดื้อรั้นอย่างคุณซ้ำสอง” เขาก้าวเดินผ่านเธอไป แต่ทว่าก่อนจะถึงประตูทางออก คณินกลับหยุดชะงักและหันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความรู้สึกยากจะอธิบาย “พรุ่งนี้แปดโมงเช้า... มาที่ห้องแล็บส่วนตัวของผม ถ้าอยากรู้นักว่าระบบของผมมันมี ‘ความผิดปกติ’ ตรงไหน ก็เข้ามาดูด้วยตาตัวเอง แต่อย่าหาว่าผมไม่เตือน... ถ้าคุณเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นแล้ว คุณอาจจะไม่มีวันมองผมเหมือนเดิมอีกต่อไป” คณินเดินจากไปแล้ว ทิ้งให้รินรดายืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและบรรยากาศที่ยังคงอุ่นร้อนไปด้วยไอความขัดแย้ง เธอมองตามหลังชายหนุ่มไปพลางกำแท็บเล็ตในมือแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นที่เธอกำลังจะได้กระชากหน้ากากของคนที่ดูเหมือนจะเย็นชาแต่กลับซ่อนเปลวไฟไว้ข้างใน ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตของรินรดาก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความสั้นๆ บนหน้าจอที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด... *‘ระบบตรวจพบการบุกรุกจาก IP Address ภายนอก: กวินทร์กำลังเข้าถึงรหัสผ่านที่คุณถืออยู่’* รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลัง เมื่อประตูห้องประชุมที่ควรจะปิดสนิทกลับถูกผลักออกอย่างรุนแรงจากด้านนอก และร่างสูงที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรเกินไปของกวินทร์ก็ทำให้เธอรู้ทันทีว่า... เรื่องราวทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของงาน แต่เป็นกับดักที่กำลังจะรัดคอพวกเขาไว้ด้วยกัน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกของความสัมพันธ์อันตรายนี้ครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ ฟีนิกซ์สีทอง